[อัปเกรดที่หลบภัยสำเร็จ]
ไป๋อี้มองดูกระท่อมไม้ที่เปลี่ยนโฉมใหม่ ผนังฟางผุพังกลายเป็นแผ่นไม้เบี้ยวบูด รอยแยกที่เคยรั่วลมถูกอุดด้วยก้านหญ้าแห้งกรอบ พื้นที่ขยายเป็น 50 ตารางเมตร
ถึงจะยังโทรมมาก แต่อย่างน้อยก็ไม่รั่วลมเท่าเดิม ไป๋อี้พึงพอใจดี
ไป๋อี้เปิดบันทึกพลิกไปที่ข้อมูลที่หลบภัย
[กระท่อมไม้ผุ]
[ระดับ: 2]
[ความทนทาน: 100/100]
[ความจุ: 76/150]
[ลักษณะพิเศษ: ไม่มี]
[อัปเกรด: 0/200 ไม้, 0/50 หิน]
[คำอธิบาย: บ้านโทรม ๆ ที่ประกอบด้วยฟางและแผ่นไม้ จุดเด่นเดียวคือแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย]
เพิ่มใหม่:
[หน้าต่าง]
[บ่อน้ำขอพร
ความสามารถ: ใส่สิ่งของลงไปจะได้รับสิ่งของสุ่มเปลี่ยน (สิ่งของแต่ละชนิดจำกัดเปลี่ยนได้ห้าครั้ง)
คำอธิบาย: ของโปรดนักพนัน ข่าวดีคนจน]
หน้าต่างที่เพิ่มมาเหมือนดวงตาขุ่นมัวฝังอยู่บนกำแพงด้านตะวันออก มองผ่านกระจกพร่ามัวเห็นบ่อหินที่โผล่มาไกลสามเมตร
ไป๋อี้มองทะลุหน้าต่างพิจารณาบ่อน้ำขอพร เขาอยากออกไปดูเล่น ๆ แต่พอนึกถึงคำเตือนอันตรายยามค่ำคืน ก็คิดถึงสิ่งที่ "มิอาจมอง" ที่มายืนประชิดหน้าเขา
ไป๋อี้สั่นวาบ รีบยกเลิกความคิดนี้ นอนลงบนเตียงไม้เล็กโทรม ๆ ของตัวเองตั้งใจท่องฟอรั่ม
ตอนนี้หน้าช่องแชทในบันทึกกระพริบจุดแดง 99+ ไป๋อี้เปิดดู ช่องโลกกำลังส่งข้อความใหม่ในอัตราหลายพันข้อความต่อวินาที:
"ช่วยด้วย! ข้างนอกบ้านมีอะไรไม่รู้กำลังข่วนประตู!"
"เพิ่งใช้แอปเปิ้ลเน่าแลกของในตำนานสีทอง!"
"เวร ถังขยะบ่อน้ำขอพร คืนขวานดีๆ ของพ่อมา!"
"เฮ้ย ได้แล้วโว้ย!"
"ไอ้สัตว์ นายได้อะไร?"
……
ช่องแชทเต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกสนาน
เปลี่ยนไปกระดานฟอรั่ม ที่ที่เคยว่างเปล่าตอนนี้เต็มไปด้วยโพสต์จำนวนมาก และยังเพิ่มขึ้นในอัตราโพสต์ต่อนาทีอีกด้วย
ในนั้นมีโพสต์ปักหมุดสีทองหลายโพสต์เด่นชัดเป็นพิเศษ เป็นโพสต์คุณภาพที่มียอดถูกใจเกิน 100,000
ในนั้น ที่อยู่บนสุดเป็นโพสต์เกี่ยวกับเวลา
《ทฤษฎีบทระยะเวลากลางวันกลางคืนในโลกหมอก》
ผู้เขียน: ไม่รู้สึก (ผู้เล่นสามารถตั้งชื่อเองได้)
ยอดถูกใจ: 1,370 ล้าน
วันแรกของเกม ผมไม่ได้ออกแรงหนักใด ๆ และกินอาหารเพียงเพื่อการเผาผลาญพื้นฐาน เพื่อให้แน่ใจว่าหัวใจเต้นสม่ำเสมอ ผมคำนวณได้ว่าเวลากลางวันของโลกหมอกคือ 10.02 ชั่วโมง และกลางคืน 13.98 ชั่วโมง สลับกัน
พูดอีกอย่างคือ เวลาทำกิจกรรมที่ปลอดภัยพอสมควรคือ 8:00-18:00 ดังนั้นเราจึงสามารถอนุมานเวลามืดค่ำจากช่วงเช้ากับบ่ายที่บันทึกแสดง เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เล่นสำรวจหรือเก็บทรัพยากรจนไม่ได้กลับที่หลบภัยก่อนค่ำ
ต่อไปนี้คือกระบวนการพิสูจน์ของผม……
เนื่องจากเวลากระชั้น ผมทดลองเพียงวันเดียว ข้อสรุปจึงใช้เป็นแนวทางอ้างอิงเท่านั้น ผมจะทดสอบซ้ำอีกหลายรอบในภายหลัง เพื่อให้ความคลาดเคลื่อนลดลง
ณ ที่นี้ ผมขอเผยแพร่วิธีฝึกของผม คนอื่นก็เรียนรู้และนำไปพิสูจน์ด้วยตนเองได้ อย่างแรก หัวใจของร่างกายมนุษย์……
ท้ายที่สุด ผมหวังจากใจจริงว่าทุกคนจะมีชีวิตรอด แล้วพบกันใหม่!
