“คนจากทางเหนือเหรอ?” ไช่จิ้นผลักประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน
ไช่เหว่ยเฉียงตอบว่า “ใช่ มีแต่เจ้าของเหมืองทางเหนือเท่านั้นแหละที่กล้าทุ่มเงินแบบนี้”
“ชายหนุ่มคนนั้นชื่อหลี่ตงซาน น่าจะเป็นมือไม้ของนายทุน”
ไช่จิ้นมองตามสายตาไป
ชายหนุ่มดูอายุราวยี่สิบกว่า แต่งตัวเนี้ยบเหมือนพนักงานบริษัทใหญ่
ใครดูก็รู้ว่าเขาไม่ใช่ตัวจริงที่ควักเงินจ่าย
ก็ใช่ นายทุนที่ไหนจะออกหน้ามารับใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นด้วยตัวเอง แถมยังขับรถบรรทุกมาอย่างเอิกเกริกแบบนี้
ไช่เหว่ยเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “นายก็ระวังตัวหน่อย อยู่ ๆ ที่นี่ก็มีเงินสดกองโต ฉันเห็นพวกนักเลงตลาดมืดอยู่หลายคนเดินวนไปมา กลัวว่านายจะตกเป็นเป้า”
“ไปรอในห้องด้านในก่อน เดี๋ยวฉันพาหลี่ตงซานเข้าไปคุยกับนาย”
นักเลงตลาดมืดเป็นคำเรียกในวงการ หมายถึงคนที่ตระเวนอยู่ตามตลาดซื้อขายต่าง ๆ โดยเฉพาะ
ถ้าเห็นใครขนเงินสดจำนวนมากออกจากตลาดซื้อขาย พวกมันก็จะตามไปฉวยโอกาสปล้นทันที
ไช่เหว่ยเฉียงคลุกคลีอยู่ในตลาดมืดมาหลายปี พวกตัวแสบสารพัดแบบที่โผล่มาในแวดวงนี้ เขาดูปราดเดียวก็แยกออกด้วยสายตาเฉียบคม
ไช่จิ้นทำตามคำแนะนำของเขา แล้วไปยังห้องด้านหลัง
หลิวชิ่งเหวินยืนคิดคำนวณอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด
ตอนนี้เรามีเงินอยู่ในมือหลายแสนแล้ว จะไปเที่ยวร้านทำผมได้กี่รอบกันนะ
พอไปถึงเมืองเซิน เราก็จะเป็นเจ้าพ่อแห่งตลาดกลางคืน!