หลายคนลองคิดดูแล้ว ก็เห็นว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ไช่จิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “พี่มีเบอร์โทรธนาคารไหม?”
ไช่เหว่ยเฉียงนึกถึงเรื่องนี้ไว้นานแล้ว เขาล้วงนามบัตรปึกใหญ่จากกระเป๋าออกมา
“ใบนี้ ผู้จัดการสาขาจิ้งอันของธนาคารหัวเซี่ย”
“ใบนี้ ผู้จัดการสาขาถนนเหล่าต้งของธนาคารจงไห่...”
...
ไช่จิ้นหยิบนามบัตรขึ้นมาใบหนึ่งแล้วโทรออก ไม่ได้สนใจตำแหน่งที่ระบุไว้บนบัตรด้วยซ้ำ
คนที่รับสายเป็นสาวน้อย จากสาขาธนาคารหัวเซี่ยที่อยู่ใกล้ที่สุด
พอมีคนรับสาย ไช่จิ้นก็พูดทันทีว่า “ผมมีเงินสดอยู่ 100 ล้าน ต้องการฝากเงิน รบกวนส่งคนมาคุ้มกันให้หน่อยครับ”
“หา?” หญิงสาวที่ปลายสายตกใจ แต่หลังเงียบไปชั่วครู่ น้ำเสียงก็เริ่มไม่พอใจ “ฉันถามหน่อย คุณไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน?”
“สนุกมากหรือไง?”
“หาทางโทรมาจีบฉันไม่เลิก ฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร เลิกใช้วิธีจีบไร้สาระแบบนี้สักที รู้ไหมว่าฉันรำคาญพวกคุณมาก”
พูดจบก็วางสายดังปัง
ไช่จิ้นชะงักไป ก่อนหันไปมองไช่เหว่ยเฉียงในรถ “พี่ครับ เส้นสายพี่ดูไม่ค่อยแน่นเลยนะ นามบัตรใบนี้ไปเก็บมาจากไหนเนี่ย?”
“ขอดูหน่อย” ไช่เหว่ยเฉียงรับนามบัตรมาอย่างเสียหน้า พอมองแล้วก็พูดว่า “ที่แท้ก็เสี่ยวหงนี่เอง ทำไมถึงไม่ให้เกียรติพี่ทางโทรศัพท์ล่ะ?”
“เป็นผู้หญิงอ้วนมาก ตอนนั้นฉันดื่มเหล้ากับผู้จัดการธนาคาร พนักงานคนนั้นยัดนามบัตรให้ฉันเอง”
ไช่จิ้นส่ายหน้า “เธอคิดว่าผมโทรไปแกล้งจีบ เลยไม่ยอมฟังผม”