กัวจิ่งหยางหัวเราะเสียงดัง
ใคร ๆ ก็ฟังออกว่าคำพูดนั้นแฝงความได้ใจอยู่เต็มเปี่ยม
“เถ้าแก่ไช่ให้เกียรติผมเกินไปแล้ว”
“ลงมาเถอะ คุณเป็นนักธุรกิจที่ทางเมืองให้ความสำคัญ มีคนตั้งเยอะกำลังมองอยู่ จะให้พวกเราลงมือกับคุณเองตรงนี้ก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไร”
ไช่จิ้นรู้ดีว่าวันนี้คงข้ามไปกั่งเฉิงไม่ได้แล้ว
เขาตั้งสติแล้วไล่ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
เฝิงฮ่าวตงหายตัวไป ส่วนเขาถูกสกัดไว้ที่ด่าน
เมื่อนึกถึงคำพูดที่ฉินเสี่ยวโจวเคยบอกเขาในสถานกักกัน แล้วนำเรื่องราวมาปะติดปะต่อกัน ก็รู้ได้ไม่ยาก
นี่คือแผนที่อีกฝ่ายวางไว้เล่นงานเขา
และคนที่อยู่เบื้องหลังแผนนี้ มีโอกาสสูงว่าจะเป็นไล่ฉางซิงที่อยู่ในกั่งเฉิง
ไช่จิ้นเปิดประตูรถลงมา พลางยิ้มกล่าวว่า “คุณกัวสอนบทเรียนให้ผมแล้ว”
กัวจิ่งหยางตอบว่า “อย่าพูดแบบนั้นเลย เถ้าแก่ไช่ ในสายตาคุณ ผมก็เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น”
“ผมยังไม่มีคุณสมบัติพอจะสอนอะไรคุณ ไปกับพวกเราเถอะ สารภาพโดยดีจะได้รับการผ่อนปรน หากขัดขืนจะถูกลงโทษหนัก คุณก็น่าจะรู้ว่าพวกเรามีนโยบายนี้”
รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าเขาเย็นชาลง ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้อง “พาตัวไป!”
ลูกน้องสองคนของเขาเตรียมจับมือไช่จิ้นไพล่หลังแบบจับกุมผู้ต้องหา เป็นการเหยียดหยามกันชัด ๆ
แต่จี้หยวนซึ่งเป็นห่วงเจ้านายจนทนไม่ไหว แม้จะเป็นพระ แต่ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเขาก็คือเทพเซียนบนสวรรค์
เขาไม่สนหรอกว่าคนพวกนี้เป็นใคร และกำลังจะลงมือทันที