ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมือง เกิดภาพน่าประหลาดขึ้น เมื่อชายคนหนึ่งถูกศพเน่าตัวหนึ่งไล่กัด วิ่งตรงไปยังอาคารสีขาวหลังหนึ่ง
“ไม่ได้ ศพเน่ามันวิ่งเร็วเกินไป ฉันวิ่งไม่ทันมัน คราวหน้าต้องให้เสี่ยวไป๋มาแทน”
ไป๋อี้วิ่งสุดชีวิต เขารู้สึกว่าปอดของตัวเองใกล้จะไหม้แล้ว แต่ระยะห่างระหว่างเขากับศพเน่ากลับยิ่งหดสั้นลงเรื่อย ๆ
โชคดีที่ใกล้จะถึงที่หลบภัยแล้ว
แต่ไกล ๆ ดวงตาบนที่หลบภัยที่หมุนไปมาอยู่ตลอดเวลาก็พบร่างของไป๋อี้ กำแพงกระดูกที่แข็งราวกับเหล็กกล้าก็เปิดช่องออกมาอย่างรวดเร็ว
ไป๋อี้ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย พุ่งตัวเข้าไปในทันที ช่องนั้นก็งอกปิดสนิทอย่างรวดเร็ว
ศพเน่ามาช้าไปหนึ่งก้าว ได้แต่ขุดกำแพงอยู่ด้านนอกไม่หยุด
“บดขยี้มันให้ตาย!”
เมื่อไป๋อี้สั่งการ กำแพงที่เรียบเนียนก็พุ่งแหลมกระดูกที่หนาแน่นออกมาอย่างรวดเร็ว
ศพเน่าที่ไม่ได้เตรียมตัวถูกแทงทะลุจนกลายเป็นเม่น ตายสนิท
แต่ไป๋อี้กลับไม่ได้รู้สึกดีใจกับภาพตรงหน้าแม้แต่น้อย เขามองแผงที่หลบภัยด้วยความเจ็บปวดใจ
[เนื้อ: 1039/5000][กระดูก: 960/1000]
เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียว ก็ใช้ค่ากระดูกไปถึง 50 หน่วย แล้วศพเน่าหนึ่งตัวก็ให้แค่ 5 หน่วยเท่านั้น!
ไป๋อี้ปวดใจไม่น้อย: “ดูท่า ก่อนที่จะมีเนื้อและกระดูกเพียงพอ การให้ที่หลบภัยโจมตีโดยตรงคงไม่ใช่วิธีที่ดี”
“ถ้าอย่างนั้น ไม่ฆ่ามัน แค่ขังมันไว้ แล้วให้ฉันฆ่าเองล่ะ?”
คิดได้ก็ทำเลย ไป๋อี้ตั้งใจจะลองดู