เถ้าแก่เนี้ยไม่กล้ามองหวังเสี่ยวลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอด
ถึงอย่างไรเมื่อครู่ก็เพิ่งเกิดเรื่องไม่สบอารมณ์ขึ้นตั้งมากมาย แต่เธอก็ยังต้องฝืนยิ้มให้ไช่จิ้น
เธอยิ้มประจบแล้วพูดว่า “น่าจะสักแสนกว่า ๆ มั้งคะ เถ้าแก่จะ...”
ไช่จิ้นตอบรับเสียงเรียบ แล้วหันไปถามหวังเสี่ยวลี่ “ชุดที่เพิ่งซื้อให้เมื่อกี้ชอบไหม”
หวังเสี่ยวลี่ตอบเสียงเบา ไม่รู้ว่าไช่จิ้นคิดอะไรอยู่ จึงพยักหน้าหงึก ๆ “อื้อ ๆ”
“แค่กระโปรงตัวนั้นสั้นไปหน่อย”
ไช่จิ้นชี้ไปยังพนักงานขายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ดูสิ กระโปรงเธอสั้นขนาดไหน ของเธอไม่เรียกว่าสั้นหรอก ยาวเลยเข่ามาแล้ว”
พนักงานขายสาวคนนั้นเผลอยกมือดึงกระโปรงลงตามสัญชาตญาณ
ไช่จิ้นพูดต่ออีกประโยคจนพนักงานขายคนนั้นแทบกระอักเลือด “ดีนะที่เราไม่ได้ทำธุรกิจ ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องใส่กระโปรงสั้นขนาดนั้น”
“นี่นาย!” พนักงานสาวคนนั้นเกือบจะระเบิดอารมณ์ นี่หมายความว่ายังไง?
หาว่าฉันขายตัวหรือไง พูดจาประชดประชันแบบนี้สนุกนักหรือไง?
แต่เธอถูกสายตาของเถ้าแก่เนี้ยกดเอาไว้เสียก่อน
ไช่จิ้นกวาดตามองรอบ ๆ “ห่อทั้งหมดเลย เดี๋ยวฉันให้คนเอาเงินมาให้”
“หา?”
ทุกคนในร้านมองไช่จิ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
หวังเสี่ยวลี่เองก็อึ้งไปเหมือนกัน
ไช่จิ้นมองเถ้าแก่เนี้ย “ทำไม ไม่ขายเหรอ?”
“ขายค่ะ ขาย! โธ่ เถ้าแก่ เล่นเอาพวกเราตกใจหมดเลย ลูกค้าใจกว้างแบบคุณฉันไม่เคยเจอมาก่อนจริง ๆ”