“ฮ่า ๆ วางใจได้ ไช่จิ้น”
“ต่อไปจะไม่พลาดท่าในที่ลับอีกแล้ว”
หลิวชิ่งเหวินยิ้มประจบพลางให้คำมั่นจากด้านหลัง
แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็อดหันกลับไปมองคาราโอเกะอีกครั้งไม่ได้
ถึงจะรู้ว่าสยงตันเป็นคนยังไง แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั้งคู่ก็เปิดศึกกันถึงสามร้อยยกทุกครั้งที่อยู่ในเกสต์เฮาส์
จะบอกว่าในใจไม่อาลัยอาวรณ์เลยสักนิดก็คงเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสียหลิวชิ่งเหวินก็เพิ่งออกมาจากชนบท
จู่ ๆ ก็มาเจอนกแก่เจนสนามในเมืองใหญ่แบบนี้ โชคดีที่เป็นหลิวชิ่งเหวิน หากเปลี่ยนเป็นหนุ่มชนบทไร้เดียงสาทั่วไป คงหลงหัวปักหัวปำไปทั้งชีวิต
ยังดีที่หลิวชิ่งเหวินแยกแยะถูกผิดและรู้ว่าอะไรสำคัญกว่า
เขารู้ดีว่าตัวเองหนีออกมาเพื่ออะไร
หลังกลับมา ไช่จิ้นพาเขาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล บาดเจ็บแค่เนื้อหนังถลอกฟกช้ำเท่านั้น
พักฟื้นอีกสองสามวัน ในที่สุดเขาก็กลับมาเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง
ทุกวันเขาจะตามไช่จิ้นไปตลาดมืดของไช่เหว่ยเฉียง
แถมยังขายใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นไป 4 เล่ม ก่อนกัดฟันใช้เงินทั้งหมดซื้อขนมชาอย่างดีมาสองสามก้อน
จากนั้นก็ไปหานายท่านจางที่ตลาดมืดแล้วนำไปมอบให้
ของเล็กน้อยแค่นี้ สำหรับคนมีฐานะอย่างนายท่านจางแล้วแทบไม่อยู่ในสายตา
แต่เขาชื่นชมวิธีที่หลิวชิ่งเหวินทำ จึงประทับใจในตัวอีกฝ่ายไม่น้อย
หลังจากนั้นทุกวันหลิวชิ่งเหวินก็หน้าด้านไปนั่งเฝ้าอยู่ข้างโต๊ะไพ่ของเหล่าผู้มีอิทธิพลแห่งจงไห่
บางครั้งใครติดธุระมาไม่ได้ หรือมีคนลุกออกไปขาดที่นั่ง หลิวชิ่งเหวินก็จะเข้าไปแทน
ไช่จิ้นให้เงินเขา 3,000 หยวนไว้เล่นไพ่เป็นเพื่อนผู้มีอิทธิพลเหล่านั้น ประกอบกับฝีปากที่พูดเก่งจนแทบพลิกแพลงได้สารพัด หลิวชิ่งเหวินจึงทำให้พวกเขาหัวเราะครื้นเครงได้ทุกวัน