โพสต์จบ ไป๋อี้เลื่อนลงต่อ ข้างล่างเป็นความเห็น:
"โพสต์เทพมาแน่!"
"อารัมภบทอ่านเข้าใจ บทสรุปอ่านเข้าใจ ตอนท้ายอ่านเข้าใจ ที่เหลือนอกนั้นไม่เข้าใจ"
"อย่าพูดไร้สาระ ข้าเป็นนักรบ บอกข้อสรุปมาเลย"
"งั้นฉันถามนาย งั้นฉันถามนาย……"
ช่องความเห็นเต็มไปด้วยคำยกย่อง ขอบคุณ และข้อความไม่เข้าใจ
ไป๋อี้พยายามอ่านวิธีวัดเวลา สุดท้ายพบว่าอ่านไม่เข้าใจเลย เขาเกาหัว นอนมาสิบปี มนุษย์วิวัฒนาการเป็นแบบนี้แล้วเหรอ?
ทิ้งข้อความว่า "เคารพท่านเทพ!" แล้วเลื่อนดูต่อ
โพสต์คุณภาพที่สองมีหัวข้อว่า:
《อันตรายในโลกหมอกและข้อควรระวัง》
ผู้เขียน: เรียกข้าว่าเบย์
ยอดถูกใจ: 930 ล้าน
เนื้อหาประมาณห้าส่วน:
1. ภายในรัศมี1กิโลเมตรรอบที่หลบภัย สัตว์ป่ามีโอกาสปรากฏน้อยมาก
2. นอกรัศมี1กิโลเมตรจากที่หลบภัย มีหมาป่า หมีสีน้ำตาลออกหากิน ไม่นับรวมสัตว์ป่าอื่นๆที่มีได้
(ด้านล่างแนบภาพศพหมาป่าและหมี)
3. นอกรัศมี1กิโลเมตรจากที่หลบภัยมีโอกาสพบอสูรกลาย
(ภาพถ่ายหนึ่งภาพในพงหญ้า ไกลๆมีเงาคนรูปร่างเดินเตร่เลือนราง)
4. เวลากลางคืนภายใน1กิโลเมตรจากที่หลบภัย มีโอกาสสูงมากที่จะพบสัตว์ป่าและซากเน่า(อสูรกลายชนิดหนึ่ง) (หมายเหตุ: ไม่แนะนำให้คนที่มีค่าสถานะต่ำกว่า 8 ไปต่อกรกับอสูรกลายตามลำพัง ตัวผมคือผลลัพธ์)
(ภาพประกอบ 1, ศพซากเน่า, ภาพถูกเซ็นเซอร์ไว้)
ไป๋อี้สงสัย กดปุ่ม "แสดงภาพคมชัด" ที่มุมขวาล่าง
[คุณเห็นซากเน่าที่น่าเกลียด สติ-8]
(ภาพประกอบ 2, ชายรูปร่างกำยำ มีแผลลึกถึงกระดูกสองแห่งที่แขนและต้นขา)
(ภาพหน้าจอค่าสถานะ, [พลัง 7.5][ร่างกาย 7][จิต 6][สติ 51/100])
5. อย่ามัวแต่สำรวจ อัปเกรดที่หลบภัยเป็นระดับ 2 ก่อน สัตว์ป่าและอสูรกลายส่วนใหญ่ล่าเหยื่อด้วยกลิ่น กระท่อมฟางรั่วกลิ่น อีกทั้งการคุ้มครองมือใหม่ของที่หลบภัยจะทำงานเฉพาะเมื่อมีที่หลบภัยที่สมบูรณ์เท่านั้น
(ภาพประกอบ กระท่อมฟางที่เหลือแต่หลังคา มีซากเน่ายืนอยู่ข้างนอก)
เห็นตรงนี้ ไป๋อี้ยิ้มออกมา ถึงตัวเองจะซวย แต่เห็นคนอื่นซวย ก็ตลกดีจริงๆ
พร้อมกันนั้น เขาก็รู้ถึงการมีอยู่ของอสูรกลาย ไม่แน่ใจว่าตัวที่ยืนประชิดหน้านั่นใช่อสูรกลายหรือเปล่า แต่ซากเน่านี่ทำให้เขาตระหนักว่าอสูรกลายกับอสูรกลายนั่นอาจห่างชั้นกันราวฟ้ากับดิน
