ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนทำให้อุตสาหกรรมสำคัญในประเทศล้าหลังมาตรฐานของต่างประเทศอย่างมาก
หลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ ผู้มีอำนาจก็ตระหนักถึงช่องว่างนี้
จึงเริ่มเปิดรับความร่วมมืออย่างค่อยเป็นค่อยไป
เดิมทีการดึงดูดเงินทุนจากต่างประเทศเข้ามาอย่างเต็มที่ ก็เพื่อใช้เทคโนโลยีของบริษัทต่างชาติยกระดับกำลังการผลิตและเทคโนโลยีของบริษัทในประเทศ
ผลลัพธ์ชัดเจนมาก แต่ขณะเดียวกันก็มีบริษัทที่มีเจตนาร้ายอย่างกลุ่มทุนมิตซุยและดานงอยู่ไม่น้อย
พวกเขาอาศัยช่องทางบางส่วนของบริษัทในประเทศ เริ่มกระจายสินค้าของตัวเองออกไป
พวกเขาปิดกั้นเทคโนโลยีทั้งหมด แล้วรอให้สินค้าของตัวเองอาศัยช่องทางและทรัพยากรของแบรนด์ในประเทศเจาะตลาดได้ก่อน
สุดท้ายก็จะถีบบริษัทในประเทศทิ้งอย่างไม่ลังเล แล้วฮุบผลประโยชน์ไปคนเดียว
ทุกวันนี้บนแผ่นดินหัวเซี่ย มีบริษัทที่คิดร้ายแบบนี้อยู่มากมาย
ไช่จิ้นนั่งกินเงียบ ๆ มาตลอด
เขาครุ่นคิดถึงรูปแบบจักรวรรดิธุรกิจระดับโลกของกลุ่มทุนมิตซุยอย่างละเอียด
ในวงการธุรกิจญี่ปุ่นเรียกสิ่งนี้ว่า รูปแบบบริษัทการค้าครบวงจร
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าฉันอยากทำร้านอาหาร ก็ลงทุนเปิดร้านอาหารก่อน ร้านอาหารต้องใช้วัตถุดิบใช่ไหม งั้นก็ลงทุนกับเกษตรกรที่ปลูกผักต่อ เกษตรกรปลูกผักต้องใช้ยาฆ่าแมลงกับปุ๋ยใช่ไหม
งั้นฉันก็ลงทุนในธุรกิจยาฆ่าแมลงกับปุ๋ยต่อ
ควบคุมห่วงโซ่การผลิตทั้งหมดทีละขั้นด้วยตัวคนเดียว
พอควบคุมห่วงโซ่ได้แล้ว ฉันก็เริ่มบีบคอเจ้าของร้านอาหาร แล้วบอกเขาว่า “นายต้องขายหุ้นให้ฉันในราคาถูก”