“พวกนั้นยอมแพ้แล้วเหรอ?”
“ถึงกับยกมือยอมจำนนเลยเหรอ?”
เส้าจงฮวาชะงักไปเล็กน้อย มองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ
ชายหนุ่มพยักหน้า “ข่าวที่สายของเราซึ่งอยู่ในกลุ่มนั้นส่งมา เป็นเรื่องจริงครับ”
“อีกอย่าง เงินทุนของพวกเขาก็ถูกสูบจนเกลี้ยงแล้ว ไม่มีแรงจะต่อกรกับเราอีก”
“ถุย!” คนหนึ่งถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน “หลายวันมานี้สู้กับพวกเราแทบไม่รู้แพ้รู้ชนะ ฉันนึกว่าเป็นปลาเล็กเสียอีก”
“ที่แท้ก็แค่กุ้งฝอย”
“เสียแรงพวกเราจริง ๆ”
ช่วงนี้พวกของเส้าจงฮวาไม่ได้เคลื่อนไหวมากนัก เอาแต่ทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
เพราะอะไรน่ะหรือ?
พวกเขามองตัวเองเป็นชาวประมงในแม่น้ำใหญ่ ค่อย ๆ กลืนกินเงินทุนขององค์กรเล็ก ๆ ไปทีละแห่ง
วิธีเล่นหุ้นของหลักทรัพย์จินติ่งดุดันมาก จนพวกเขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายมีบริษัทยักษ์ใหญ่จากต่างประเทศเป็นที่ปรึกษาและผู้หนุนหลัง
แต่พอฉันจัดทัพเตรียมเปิดศึก กำลังจะยกกองทัพนับพันนับหมื่นเหยียบย่ำพวกแกให้จมดิน
พวกแกกลับหนีไปดื้อ ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?
เสียงเยาะเย้ยจึงดังไม่ขาดสาย ทุกคนต่างคิดว่าพวกเขาควรบดขยี้อีกฝ่ายตั้งแต่แรก
ไม่ใช่เสียเวลาหย่อนเบ็ดทีละนิด เพื่อหวังตกปลาตัวใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังพวกนั้นออกมากิน
เส้าจงฮวายิ้มอย่างจนใจ “ฉันประเมินพวกนั้นสูงไปเอง งั้นก็ปล่อยให้จมลงไปเถอะ”
“เอาละทุกคน ผมนัดคุณเผิงไว้กินมื้อเย็นแล้ว วันนี้ประชุมกันแค่นี้”
“หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่ฉันมองไก่ป่าเป็นหงส์ฟ้า หลักทรัพย์จินติ่งสอนบทเรียนให้ฉันแล้ว”