เหอจื้อหัวมองตามไปอย่างสงสัย ก่อนพึมพำว่า “นั่นไม่ใช่คนงานในโรงงานเราหรอกเหรอ?”
“เขามีเงินมาใช้บริการที่นี่ได้ยังไง?”
เฉินเหนียนฮวาได้ยินแล้วสีหน้าเริ่มไม่สู้ดี
คนงานในโรงงานของฉันกลับมาคุยโววางท่าเป็นเศรษฐีอยู่ที่นี่
จะให้รู้สึกดีได้ยังไง?
อาการของเศรษฐีใหม่กำเริบขึ้นมาในใจ
โดยเฉพาะเหอจื้อหัวที่จำไช่จิ้นได้ ก็ยิ่งเดือดดาลเป็นพิเศษ กลางวันนายยังอัดลูกชายฉัน แล้วจะให้ฉันอารมณ์ดีได้ยังไง?
มีเพียงเฝิงฮ่าวตงที่ไม่ได้พูดอะไร
สีหน้าเขาย่ำแย่เป็นพิเศษ
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมไช่จิ้นถึงไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะกับเขา
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยกแก้วขึ้นแล้วลุกยืน
เฉินเหนียนฮวากับอีกคนชะงักไป “คุณเฝิง นี่คุณจะ...?”
เฝิงฮ่าวตงยิ้มเย็น ๆ “เห็นคนบ้านเดียวกันจากมณฑลเจียงหนาน เลยจะไปชนแก้วด้วยสักหน่อย”
ทั้งสองหัวเราะร่า
เหอจื้อหัวรินเหล้าไปพลางพูดว่า “คนบ้านเดียวกับคุณเฝิงก็เหมือนคนบ้านเดียวกับพวกเรา พวกเราก็ควรไปชนแก้วด้วยเหมือนกัน”
“เหล่าเฉิน ไปกันเถอะ”
ทั้งสองลุกขึ้นยิ้ม ๆ ถือแก้วเหล้าเดินตามหลังเฝิงฮ่าวตงไป
พวกเขาคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นบุคคลสำคัญอะไรสักคน ในแถบภาคใต้ คนที่เฝิงฮ่าวตงยอมลุกไปชนแก้วด้วย จะมีใครบ้างที่ไม่ใช่คนใหญ่คนโต?
ทว่าเมื่อเห็นทิศทางที่เฝิงฮ่าวตงมุ่งไป สีหน้าของทั้งคู่ก็ยิ่งผิดปกติ
“คนงานในโรงงานเราเป็นคนบ้านเดียวกับคุณเฝิงเหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง?”