คืนนั้น หนังสือพิมพ์ชื่อ《ข่าวแรงงานหัวเซี่ย》ในเมืองเซินลงบทความชิ้นหนึ่ง
พาดหัวว่า《นักลงทุนหุ้นนับล้านแห่ซื้อหุ้นในเมืองเซิน》
ทันทีที่บทความนี้ตีพิมพ์ ก็สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองเซิน และลุกลามไปทั่วทั้งมณฑลกว่าง
หลังจากนั้นมีคนรวบรวมสถิติ พบว่าคืนนั้นเป็นคืนที่เครือข่ายโทรศัพท์ทั่วเมืองเซินคึกคักที่สุด
คนที่โทรศัพท์กัน บางคนถึงกับนั่งอยู่บนชักโครก มือถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ตะโกนลั่นว่า “รถแทรกเตอร์ไง! บ้านนายไม่ได้มีรถแทรกเตอร์อยู่ด้วยเหรอ รีบพาคนมาที่นี่ให้ฉัน!”
“บัตรประชาชน! ไปหาบัตรประชาชนมาให้ฉันอีก พรุ่งนี้นั่งรถเอามาส่งให้ถึงที่!”
“บ้าไปแล้ว ทั้งเมืองบ้าไปหมดแล้ว!”
ทางการเองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์การยื่นใบสมัครจองซื้อหุ้นครั้งนี้ ซึ่งอาจหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าครั้งก่อนที่มีคนต่อแถวถึงหกแสนคนเสียอีก
ดังนั้นคืนนั้น กำลังรักษาความสงบทั่วเมืองเซินจึงออกปฏิบัติการทั้งหมด มุ่งหน้าไปยังจุดจำหน่ายต่าง ๆ เพื่อควบคุมความเรียบร้อย
ผู้คนจากทุกฝ่ายทั่วทั้งเมืองเคลื่อนไหวกันอย่างคึกคักราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ
มีเพียงไช่จิ้นที่เตรียมการไว้ล่วงหน้า เขานั่งอยู่ในลานบ้าน มองความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างใจเย็น เดินทอดน่องอย่างสบายใจ ราวกับวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว
หลังจากข่าวแพร่สะพัดตลอดคืน ไช่จิ้นก็ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้ากว่า ๆ
อย่างแรก เขาโทรหาหลิวอี้เชียน
คนของกลุ่ม “ช่วย” จากจัตุรัสวัฒนธรรมจงไห่ ขนเงินสดมาเต็มรถแล้วจอดรออยู่ที่สโมสรแห่งหนึ่งแถวนั้น