บทที่ 56 โหดเกินไปแล้ว
ไอ้หัวโล้นเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ แต่พอหันกลับมาเห็นชายหน้าแผลเป็น ก็รีบหงอทันที “เสี่ยวกัง มาทำอะไรที่นี่?”
“ทางนายท่านจาง เราไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“นายเรียกฉันว่าเสี่ยวกังงั้นเหรอ?” ชายหน้าแผลเป็นโกรธจัด “เรียกพี่กัง!”
ชายหน้าแผลเป็นเงื้อมือเตรียมจะตบ ไอ้หัวโล้นตกใจจนรีบร้องเรียกพี่กัง
ส่วนสยงตันที่อยู่ข้าง ๆ หลบไปตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้องตั้งนานแล้ว ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
จนกระทั่งไช่จิ้นเดินเข้ามาจากหน้าประตู สยงตันก็เบิกตาค้าง ยืนนิ่งงันอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
ไช่จิ้นปรายตามองเธอด้วยแววตาเย็นชา “เป็นผู้หญิงหากินจริง ๆ ด้วย”
ไอ้หัวโล้นเพิ่งตั้งสติได้ จ้องไช่จิ้นเขม็ง “แล้วแกเป็นใคร ฉันกับแกมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ถึงได้ยกนายท่านจางมาข่มฉัน?”
ไช่จิ้นเดินไปตรงหน้าเขา แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
คลี่ออก “นี่เป็นกระดาษที่นายฝากไว้ให้คนของโรงแรมใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ว่าให้ฉันมาจัดการเรื่องของเพื่อนฉันเหรอ?”
แม้ไอ้หัวโล้นจะอายุ 60 ปีแล้ว แต่ตอนนี้กลับถูกกระดาษแผ่นนี้ตอกหน้าจนพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ
“ฉันก็แค่ช่วยเพื่อนเท่านั้น…”
เพี๊ยะ!
ไช่จิ้นตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง “อย่ามาพูดไร้สาระ เพื่อนฉันอยู่ที่ไหน?”
“หรืออยากจะโชว์อำนาจอะไรต่อหน้าฉันอีก?”
ไอ้หัวโล้นเดือดดาลจนแทบระเบิด
สยงตันเคยบอกเขาว่าไช่จิ้นก็แค่ไอ้หนุ่มกระจอกที่มาจากอำเภอเล็ก ๆ ในมณฑลเจียงหนาน เพื่อเก็งกำไรจากใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นเท่านั้น