คำเรียก “ประธานไช่” จากหลิวอี้เชียนทำให้คนรอบข้างหลายคนหันมามองไช่จิ้นอย่างแปลกใจ
เขาอายุแค่สิบแปดสิบเก้าปี แม้จะดูมีแววหนุ่มไฟแรง แต่โดยรวมแล้วใบหน้ายังอ่อนเยาว์ หากลองคิดดูให้ดี ก็เหมือนไม่เคยเห็นคนแบบนี้ในตลาดการเงินจงไห่มาก่อน
ไช่จิ้นยื่นมือออกไปอย่างไม่ถือตัวและไม่ประหม่า “สวัสดีครับประธานหลิว ได้รับเชิญจากคุณถือเป็นเกียรติของผมครับ”
“ฮ่า ๆ เกรงใจกันเกินไปแล้ว” หลิวอี้เชียนหันไปมองไช่เหว่ยเฉียง “เหล่าไช่ ฉันยังเชิญคนที่นายคาดไม่ถึงมาด้วย รับรองว่าพวกนายคุยกันถูกคอแน่”
ไช่เหว่ยเฉียงถามอย่างสงสัย “ใครเหรอ?”
หลิวอี้เชียนกระซิบบอกชื่อข้างหูเขา ไช่เหว่ยเฉียงชะงักไปเล็กน้อย “เขามาจงไห่แล้วเหรอ?”
“ใช่ บังเอิญเจอกันในงานสังสรรค์ที่จงไห่พอดี ฉันเลยชวนมาด้วยเลย เป็นไง เซอร์ไพรส์ไหม?”
“แน่นอน ไม่เจอกันเกือบสองปีแล้ว!”
“งั้นฉันไปต้อนรับคนอื่นก่อนนะ เหล่าไช่ ช่วยดูแลประธานไช่ให้หน่อย เชิญด้านในเลย”
“ประธานไช่ ตามสบายเลยครับ”
ไช่จิ้นยิ้ม “ขอบคุณครับ”
จากนั้นเขาก็เดินตามไช่เหว่ยเฉียงเข้าไปในไนต์คลับ
ข้างในมีสาว ๆ ใส่กางเกงชั้นในตัวจิ๋วหลายคน ถือของกินเดินไปเดินมา
มีคนแตะก้นพวกเธอเป็นครั้งคราว แต่สาว ๆ เหล่านั้นก็ไม่ถือสา ตรงกันข้าม พวกเธอยังสนิทสนมกับลูกค้าเป็นอย่างดี
ทว่าเมื่อไช่จิ้นเข้ามา เขาก็จำคนจำนวนไม่น้อยที่ชาติที่แล้วจะโด่งดังในตลาดหุ้นได้
อย่างหวังเหว่ย เจ้าพ่อทุนที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก