ไช่จิ้นที่อยู่อีกฟากของสายโทรศัพท์ได้ยินคำพูดนั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีโดยสัญชาตญาณ
เขาขมวดคิ้ว «ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เล่ามา»
ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คลุกคลีอยู่ในร้านทำผมมาทั้งชีวิต นิสัยเปิดเผยไม่คิดมาก ปกติแล้วเถ้าแก่ใหญ่คนนี้วางมาดสุด ๆ แต่ไม่เคยเสียอาการขนาดนี้มาก่อน
ที่สำคัญคือเขาโมโหสุด ๆ
อีกฝ่ายเล่าเรื่องราวอย่างรวดเร็วผ่านโทรศัพท์
เรื่องคร่าว ๆ เป็นแบบนี้ หลังจากไช่จิ้นส่งเขาไปรัสเซีย พอถึงมอสโก เขาก็รีบติดต่อเนียวานนอฟทันที
แต่เนียวานนอฟดันเกิดเรื่องขึ้น ถูกพัวพันเข้าไปในความขัดแย้งแย่งชิงอำนาจบางอย่างในมอสโก
แถมยังถูกกักบริเวณอีกด้วย
เหล่าเหอจึงไปหาลูกน้องของเนียวานนอฟ แต่พอเห็นว่าพวกเขาขาดหัวหน้า ท่าทีที่มีต่อเหล่าเหอก็เริ่มคลุมเครือ
ตอนแรกพวกนั้นไม่ยอมพูดตรง ๆ แต่พอเห็นเหล่าเหอวิ่งไปหาพวกเขาทุกวัน พวกรัสเซียก็เลยพูดความจริงออกมา
พวกเขายื่นทางเลือกมาให้สองข้อ
ข้อแรก ยกเลิกสัญญา การซื้อขายนี้จบลงแค่นี้
ข้อสอง ลดราคาลงหนึ่งในสามแล้วทำสัญญาใหม่ แค่นี้ยังไม่ถือว่าเกินไปด้วยซ้ำ ที่แย่กว่านั้นคือราคาจะเปลี่ยนแปลงได้ เพราะสถานการณ์กำลังวุ่นวายและอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศไม่มั่นคง พวกเขาจึงมีสิทธิ์ลดราคาลงอีกเมื่อเห็นว่าจำเป็น
และอื่น ๆ อีกมากมาย
แน่นอนว่าเหล่าเหอไม่ยอม เขาโมโหจนด่ากราดใส่บริษัทของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกมา
จากนั้นยังต้องอดทนกล้ำกลืนไปพบคนใหญ่คนโตของพวกนั้นอีก ผลก็เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายไม่เปิดช่องให้เจรจาแม้แต่นิดเดียว