บทที่ 70 รถไฟมุ่งหน้าสู่ความฝัน
นายท่านจางขาดเงินแค่นี้หรือ?
แน่นอนว่าไม่ขาด
ช่วงนี้เขาได้ยินไช่เหว่ยเฉียงเล่าว่า ชายชราตัวเล็กคนนี้มีถนนอยู่หลายสายกลางจงไห่ เป็นเจ้าของตึกให้เช่ารายใหญ่ที่สุดในเมือง
ก็แค่ทำเอาสนุกเท่านั้น
พอนายท่านจางนึกสนุกขึ้นมา ก็หยิบกล้องยาสูบบนโต๊ะขึ้นมาแล้วตบโต๊ะดังปัง “เสี่ยวไช่ ฉันได้ยินว่านายจะไปเมืองเซินใช่ไหม?”
ไช่จิ้นจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเช่นกัน “ใช่ครับ จะไปหาทางทำมาหากินที่นั่น นายท่านจางมีคำแนะนำอะไรไหมครับ?”
นายท่านจางสูบกล้องยาสูบสองสามที “คำแนะนำไม่มีหรอก ถ้าไปเจอปัญหาที่แก้ไม่ตกแถวเขตฟูเถียนกับเซี่ยซา ก็ไปที่โรงน้ำชาหลงเจียงโหลว”
“น้องชายฉันพอมีหน้ามีตาแถวนั้น เรื่องพวกอันธพาลตัวเล็กตัวน้อยก็จัดการได้หมด”
“น้องชายของคุณเหรอครับ?”
ชายชราอีกคนหัวเราะลั่น “จางอิ้งหลงเป็นลูกผู้ชายตัวจริง”
“สมัยที่พวกเราทำงานแบกของอยู่ที่ท่าเรือ จางอิ้งหลงแบกกระสอบได้ทีละสี่ห้ากระสอบ ตอนที่พวกเราตีกับแก๊งซู่เป่ย ถ้าไม่ได้จางอิ้งหลงช่วยฟันพวกมันกลับไป ฉันจะรอดมาได้กี่ครั้งกัน?”
ชายชราหลายคนจึงเริ่มคุยโวกันใหญ่
พวกเขาเป็นคนจงไห่รุ่นเก่า แต่ละคนเคยไต่เต้าขึ้นมาจากจุดต่ำสุดของเมือง เรื่องราววัยหนุ่มเลือดร้อนและการต่อสู้ฟาดฟันของแต่ละคนล้วนมีสีสัน
ไช่จิ้นพอจะปะติดปะต่อเรื่องของจางอิ้งหลงได้
เมื่อหลายปีก่อน จางอิ้งหลงย้ายไปเมืองเซินเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนี้อายุเจ็ดสิบแล้วและตั้งรกรากอยู่ที่นั่นมาตลอด