คืนนี้หาได้ยากนักที่บรรยากาศจะเงียบสงบเป็นพิเศษ
เสียงแมลงร้องระงมดังมาจากมุมหนึ่งของลานบ้านเรียบง่าย
ไช่จิ้นนึกถึงค่ำคืนในหมู่บ้านเตาหัวขึ้นมา ป่านนี้คงมีเสียงกบร้องระงมไปทั่วแล้ว
พอคิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็มีคนคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
หลี่เจิ้ง ผู้อำนวยการสาขาอำเภอหยวนหลี่ ธนาคารแห่งชาติหัวเซี่ย
ทั้งสองเคยติดต่อกันอย่างใกล้ชิด เขาเป็นคนที่มีพื้นเพดีและชอบลองสิ่งใหม่ ๆ
คิดได้ดังนั้น ไช่จิ้นก็ลุกขึ้นกลับเข้าห้องทันที ค้นสมุดโทรศัพท์ที่ปกติเก็บไว้ในกระเป๋า หาหมายเลขบ้านของหลี่เจิ้ง แล้วโทรออกไป
ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้ว่าเป็นไช่จิ้น หลี่เจิ้งก็ประหลาดใจยินดีอยู่บ้าง “ไช่จิ้น นายออกไปไกลตั้งนาน ทำไมไม่โทรมาหากันเลยสักครั้งล่ะ”
“เหยาผู้ว่าฯ อำเภอ เพื่อนเก่าของฉัน เอ่ยถึงนายอยู่บ่อย ๆ เลยนะ”
คำพูดไม่กี่คำทำให้ไช่จิ้นรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาก
คนจากบ้านเกิด ต่อให้คุยกันเรื่องงาน อย่างไรก็ยังมีน้ำใจไมตรีเจือปนอยู่
เขายิ้มแล้วตอบว่า “ช่วงนี้ยุ่งมากเลยครับ ขอโทษนะครับคุณลุงหลี่”
คำเรียก “คุณลุงหลี่” ทำให้หลี่เจิ้งอารมณ์ดีขึ้นมากจริง ๆ
เขาหัวเราะเสียงดังผ่านโทรศัพท์ ก่อนจะเป็นฝ่ายเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของโรงงานสุราให้ฟัง
โรงงานใช้คืนเงินกู้ครั้งก่อนหมดไปนานแล้ว
ช่วงนี้โรงงานยังมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ รวบโรงงานสุราเจ็ดแปดแห่งในตัวอำเภอเข้าด้วยกันในคราวเดียว
เรื่องนี้ขาดความช่วยเหลือจากหลี่เจิ้งกับเหยาซุ่นเหนียนไปไม่ได้