ถึงจะลังเลก็เถอะ
แต่รีบเปลี่ยนของในมือให้เป็นเงินก่อนสำคัญกว่า
กัวหมิงฮ่าวกลัวว่าจะเจอคนรู้จัก จึงรีบถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่พะรุงพะรังออกไป
สายนี้ไช่จิ้นโทรหาหวังเสี่ยวลี่
ตอนนี้หวังเสี่ยวลี่มีนิสัยแปลก ๆ อย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่โทรมา เธอจะถามอย่างระมัดระวังว่า “นะ...นายกับหลิวชิ่งเหวินไปห้องเสริมสวยกันหรือเปล่า?”
พอถามเสร็จก็รีบแก้ตัวว่า ถามแทนฟางฟางต่างหาก
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นที่พูดก็ไม่ชัด จะอธิบายก็ไม่เคลียร์
แต่ทุกครั้งหลังวางสายกับหวังเสี่ยวลี่ ในใจเขากลับรู้สึกสงบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
หวังเสี่ยวลี่บริสุทธิ์ผุดผ่องดุจธารน้ำใสกลางชนบท ช่วยชะล้างหัวใจของไช่จิ้นที่ถูกฝุ่นควันในเมืองจับจนหม่นมัว
พอวางสาย เขาก็ปิดโทรศัพท์เครื่องใหญ่แล้วเก็บใส่กระเป๋าเป้
หลิวซั่นกลับมาจากข้างนอกพอดี
ไช่จิ้นถามอย่างสงสัยว่า “เหล่าหวงล่ะ? ไปซื้อตั๋วแล้วเหรอ?”
“บ้าเอ๊ย ไอ้ตัณหากลับนั่นน่ะเหรอ” หลิวซั่นตอบตามสัญชาตญาณ “เมื่อกี้กำลังกินข้าวดี ๆ อยู่ข้างนอกแท้ ๆ”
“จู่ ๆ พี่สาวที่นั่งตรงข้ามเราก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วเขาก็บอกว่าจะไปดูหนัง”
“จากนั้นก็ออกไปดูหนังกันเลย ก่อนออกยังมากระซิบข้างหูฉันด้วยว่าคืนนี้ไม่กลับแล้ว เขารู้สึกว่าคงได้ไปเปิดห้องกับพี่สาวคนนั้น”
ไช่จิ้นพูดไม่ออกอยู่บ้าง “อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมยังหื่นเหมือนเพื่อนฉันอีก”
เพื่อนที่เขาพูดถึงก็คือหลิวชิ่งเหวิน
หลิวซั่นถามอย่างสงสัยว่า “เพื่อนนายเหรอ? จริงสิ พี่จิ้น ฉันไม่เคยได้ยินนายพูดถึงเพื่อนหรือญาติอะไรเลยนะ”