คุณไป๋ที่หันหลังไปแล้วพลันกระตุกวูบ
ทุกคนในที่นั้นต่างชะงักไปด้วยความงุนงง มองชายหนุ่มที่ไม่รู้ว่ามีฐานะอะไร
มีเพียงคนของพี่หลงเท่านั้นที่สะใจสุด ๆ
คุณไป๋ค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาเรียวยาวที่บวมตุ่ยเล็กน้อยจ้องไช่จิ้น
“ลองพูดสิ่งที่พูดเมื่อกี้อีกครั้งดูสิ!”
ไช่จิ้นยังคงมองกลุ่มคนที่กำลังทำงาน ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ
เขาตอบว่า “ฉันไม่เคยพูดอะไรซ้ำสอง”
“คุณไป๋ ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาอีกแล้ว เหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองบ้างเถอะ”
“แกว่าอะไรนะ!” คุณไป๋ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ชี้หน้าไช่จิ้นแล้วหันไปพ่นน้ำลายใส่ฉินเสี่ยวโจว “นี่เป็นคนของกลุ่มจงฮ่าวพวกแกหรือไง?”
ฉินเสี่ยวโจวแทบจะกระอักน้ำตาออกมา
ในใจได้แต่ร้องว่า คุณป้าครับ นี่เจ้านายพวกเรานะ!
คุณมาที่เมืองเซินตั้งนานแล้ว เอาแต่ชี้นิ้วสั่งคนไปทั่ว ผมบอกตั้งหลายครั้งแล้วว่ามีปัญหาอะไรก็ไปแจ้งเจ้านายเรา
มาปักหลักวางอำนาจอยู่ที่นี่ทุกวันทำไมกัน!
เขากำลังจะอธิบาย ไช่จิ้นก็พูดขึ้นอีกว่า “เสี่ยวฉิน ไปส่งแขก”
จากนั้นหันไปมองพี่หลง “พี่หลง การจัดการเขตโกดังต้องเข้มงวดกว่านี้ อย่าปล่อยให้หมาแมวที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามา”
“ของที่นี่เป็นของบริษัทเราทั้งหมด ถ้าหายไป ฉันเอาเรื่องกับพี่คนเดียว”
พี่หลงเป็นคนซื่อ ๆ แต่ก็เข้าใจคำพูดของไช่จิ้นได้อย่างรวดเร็ว
ที่พวกเขาอดทนมาตลอด ก็เพราะกลัวจะทำให้แผนการของไช่จิ้นเสียเรื่อง