“เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยสักอย่าง” ไช่ต้าจื้อพูดยิ้ม ๆ “ผมเองก็เริ่มต้นจากการทำงานด้านเทคนิค เลยรู้ว่าคนทำงานสายนี้มีนิสัยยังไง”
“ขอแค่เจอเวทีที่เหมาะสม พวกเขาก็จะทุ่มเทสุดตัวจนลืมทุกอย่าง”
ไช่จิ้นอารมณ์ดีไม่น้อย เขาเดินนำหน้าอย่างสุขุมเกินวัย “ไป ๆ พวกนายตามฉันไปดูจอห์นสันกัน แล้วถือโอกาสประชุมด้วยเลย”
“ฉันจะตั้งโครงการใหม่ให้พวกนาย”
เฉินนีกับไช่ต้าจื้อมองหน้ากันอย่างงุนงง ต่างคิดในใจว่าโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ 1 ยังไม่ทันเปิดตัว ทำไมถึงมีโครงการใหม่อีกแล้ว
พวกเขาเดินตามไช่จิ้นไปจนพบจอห์นสันกำลังถือชิ้นส่วนต่าง ๆ ศึกษาอยู่ในห้องทดลอง
จู่ ๆ ไช่จิ้นก็นึกถึงเรื่องราวของเอดิสันขึ้นมา
พอเข้าห้องทำงานก็ทุ่มเทจนแทบคลั่ง ต่อให้ฟ้าผ่าก็ไม่สะเทือน ลืมกินข้าวเป็นเรื่องปกติ
ตอนนี้จอห์นสันก็อยู่ในสภาพแบบนั้น ไช่จิ้นกับคนอื่น ๆ ไม่กล้าเรียกเขาออกมา
ทั้งสามคนจึงเข้าไปในห้องประชุม
ไช่จิ้นอธิบายคร่าว ๆ ว่าระบบโทรศัพท์มือถือคืออะไร
ระบบโทรศัพท์มือถือในตอนนี้ยังเรียกว่าระบบไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะมีฟังก์ชันเรียบง่ายมาก
มีแค่โทรออกกับบันทึกหมายเลขโทรศัพท์เท่านั้น นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
วิศวกรของโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่เพิ่มฟังก์ชันส่งข้อความ ซึ่งเป็นไม้ตายของเครื่องเข้าไปอีกอย่าง
เรียบง่ายสุด ๆ
ไช่จิ้นต้องการทำอะไร?
เขาอยากให้ระบบนี้มีปฏิทิน ตารางนัดหมาย สมุดบันทึก นาฬิกา เครื่องคิดเลข เสียงเรียกเข้าแบบปรับแต่งได้ เกม…
และอื่น ๆ อีก
เฉินนีรู้สึกราวกับกำลังฟังเรื่องเหลือเชื่อ แต่ก็เหมือนได้แรงบันดาลใจบางอย่างจากคำพูดของไช่จิ้น ใบหน้าเล็กขาวเนียนของเธอจับจ้องเขาอย่างตั้งใจ