ไป๋อี้ไม่ได้กดดูทีละโพสต์ แต่ข้ามๆ อ่าน มีโพสต์คุณภาพหนึ่งดึงดูดความสนใจเขา
《ข้อสรุปเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับบ่อน้ำขอพร(อัปเดตตลอดเวลา)》}
ข้างในวิเคราะห์บ่อนำโชคไว้บ้าง จริงๆก็คล้ายกับคำอธิบายในบันทึก แต่ที่สนุกคือช่องความเห็นใต้โพสต์:
"rnm, คืนอาวุธมา, แกนี่***, ข้า***"
"*****, บ่อน้ำขอพรข้า***, แก***, ข้า****"
"ข้ารักแก, บ่อนำโชค, ฮ่าๆๆ, ไม้ท่อนเดียวแลกอาวุธคุณภาพเยี่ยมมาได้, ฮ่าฮ่าฮ่า!"
(ด้านล่างภาพค่าสถานะดาบสองมือใหญ่เล่มหนึ่ง)
เสียงด่าทอด้านล่างยิ่งดุเดือดขึ้น
ไป๋อี้อ่านต่อ เมื่อเห็น "เคยมีผู้เล่นโยนศพซากเน่าลงไปแลกอาวุธคุณภาพเยี่ยม" ไป๋อี้ก็เหลือบมองชิ้นเนื้อและกระดูกแหลกในกล่องโดยไม่รู้ตัว
เลื่อนลงไปอีก หัวข้อหลากหลายชวนตาลาย:
《ผู้เล่นใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบเฉพาะของพื้นที่รอบที่หลบภัยเพื่อพัฒนาเร็วอย่างไร》
《ว่าด้วยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างการลดลงของสติกับอันตรายของอสูรกลาย》
《108 ท่าทางการใช้บันทึกที่หลบภัย》
《วิธีออกกำลังกายที่เหมาะกับคนธรรมดาที่สุดในโลกหมอก》
《การแบ่งประเภทคุณภาพสิ่งของ(อัปเดตตลอดเวลา)》
《สารพัดเทคนิคการปรุงอาหารในป่า》ฯลฯ
ดูไปสักพัก ไป๋อี้กลับไปที่ตลาดผู้เล่น
ตลาดมีสินค้านับหมื่นนับแสนรายการ:
[นิรนาม: ขายขวานหินเก่า(คุณภาพธรรมดา), แลกน้ำบริสุทธิ์ 10 หน่วย]
[8848 มือถือไทเทเนียม: สมุนไพรห้ามเลือด 1 ต้น แลกไม้ 5 หน่วย]
[หวังต้าเป่า: รับซื้อแปลนชุดเกราะราคาสูง คุยส่วนตัวแจ้งราคา]
……
ไป๋อี้หยุดสายตาไว้นานที่สุดที่โพสต์《วิธีออกกำลังกายที่เหมาะกับคนธรรมดาที่สุดในโลกหมอก》
โพสต์นี้เพิ่งโพสต์ไม่นาน แต่ยอดถูกใจเพิ่มไวมาก ผู้เขียนโพสต์มีกันหลายสิบคน แค่ชื่อก็เป็นพรืดยาวเหยียด ดูเหมือนชื่อจริง
โพสต์เสนอว่า: จังหวะหายใจเฉพาะผสานกับวิธีออกกำลังกายตามหลักวิทยาศาสตร์ได้ผลดี และในโลกหมอก ร่างกายมนุษย์ฟื้นตัวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย(บาดเจ็บก็ยังติดเชื้อ หรือยิ่งกว่าเดิม)
