ไช่จิ้นยิ้มมองเธอ “แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ”
หวังเสี่ยวลี่จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
สาวน้อยไม่ค่อยรู้เรื่องในเมืองใหญ่สักเท่าไร เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่กลับพูดอย่างจริงจังว่า “ฟังแล้วรู้สึกเหมือนมีอนาคตมากเลยนะ”
ไช่จิ้นส่งเสียงอ้อ “งั้นก็ได้ เธอบอกให้ลงทุน เราก็ลงทุนกัน”
“เราซื้อที่สักหลายร้อยหมู่ดีไหม”
“อ๊ะ เธออย่าไปฟังที่ฉันพูดเลย ฉันพูดไปงั้นแหละ ไม่รู้อะไรสักอย่าง”
ไช่จิ้นยิ้ม “ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวตอนเราไปสำรวจที่ดิน เธอเดินอยู่ข้าง ๆ ฉัน อย่าเดินหลงไปไหนล่ะ เข้าใจไหม”
หวังเสี่ยวลี่พยักหน้าอย่างว่าง่าย ราวกับเป็นภรรยาตัวน้อยของไช่จิ้น
แต่เมื่อหวังเสี่ยวลี่เผลอมองไปด้านข้าง สีหน้าบนใบหน้าเล็ก ๆ ก็หม่นลงทันที
เพราะเธอเห็นคนที่ไม่อยากเจอที่สุด
จงเสวียเหวิน คนที่เจอกันบนเครื่องบินคนนั้น
จงเสวียเหวินที่อยู่ทางนั้นก็เพิ่งสังเกตเห็นหวังเสี่ยวลี่โดยบังเอิญ
เขาดูดีใจมาก รีบส่งยิ้มเจ้าเล่ห์น่ารังเกียจให้หวังเสี่ยวลี่ทันที
ไช่จิ้นเห็นสีหน้าของหวังเสี่ยวลี่ผิดปกติ จึงถามว่า “เป็นอะไรไป”
หวังเสี่ยวลี่ทำแก้มป่อง “น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมถึงเจอหมอนี่ได้ทุกที่เลยนะ”
ไช่จิ้นหันไปมอง ก็เห็นหน้าบวมตุ่ยเหมือนหัวหมูของจงเสวียเหวิน
ตอนนั้นเองจงเสวียเหวินถึงสังเกตเห็นไช่จิ้นที่นั่งอยู่ข้างหวังเสี่ยวลี่
รอยยิ้มของเขาชะงักค้าง ก่อนจะหันกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน สีหน้าหม่นคล้ำ
ไช่จิ้นจับมือเล็ก ๆ ของหวังเสี่ยวลี่ไว้ “เดี๋ยวเดินตามฉันก็พอ ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น”