ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“แนวผม? แนวผมหมายถึงอะไรเหรอ?”
ไช่จิ้นยิ้ม “ไม่มีอะไร นายมาจากเหอตงเหรอ?”
“ใช่ นายรู้ได้ยังไง?” ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนหนุ่มคนนี้ต้องการอะไรกันแน่
“สำเนียงเหอตงน่ะ ฉันมีเพื่อนจากมณฑลเหอตงอยู่หลายคน”
“นายกำลังหางานอยู่เหรอ?”
ไช่จิ้นถามพลางมองห่อเอกสารตุง ๆ ในมือของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มยิ้มเจื่อน “ใช่”
“เอาประวัติการทำงานมาให้ฉันดูหน่อย บริษัทเราเพิ่งเปิดตัววันนี้ กำลังต้องการคนอีกเยอะ”
ไช่จิ้นแบมือแล้วกวักนิ้วเรียก
ชายหนุ่มเข้าใจทันที ใบหน้าพลันเผยความยินดีออกมา
เดิมทีเขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานขนาดใหญ่ของรัฐแห่งหนึ่งในมณฑลเหอตง และมีผลงานโดดเด่นมาก
เขาพลิกฟื้นโรงงานเล็ก ๆ ที่ขาดทุนอย่างหนัก จนกลายเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่ประจำอำเภอได้อย่างไม่น่าเชื่อ ตัวเขาเองก็ได้ชื่อว่าเป็น “จักรพรรดิน้อย” และ “มือฉมังด้านบริหาร” ในท้องถิ่น
ได้รับอิทธิพลจากกระแสการพัฒนาครั้งใหญ่ทางใต้ เขาจึงตัดสินใจละทิ้งอนาคตอันสดใส แล้วมุ่งหน้าลงใต้
แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด
เดิมทีเขานึกว่าจะได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ ใครจะคิดว่าพอมาถึงแล้วความเป็นจริงกลับโหดร้ายเหลือเกิน
ตลอดหนึ่งเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา เขาซึ่งเคยเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงาน กลับไม่มีบริษัทหรือหน่วยงานไหนรับเข้าทำงานเลย จนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ
เขาหยิบกระดาษราชการปึกหนึ่งที่มีหัวกระดาษของหน่วยงานต่าง ๆ ออกจากห่อ แล้วยื่นให้ไช่จิ้น
ไช่จิ้นหยิบขึ้นมา พอเห็นชื่อก็โล่งใจ
เขายิ้มแล้วถาม “นายอยากได้เงินเดือนเท่าไหร่?”