กำไลหยกใสกระจ่างมาก ไช่จิ้นเองก็ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจ่ายเงินไปเท่าไร
แค่มีน้ำใจแบบนี้ก็พอแล้ว
เขายิ้มพลางพูดว่า “ฉันขอบใจแทนเสี่ยวซานด้วยนะ”
“จะขอบใจอะไรกัน ซานซานก็เป็นน้องสาวของพวกเราเหมือนกัน”
“ฮ่า ๆ งั้นพี่จิ้น ฉันขอไปเดินเล่นตามสบายก่อนนะ”
ไช่จิ้นพูดอย่างเอือมระอา “อย่าไปเจอสาวฝรั่งหุ่นสะบึมเข้าอีกล่ะ ไปเถอะ”
หลิวซั่นแทบรอไม่ไหวอยู่ก่อนแล้ว รีบลุกออกไปทันที
ไช่จิ้นหันไปมองจี้หยวนอีกครั้ง “นายไม่ไปเดินเล่นกับหลิวซั่นเหรอ?”
จี้หยวนชะงักไปอย่างงุนงง สีหน้าตื่นตระหนก มือประนมเข้าหากัน “อมิตาภพุทธ บาปแล้ว บาปแล้ว”
ไช่จิ้นส่ายหน้า กำลังจะเดินออกไป
แต่แล้วกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ใช้ห่อกำไลก็ดึงดูดความสนใจเขา
มันเป็นหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ
สิ่งที่สะดุดตาเขาคือคำว่าโนเกีย 1101 ที่ปรากฏอยู่บนนั้น
จากนั้นเขาก็เห็นชื่อคนคนหนึ่งที่เรียกว่าพาพเวิร์ธ
เขาคลี่หนังสือพิมพ์ออกแล้วกวักมือเรียก
พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา “สวัสดีครับเถ้าแก่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”
ไช่จิ้นมองเขา “โรงแรมของพวกคุณมีคนที่เก่งภาษาอังกฤษไหม?”
ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเมืองชายแดน การค้าคึกคัก โรงแรมทุกแห่งจึงมีบริการล่ามภาษาอังกฤษ
พนักงานพยักหน้า “มีครับ ต้องการให้เราเรียกมาไหมครับ?”
“เรียกใครสักคนมาหน่อย ฉันอยากให้ช่วยแปลเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ฉบับนี้”
“ได้ครับ กรุณารอสักครู่”
ไม่นานหลังพนักงานเดินออกไป ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามา
ไม่ต้องพูดให้มากความ
เธอทำตามที่ไช่จิ้นขอ แล้วแปลเนื้อหาในข่าวอย่างละเอียด