อีกด้านหนึ่ง หลังจากชายหนุ่มคลานหาบัตรประชาชนอยู่บนพื้นอยู่นาน ในที่สุดก็เจอของไช่จิ้น
เขายื่นบัตรให้ด้วยท่าทีนอบน้อม “พี่ครับ ผมผิดไปแล้ว”
ไช่จิ้นรับบัตรมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโยนมันลงตรงปลายเท้าตัวเอง
“รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?”
“รู้ครับ รู้แล้ว!”
ชายหนุ่มรีบก้มเก็บขึ้นมา แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดบัตรประชาชนจนสะอาด “เชิญเก็บไว้ครับ”
“อืม” ไช่จิ้นเก็บบัตรประชาชนใส่กระเป๋าเป้โดยไม่แสดงสีหน้า
คนหลายร้อยคนที่อยู่ด้านหลังราวกับได้ข้อคิดอะไรบางอย่าง
คนที่รับบัตรประชาชนไปแล้วต่างควักบัตรของตัวเองออกมา แล้วโยนลงตรงปลายเท้า
ชายคนหนึ่งพูดอย่างเดือดดาล “ศักดิ์ศรีของเราถูกเหยียบย่ำยังไง ก็ต้องเอาคืนมาอย่างนั้น ให้มันเก็บบัตรพวกเราสิ!”
หญิงสาวไม่ได้คิดอะไรมาก ในหัวมีความคิดง่าย ๆ แค่พวกคุณไม่ตีกันก็พอ
เธอหันไปบอกคนข้าง ๆ ว่า “ทำตามที่พวกเขาพูดเถอะ ที่จริงพวกเราเป็นฝ่ายไม่ให้เกียรติคนอื่นก่อน แบบนั้นไม่ถูก”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับคนอื่น ๆ ไม่กล้าขัด จึงก้มลงเก็บบัตรประชาชนทีละใบด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
แถมยังต้องคืนบัตรพร้อมกล่าวขอโทษด้วย
ทุกคนต่างเกลียดชายหนุ่มคนนั้นเข้าไส้
เรื่องนี้แกเป็นคนก่อ พวกเราต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ แกเองก็เป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ใช่ผู้บริหารสักหน่อย ทำไมต้องให้พวกเรามารับผิดแทนด้วย
เดิมทีหญิงสาวตั้งใจจะลงโทษชายหนุ่มคนนั้น
แต่พอเห็นไช่จิ้นสะพายกระเป๋าเตรียมออกจากโรงงาน เธอก็รีบวิ่งตามออกมา
กระโปรงสีขาวพลิ้วไหวตามลม ขาเรียวเล็กดูขาวผ่องยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ใต้แสงแดด เธอเป็นคุณหนูจากครอบครัวร่ำรวยที่เรียบร้อยอย่างเห็นได้ชัด