“พอดีผ่านมาทางนี้ ขึ้นรถสิ”
หลังพูดจบ ไช่จิ้นก็มองไปข้างหน้า
ชายหนุ่มรู้สึกขมขื่นสุดขีด ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
ใครเขาผ่านหน้าเรือนจำกัน? รอบ ๆ ที่นี่หลายกิโลเมตรมีแต่ไร่นา พี่จิ้นมาทำอะไรแถวนี้
ก็ต้องมารับคนอยู่แล้ว
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองทำไว้เมื่อครึ่งปีก่อน เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด
ชายหนุ่มคนนั้นคือฉินเสี่ยวโจว คนที่ถูกไช่จิ้นส่งเข้าเรือนจำนั่นเอง!
พอขึ้นรถ ไช่จิ้นก็ชี้ไปทางเบาะข้าง ๆ แล้วพูดว่า “สูบบุหรี่ได้นะ”
จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
ฉินเสี่ยวโจวมีเรื่องมากมายอยากพูดกับไช่จิ้น
แต่พอเห็นไช่จิ้นทำหน้านิ่ง เขาก็ได้แต่กลืนทุกคำลงท้องไป
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดหน้าหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง
แม้จะไม่ถึงกับหรูหรามาก แต่สภาพแวดล้อมก็ดีทีเดียว
ทันทีที่ลงจากรถ ฉินเสี่ยวโจวก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างแรง อารมณ์พังทลายลงในพริบตา ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหา
เขากอดเด็กหญิงไว้แน่น
มือกดศีรษะเล็ก ๆ ของเธอไว้แนบอก กลัวเหลือเกินว่ากะพริบตาแล้วเธอจะหายไป
จนกระทั่งเด็กหญิงพูดขึ้นว่า “พี่ หนูหายใจไม่ออกแล้วนะ”
“ที่แท้พี่สาวไม่ได้หลอกหนูนี่นา พี่กลับจากไปทำงานต่างเมืองจริง ๆ ด้วย ฮึ พี่ใจร้ายจัง ไปตั้งนานก็ไม่โทรหาหนูเลย”
เด็กหญิงคนนั้นคือฉินหลานหลาน น้องสาวของฉินเสี่ยวโจว
กู้ชิวเยี่ยนปิดเรื่องที่เขาติดคุกมาตลอด
ตอนนั้นฉินเสี่ยวโจวถึงเพิ่งสังเกตเห็นกู้ชิวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบลุกขึ้นค้อมตัวให้เธอ “พี่เยี่ยน ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริง ๆ”