“จำได้สิ เถ้าแก่ใหญ่ของหมู่บ้านเรา ลูกค้ารายใหญ่ของโรงเหล้า มีอะไรเหรอ?”
หวังเสี่ยวลี่หันกลับไปมองไช่จิ้น
ใบหน้าด้านข้างของเขาดูพร่าเลือนอยู่ใต้แสงจันทร์ สันจมูกโด่งรับกับดวงตากลมโตที่เป็นประกาย ริมฝีปากบางชุ่มชื้นราวหยาดน้ำ ชวนให้คนอดใจไม่ไหว อยากจุมพิตให้ชื่นใจ
เพราะเธอหันตัว เสื้อยืดจึงเผยให้เห็นเนินอกที่ทำเอาใจสั่น พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ อบอวลอยู่ในใจไช่จิ้น
ไช่จิ้นกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ก่อนยิ้มแล้วตอบว่า “เขากำลังช่วยฉันติดต่อจัดการเรื่องที่ดินแปลงหนึ่ง”
“พอจัดการที่ดินแปลงนั้นได้แล้ว พวกเราจะสร้างโรงเหล้าที่เมืองเซิน”
“ถึงตอนนั้นเธอก็มาสิ”
หวังเสี่ยวลี่ถอนหายใจเบา ๆ เรือนร่างอรชรดูน่ารักขี้เล่นขึ้นมาเป็นพิเศษ “จริง ๆ แล้วฉันชอบอำเภอหยวนหลี่มากกว่า”
“รู้สึกว่าคนที่นี่ไม่ค่อยเป็นมิตรเลย”
ไช่จิ้นเป่าลมเบา ๆ ลงบนแผลที่คอของเธอ ซึ่งทายาไว้แล้ว “ฉันรู้ ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
“แต่อำเภอหยวนหลี่เล็กเกินไป”
“ตอนนี้พวกเราเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ในเมืองนี้ ก็เลยรู้สึกว่าคนไม่เป็นมิตร แต่ถ้าเธอแข็งแกร่งพอ ทุกคนก็จะดีกับเธอเอง”
“ยังไงเราก็ต้องออกมาเผชิญโลกข้างนอก เข้าใจไหม?”
หวังเสี่ยวลี่ใช้สองมือประคองใบหน้าสวยล่มเมืองอย่างกลัดกลุ้ม
“อืม ๆ ฉันรู้แล้ว”
“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
“เพิ่งทายา จะอาบน้ำทำไม?”
“ฉันแค่เช็ดตัวน่ะ เหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว ในห้องก็อบอ้าวด้วย ไม่งั้นคงนอนไม่หลับ”