หวังเสี่ยวลี่ยังไม่ทันได้ตอบ ชายฉกรรจ์สองคนก็ขยับมานั่งประกบเธอคนละข้างแล้ว
หวังเสี่ยวลี่ร้อนใจ ลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ เตรียมจะเดินหนี
แต่เถ้าแก่หลี่เรียกเธอไว้เสียก่อน “สาวสวย อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ข้ามน้ำร่วมเรือกันต้องบำเพ็ญเพียรถึงสิบปีถึงจะได้พบกัน พวกเราได้เจอกันที่นี่ก็ถือว่ามีวาสนาต่อกัน ใช่ไหมล่ะ?”
“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณหน่อย”
หวังเสี่ยวลี่นิสัยอ่อนโยนราวกับลูกแกะตัวน้อย แทบไม่เคยทำหน้าบึ้งใส่ใคร
แต่ตอนนี้เธออดหน้าบึ้งไม่ได้ “มีอะไรก็พูดมา”
เถ้าแก่หลี่ยิ้มโดยไม่ตอบ หยิบเช็คกับปากกาออกมาจากกระเป๋าหนัง
เขาวางมันลงตรงหน้าเธอด้วยท่าทีใจกว้าง “อยากได้เท่าไรก็เขียนเอาเอง”
จงเสวียเหวินไม่คิดว่าเถ้าแก่หลี่จะพูดตรงขนาดนี้
เขากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เถ้าแก่หลี่ยกมือขึ้นห้ามไว้
ความหมายของอีกฝ่ายชัดเจนว่า ในเมืองเซินอย่างนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนเห็นเช็คแล้วไม่ยอมก้มหัวให้
หวังเสี่ยวลี่ไม่เข้าใจว่าเถ้าแก่หลี่หมายถึงอะไร จึงเงยหน้าถาม “ฉันไม่เข้าใจ”
เถ้าแก่หลี่ยิ้ม “ไม่ใช่มั้งสาวสวย อยู่เมืองเซินทั้งที ยังไม่เข้าใจความหมายอีกเหรอ?”
เขาดึงเช็คกลับไป แล้วตวัดปากกาเขียนตัวเลขหนึ่งหมื่นลงไปอย่างเด็ดขาด ก่อนวางไว้ตรงหน้าเธออีกครั้ง
“เพื่อนคนนี้ของฉันเพิ่งมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยังไม่คุ้นกับเมืองเซิน ให้คุณเป็นไกด์พาเขาเที่ยวสองวัน เงินนี่ก็เป็นของคุณ”