ไช่จิ้นยังคงอธิบายต่อไป
ยิ่งเขาพูด คนที่อยู่ด้านล่างก็ยิ่งตกตะลึง
ฉากหลังจากนั้นน่าสนใจไม่น้อย ทุกคนพากันล้อมไช่จิ้นแล้วซักถาม
มีคำถามสารพัด แถมยังแสดงความต้องการร่วมมืออย่างแรงกล้าออกมาให้เห็น
ทำไมท่าทีถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?
เพราะเห็นไช่จิ้นไม่ปฏิเสธ คนส่วนใหญ่จึงคิดว่านี่เป็นโครงการโทรศัพท์มือถือที่กิจการร่วมอุตสาหกรรมกำลังทำอยู่
ลงเงินทีเดียวเป็นร้อยล้าน แถมระยะห่างระหว่างโรงงานแต่ละแห่งก็ชวนให้คิดเป็นพิเศษ ถ้าไม่ใช่กิจการร่วมอุตสาหกรรมแล้วจะเป็นใครได้อีก?
เฉินนีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ยิ้มขื่น ทว่าริมฝีปากเล็กงามกลับผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด
เธอเข้าใจแล้วว่าไช่จิ้นคลายความกังวลในใจผู้ประกอบการทุกคนที่มาร่วมงานได้สำเร็จ
เช่นเดียวกัน ไช่จิ้นก็ถือว่าสอนบทเรียนให้เธอด้วย
เวลาหาคนมาร่วมมือ สิ่งแรกที่ต้องทำคือทำให้อีกฝ่ายเห็นศักยภาพและเบื้องหลังของเรา จากนั้นค่อยพูดถึงโครงการที่อยากทำ
ไม่อย่างนั้น ต่อให้พูดได้สวยหรูแค่ไหนก็ไม่มีใครสนใจ
ไม่ว่ายุคไหน คนที่พูดเรื่องราวและความฝันมีอยู่มากมาย
เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ไช่จิ้นก็อธิบายรูปแบบความร่วมมืออีกหลายแบบ
แบบแรก เซ็นสัญญากัน เราจะจัดเตรียมแบบร่างให้ คุณนำกลับไปวิจัยและผลิตเอง จากนั้นเราจะรับซื้อสินค้าสำเร็จรูป
วิธีนี้ต้องให้โรงงานเป็นฝ่ายลงทุน
แบบที่สอง ร่วมทุกข์ร่วมสุข โทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่จะออกเงินส่วนหนึ่งเพื่อซื้อหุ้นในโรงงานของพวกคุณ
แน่นอนว่าฉันจะไม่เข้าไปยุ่งกับอำนาจบริหารของพวกคุณ นี่เป็นเพียงการแสดงท่าทีว่าจะแบกรับความเสี่ยงร่วมกัน แล้วเราจะช่วยพวกคุณทำสินค้าให้ดีขึ้น