ไป๋อี้ไม่พูดอีกต่อไป ดวงตาสีทองเข้มเป็นประกายวูบไหวไม่แน่นอน
ถึงตาของมู่มู่ต้องพูดแล้ว หล่อนดูเหมือนเด็กสาวขี้อายคนหนึ่ง ไป๋อี้ไม่ค่อยเห็นหล่อนพูด เขาเห็นหล่อนนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เสมอ คอยจิบน้ำของตัวเอง
พอเห็นว่าไม่มีใครพูด หล่อนก็รวบรวมความกล้า เอ่ยปากขึ้น:
"ฉัน...ที่หลบภัยของฉันเป็นที่หลบภัยธรรมดา พรสวรรค์คือสามารถเสกอาวุธให้มีสกิลเพิ่มขึ้นมาได้อีกหนึ่งสกิล"
พูดจบ มู่มู่ก็เหมือนถูกปลดปล่อย ได้แต่น้ำแล้วจิบน้ำ
เป็นความสามารถที่แข็งแกร่งอีกหนึ่งอย่าง!
"มู่มู่ นายกระหายน้ำมากเหรอ ถึงได้จิบน้ำตลอด?" มองดูมู่มู่ที่กอดแก้วน้ำไว้ตลอดเวลา หลี่จื่อหัวที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมาโดยไม่ให้ทันตั้งตัว
"ไม่เป็นไรจื่อหัว แค่น้ำเอง ฉันมีเยอะแยะ มู่มู่จะดื่มเท่าไหร่ก็ตามสบายเลย!"
หวังจื่ออี้พูดอย่างใจกว้าง
ส่วนไป๋อี้ในตอนนี้ ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย พื้นผิวของเขาสงบนิ่งไร้คลื่น แต่ในใจกลับเดือดพล่าน เขามองไปที่จางเจิ้น
"โชคของเขาดีขนาดนั้นเลยเหรอ คนที่หาเจอ สุ่มจับออกมาหนึ่งคนก็มีจุดเด่น พอรวมกันเป็นทีมแล้วแทบไม่มีจุดอ่อน ทุกคนสามารถเติมเต็มซึ่งกันและกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
จางเจิ้นทำได้ยังไงนะ เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าพรสวรรค์ของพวกเราเป็นยังไง เดี๋ยวนะ รู้ล่วงหน้า..."
สายฟ้าฟาดผ่านในใจไป๋อี้ เขาเบนสายตามองไปที่อีกคนหนึ่ง
"ทำนายอนาคต ถ้าเป็นเซี่ยซวี่ล่ะก็ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว
เป็นพรสวรรค์ที่น่ากลัวจริงๆ ไม่รู้ว่าเขารู้มากแค่ไหนกันแน่!"
"พี่หมา พี่หมา ถึงนายแล้ว!"
เสียงของหวังจื่ออี้ดึงไป๋อี้กลับมายังโลกความเป็นจริง
ตอนนี้ ถึงตาของไป๋อี้ เขาเป็นคนสุดท้าย:
"ที่หลบภัยพิเศษ 'รังกระดูกเส้นเนื้อ' ที่หลบภัยแบบฟังก์ชัน สามารถบันทึกแบบแปลนการผลิต ประกอบอาวุธได้เอง คุณภาพระดับพรีเมียม