ในกระทู้เสนอว่าในอากาศอาจมีสสารที่ไม่รู้จัก ทำให้การฝึกฝนไม่เกิดผลเสียต่าง ๆ เหมือนบนโลก พวกเขาตั้งชื่อสสารชนิดนี้ไว้ชั่วคราวว่า――จิตวิญญาณ
จากนั้นคำนวณผ่านสูตร ในกระทู้ให้วิธีฝึกไว้สิบกว่าชุด คนที่มีค่าสถานะต่างกันก็แค่เลือกใช้วิธีที่ตรงกันได้เลย
ตอนท้ายโพสต์ว่า:
ดูเส้นทางที่เราเคยเดินมา – เมื่อมนุษย์ยุคแรกแบกความหนาวยุคน้ำแข็งก้าวออกจากถ้ำแอฟริกา เมื่อผู้คนราชวงศ์เซี่ยซางจารึกอักษรภาพแรกบนกระดูกและกระดองเต่า เมื่อกาการินทะยานผ่านชั้นบรรยากาศจ้องมองโลกสีน้ำเงิน ช่วงเวลาเหล่านี้ล้วนพิสูจน์:
อาวุธเอาชีวิตรอดที่ทรงพลังที่สุดของมนุษย์ไม่เคยเป็นกรงเล็บหรือเขี้ยวอันแหลมคม แต่เป็นความกล้าสำรวจและปัญญาร่วมมือที่ฝังในพันธุกรรม
วิกฤตครั้งนี้ บางทีอาจอันตรายกว่าครั้งไหนๆ เราข้ามมายังโลกใหม่ เล่นเกมที่อันตรายและน่าขัน
แต่โปรดจำ: ตอนกำแพงทรอยพังทลายได้เกิด《มหากาพย์โฮเมอร์》 ท่ามกลางเงาโรคระบาดมรณะได้งอกเงยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา บนซากปรักหักพังตะวันออกได้สร้างรัฐธรรมนูญสันติภาพ
ทุกทางตันคือการอัปเกรดของอารยธรรม!
จงเปลี่ยนความกลัวเป็นแรงขับ หลอมปัญญาเป็นอาวุธ ใช้หนทางแห่งมนุษย์เปลี่ยนการดิ้นรนในหมอกให้เป็นบทนำแสงอรุณ
เพราะผู้กำหนดจุดจบของมนุษย์ได้ มีแต่มนุษย์เท่านั้น!
ความกลัวคือสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต ความกล้าหาญคือบทเพลงสรรเสริญของมนุษย์!
มนุษย์จงเจริญ!
ตอนแรกช่องความเห็นยังมีเสียงแตกต่างบ้าง
"เชอะ เวลานี้ยัดซุปไก่บำรุงใจมีประโยชน์เหรอ?"
"อย่ามาป่วน ข้านี่นักรบชั้นสูง!"
"AUV, นั่นไงท่านนักรบ?"
แต่ค่อยๆ ความเห็นเริ่มเป็นหนึ่งเดียว
"มนุษย์จงเจริญ!"
"มนุษย์จงเจริญ!"
"มนุษย์จงเจริญ!"
……
ไป๋อี้นิ่งเงียบดูความเห็นพรูพราด
"เหอะ!"
เสียงหัวเราะเบา ในบ้านมืดสลัวมองไม่เห็นสีหน้าเขาชัด เขานอนบนเตียงมาสิบปีเต็ม ในช่วงวัยที่ทะเยอทะยานที่สุด เจอเรื่องกระทบกระเทือนรุนแรงที่สุด เขารู้สึกมาตลอดว่าเขากับมนุษย์ยุคนี้มีช่องว่างลึกๆ
"ไม่นึกเลย มนุษย์หลังผ่านไปสิบปียังไร้เดียงสาขนาดนี้"
ปากพึมพำ แต่มือกลับขยับ
"มนุษย์จงเจริญ!"