ใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นเกือบ 12,000 ใบ
ใบละ 8,500 หยวน แค่ลองคิดดูก็รู้แล้วว่ามีมูลค่ากว่าร้อยล้านหยวน!
ปี 1992 พนักงานเก่าแก่ของรัฐวิสาหกิจยังได้เงินเดือนแค่สองสามร้อยหยวน
เงินร้อยล้านหยวน นี่แทบจะเป็นตัวเลขที่สูงจนเกินจินตนาการ หลังไช่จิ้นทำธุรกรรมซื้อขายใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นเหล่านี้เสร็จ มูลค่าทรัพย์สินของเขาก็จะติดกลุ่มคนระดับสูงของประเทศอย่างแน่นอน
คนกลุ่มนี้มีทั้งโหมวฉีจงจากมณฑลฉวน และหวังสือจากเมืองเซิน รวมถึงคนอื่น ๆ
ตอนนี้พวกเขาต่างกำลังเล่นเกมตัวเลขความมั่งคั่งที่คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ
แต่เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น ไช่จิ้นกลับเก็บตัวจนแทบเหลือเชื่อ
เขาเข้าใจดีว่าใครยื่นหน้าออกมาก็โดนยิงก่อน จึงไม่สนใจจะขึ้นพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์
“แต่ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย พี่ชายคนนี้ของฉันคงโด่งดังไปทั่วประเทศแน่!” ไช่เหว่ยเฉียงยืนอยู่ข้างนอก ในหัวมีเพียงประโยคนี้
ลึก ๆ แล้วเขาเองก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นจนเลือดลมพลุ่งพล่าน
หลังจากได้รับคำตอบยืนยันจากไช่เหว่ยเฉียง หลี่ตงซานก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่เดินออกไปโทรศัพท์
พวกเขารออยู่อีกกว่าสองชั่วโมง
จากนั้นก็แยกย้ายกันออกจากตลาดมืด
ในตลาดมืดมีคนทุกประเภทปะปนกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สถานที่เหมาะสำหรับทำธุรกรรมใหญ่
สถานที่ที่ไช่จิ้นเลือกคือบ้านหลังเล็กที่เขาเช่าอยู่
ตรอกยังคงเหมือนทุกวัน มีคุณป้าคุณลุงหิ้วตะกร้าจ่ายตลาดเดินไปมาเต็มไปหมด
ลุงเจ้าของร้านขายของชำเห็นไช่จิ้นกับฟางอี้โผล่มา ก็ยิ้มทักทาย “พวกเธอสองคน ลุงนึกว่าออกจากจงไห่ไปแล้วซะอีก”