“หยางจินฟาง”
“หลี่จื้อหาว”
ชายหนุ่มยังคงโยนบัตรประชาชนออกมาไม่หยุด ไม่แม้แต่จะปรายตามองคนอื่นด้วยซ้ำ แค่โยนออกไปตรง ๆ แบบนั้น
ไม่นานก็มีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มก้มลงเก็บบัตรประชาชนตรงหน้า
แต่เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด คนหลายร้อยคนที่นี่ก็ค่อย ๆ เงียบลง ก่อนจะมองสถานการณ์ข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ
คนที่กำลังก้มเก็บบัตรประชาชนเองก็เงยหน้าขึ้นมองคนรอบข้างอย่างงุนงง
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะชะงักมือที่กำลังโยนบัตรประชาชน เพราะจู่ ๆ ทุกคนก็เงียบลง
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ มองไช่จิ้นที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า สีหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง กลิ่นอายของคนที่อาศัยอำนาจข่มเหงคนอื่นเผยออกมาอย่างชัดเจน
ทั้งที่รอบข้างเงียบสนิท เขากลับคว้าโทรโข่งมาตวาดเสียงห้าว “ยืนบื้ออะไรอยู่ เอาบัตรประชาชนไปลงทะเบียนตรงโน้นสิ!”
บรรยากาศพลันกดดันขึ้นมาทันที เหลือเพียงเสียงพัดลมใบพัดเก่า ๆ ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่เหนือศีรษะ
ทุกคนต่างข่มความโกรธไว้ในใจ
ไช่จิ้นหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ชี้ไปยังบัตรประชาชนบนพื้นของเขาแล้วพูดเสียงหนักแน่นเย็นเยียบ “เก็บขึ้นมา”
คนหลายร้อยคนที่อยู่ด้านหลังพลันรู้สึกเลือดเดือดพล่าน
การถูกชายหนุ่มที่เป็นคนงานเหมือนกันหยามเหยียดราวกับเป็นหมูหมา ทำให้พวกเขาอัดอั้นมานานแล้ว
เพียงแต่ทุกคนต่างก็ต้องการงานนี้ จึงได้แต่กดความโกรธในใจเอาไว้
ตอนนี้มีคนดูเหมือนจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทุกคนจึงกำหมัดแน่น
ชายหนุ่มยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า เพราะปกติถูกตามใจจนเสียคน เขาจึงยกโทรโข่งขึ้นพูดเสียงดังยิ่งกว่าเดิม แล้วยื่นเข้าไปใกล้หูไช่จิ้น