เหอซ่างก้าวพรวดเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าคอเสื้อด้านหลังของเถ้าแก่โม่ไว้
จากนั้นก็ถอยลากเขาออกมาอย่างแรง
โครม! ร่างเถ้าแก่โม่ลอยละลิ่วไปกระแทกพื้น ก่อนที่เหอซ่างจะปล่อยหมัดใส่หน้าเขาดังปุ
สันจมูกของเถ้าแก่โม่เบี้ยว เลือดพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
คนที่อยู่ด้านหลังเขารีบกรูกันเข้ามา แต่ลูกน้องของพี่หลงยกเก้าอี้ขึ้นขวางไว้
“แกคิดจะทำอะไร!”
“เข้ามาสิ ใครกลัวใครกัน!”
“ฉันจะฟันแกให้ตาย!”
…
ชั่วพริบตา คนทั้งสองฝ่ายรวมกันนับร้อยคนในโถงใหญ่ก็เริ่มด่าทอกันอย่างดุเดือด
ด้านนอกก็มีคนอีกนับร้อยกรูกันเข้ามา แต่ละคนถือมีดดาบเล่มใหญ่ไว้ในมือ
พอเห็นอย่างนั้น คนของเถ้าแก่โม่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเตรียมการไว้ก่อนแล้ว
พวกเขาไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็จำต้องยอมถอย
โถงใหญ่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
พี่หลงกับไช่จิ้นนั่งดื่มชาอยู่ที่โต๊ะ ราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องตรงหน้า
บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
เถ้าแก่โม่ถ่มเลือดลงบนพื้น แล้วจ้องจี้หยวนเขม็ง “ไอ้พระหัวโล้น แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!”
จี้หยวนไม่พูดสักคำ ซัดหมัดใส่หน้าเขาอีกครั้ง
“เดียรัจฉานในร่มกาสาวพัสตร์! เชื่อไหมว่าฉันจะถล่มวัดแกให้ราบ!”
“ปัง!” จี้หยวนกระแทกหมัดลงไปอีกครั้งอย่างแรง โชคดีที่พื้นเป็นไม้ ไม่อย่างนั้นเถ้าแก่โม่คงถูกหมัดนี้ซัดจนตายไปแล้ว
ลูกน้องคนหนึ่งของเถ้าแก่โม่ร้อนใจ รีบหันไปตะโกนถามไช่จิ้น “แกตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่!”