“อย่า! ตันตัน!”
หลิวชิ่งเหวินรีบลุกขึ้นไปดึงสยงตัน “ข้างในจะมีทองหยกอะไรได้ล่ะ ก็แค่เสื้อผ้าของพี่จิ้นเท่านั้นเอง”
“อย่าซนสิ เด็กดี”
สยงตันยกมือปิดปาก หัวเราะอย่างยั่วยวน “แค่ขอดูยังไม่ได้เลยเหรอ ขี้เหนียวจริง ๆ”
“เดินทางพร้อมหีบเหล็กใส่เสื้อผ้าแบบนี้ ไม่ค่อยได้เห็นนะ ขอฉันดูหน่อย”
พูดจบ เธอก็ขยับเข้าไปใกล้หีบเหล็กอีกครั้ง
ไช่จิ้นพูดเสียงเย็นชา “ผู้หญิงคนเดียว นายยังคุมไม่อยู่เลยหรือไง?”
บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
หลิวชิ่งเหวินรู้จักนิสัยของไช่จิ้นดี ถ้ายังไม่รีบไป อีกฝ่ายคงโกรธแน่
เขารีบดึงสยงตันออกไปข้างนอก “อย่าซนสิ ตันตัน ห้องพี่จิ้นเธออย่าเข้ามาอีกนะ”
“เชื่อฟังหน่อย”
“ชิ เรื่องแค่นี้เอง”
สยงตันเดินออกไปอย่างเบื่อหน่าย
หลังจากทั้งสองออกไปได้ไม่นาน ไช่จิ้นก็ลุกขึ้นเตรียมออกไปข้างนอก
หลิวชิ่งเหวินกลับเข้ามาในห้องของไช่จิ้นอีกครั้ง พอเห็นเขาจะออกจากโรงแรมรับรองก็รีบตามไป
“พี่จิ้น ขอโทษด้วยนะ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ วุ่นวายจริง ๆ”
“พี่จะไปไหน รอฉันด้วย เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปด้วยกัน”
ไช่จิ้นไม่สนใจเขา สวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป ก่อนจะพูดว่า “สภาพนายแบบนี้ คิดว่าเหมาะจะออกไปกับฉันเหรอ?”
“อยู่เฝ้าหีบเหล็กที่โรงแรมให้ดี”
หลิวชิ่งเหวินยิ้มเจื่อน ๆ “ได้”
…
กว่าสองชั่วโมงต่อมา ไช่จิ้นก็มาหาไช่เหว่ยเฉียงอีกครั้ง
พอเจอกัน ไช่จิ้นก็หยิบใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นใบหนึ่งวางตรงหน้าเขา “พี่ใหญ่ กลับเข้าวงการเถอะ ของสิ่งนี้ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า จะสร้างความมั่งคั่งได้ไม่น้อยไปกว่าหุ้นในปีนั้นแน่นอน”