ไช่จิ้นให้คำแนะนำทุกอย่างเท่าที่เขาจะให้ได้แล้ว
มองจากผลประโยชน์เพียงอย่างเดียว ตอนนี้ไช่จิ้นแทบไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องพึ่งไช่เหว่ยเฉียงมากนัก
ในเมืองเซิน ไช่เหว่ยเฉียงเปรียบเหมือนปืนใหญ่ขนาดเล็กที่มีเส้นสายกว้างขวาง
ส่วนเฝิงฮ่าวตงเป็นเหมือนจรวดคาตยูชาของทั้งมณฑลกว่าง เรียกได้ว่าทำได้ทุกอย่างตั้งแต่บนฟ้าจรดใต้ดิน
เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่เหนือกว่าไช่เหว่ยเฉียงหนึ่งระดับ
ถึงอย่างนั้น ไช่จิ้นก็ยังช่วยไช่เหว่ยเฉียงอย่างเต็มที่ ไม่ต่างจากท่าทีที่เฝิงฮ่าวตงมีต่อเขา บนเส้นทางนี้จะมีแค่คนเดียวไม่ได้
การช่วยเหลือคนที่ควรช่วยเอาไว้ อย่างน้อยในวันที่เขาขึ้นไปยืนบนยอดเขา ก็จะไม่ต้องโดดเดี่ยวจนหนาวเหน็บ
พวกบ้านนอกหลายคนตั้งใจฟังอย่างมาก
เมื่อได้ฟังความคิดเห็นอันหลักแหลมของไช่จิ้น ก็เริ่มเกิดความชื่นชมขึ้นมาในใจอย่างเงียบ ๆ
ด้านนอกเงียบสงบ ในที่สุดไช่จิ้นก็พูดจบอย่างราบรื่น
แต่ทันทีที่พูดจบ ก็มีเสียงขวดเหล้าแตกดังมาจากข้างนอก ตามด้วยเสียงตะโกนเกรี้ยวกราด «ให้มันมาพูดกับฉันเอง! ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น อยากรู้นักว่ามันเป็นใคร ถึงได้คิดว่าจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!»
สีหน้าของไช่เหว่ยเฉียงย่ำแย่สุดขีด ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น
พวกบ้านนอกหลายคนก็หน้าตาไม่สู้ดีเช่นกัน
คนหนึ่งทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นมา «แม่งเอ๊ย ทำกร่างเป็นเจ้าพ่อมาจากไหนวะ ไม่กลัวตายหรือไง?»
«ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่กัน?»