ตอนที่มีเงินอยู่ในมือกว่า 3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขาเดินออกจากตลาดหลักทรัพย์ด้วยความตื่นเต้น สิ่งแรกที่นึกถึงคือโทรหาไช่จิ้น
ถ้าไม่ได้เจอไช่จิ้น ป่านนี้เขาคงล้มละลายไปแล้ว
แต่หลังจากคุยกันทางโทรศัพท์อยู่พักหนึ่ง รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้าง “อ้อ คุณไช่ คุณก็รู้ว่าตอนแรกผมตั้งใจจะเลี้ยงข้าวคุณที่ร้านอาหารดีที่สุดในกั่งเฉิง เพื่อแสดงความขอบคุณ”
“คุณกลับมาเมืองเซินตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เวลานี้ไช่จิ้นนั่งอยู่ในอาคารสำนักงานสาขาเมืองเซินของกิจการร่วมอุตสาหกรรม
ทางเฝิงฮ่าวตงกำลังประชุม เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนนอก จึงนั่งดื่มกาแฟรออยู่ในห้องพักผ่อน
เสียงจากโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าหัวเราะตอบกลับมา “กลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ คุณจอห์นสัน ถ้าคุณอยากขอบคุณผมจริง ๆ ก็มาเข้าร่วมกับพวกเราสิ”
“อ้อ แล้วก็ลืมบอกไป ตอนนี้เราบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับบริษัทเหลียนทงในมณฑลกว่างอย่างเป็นทางการแล้ว ผมว่าข้างหน้ามีอนาคตสดใส”
“อะไรนะ? พวกคุณร่วมมือกับบริษัทเหลียนทงด้วยเหรอ?”
เรื่องนี้ดูเหมือนจะทำให้จอห์นสันประหลาดใจไม่น้อย
เขาเป็นคนของโนเกีย สองบริษัทอย่างโนเกียกับอีริคสันเป็นผู้ให้บริการโซลูชันด้านเทคโนโลยีเสาสัญญาณดิจิทัลของหัวเซี่ย
ด้วยเหตุนี้จึงก่อตั้งบริษัทเหลียนทงขึ้นเป็นการเฉพาะ ส่วนโทรศัพท์มือถือที่บริษัทเหลียนทงนำออกทดลองใช้ในเมืองหลวงก็เป็นของโนเกีย
เรื่องนี้เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
โทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ของคุณไช่ไม่ใช่แค่บริษัทที่ทำโทรศัพท์ต้นแบบหรอกเหรอ?