ส่งสำเร็จ ไป๋อี้รู้สึกขนลุกเล็กน้อย เขารีบส่ายหัว สลัดความคิดอื่นออกไป ความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอดกลับมาครอบงำจิตใจอีกครั้ง
ไป๋อี้ปิดสมุดบันทึก รู้สึกทึ่งนิดหน่อย แค่สองวันสั้น ๆ ผู้เล่นระดับหัวแถวก็ทิ้งห่างผู้เล่นทั่วไปได้มากขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังตามหลังผู้เล่นคนอื่นอีกหนึ่งวัน
เขากะประมาณว่าตัวเองน่าจะอยู่ในกลุ่มท้าย ๆ ได้แต่พยายามไล่ตามให้ดีที่สุด
ไป๋อี้รวบรวมสมาธิ ลุกขึ้นยืน เขาจะลองวิธีการฝึกตามแบบนั้น
เริ่มจากการหายใจ ไป๋อี้ปรับการหายใจตามวิธีที่โพสต์ให้มาไม่หยุด ว่ากันว่าการหายใจเช่นนี้จะช่วยบีบพลังกล้ามเนื้อออกมาได้อย่างเต็มที่ ทำให้ผลการฝึกสูงสุด
ไม่นาน เขาก็เข้าใจหลักการ จากนั้นเริ่มวอร์มอัพและออกกำลัง ท่าทางง่ายมาก เป็นท่าออกกำลังกายพื้นฐานทั่วไปนั่นแหละ แต่ไป๋อี้ฝึกอย่างกระตือรือล้น
ไป๋อี้ออกกำลังต่อเนื่องจนดึกดื่น จนกระทั่งกล้ามเนื้อส่งความเจ็บปวดราวกับฉีกขาดถึงได้หยุด เขาเหนื่อยล้าอย่างหนัก ปีนขึ้นเตียงไม้ แล้วสลบไสลไป
……
【สภาพอากาศแจ่มใส
สถานที่: แดนหมอก
เวลา: ตอนเช้า
อุณหภูมิ: 18-20°C】
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ไป๋อี้ก็ตื่นขึ้นมา
เขารู้สึกว่าการนอนครั้งนี้สบายอย่างบอกไม่ถูก บิดขี้เกียจเบา ๆ เสียงดังกรอบแกรบดังขึ้นทั่วร่าง
ไป๋อี้ขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วพูดอย่างทึ่งว่า: "ในโพสต์บอกไว้จริง ๆ ด้วย เหนื่อยขนาดนั้น นอนหลับตื่นเดียวก็หายสนิท"
คิดได้ดังนั้น เขาก็เรียกแผงหน้าต่างออกมา
【ไป๋อี้: สุขภาพดี】
【อายุ: 30】
【พละกำลัง: 3.1】
【จิตใจ: 9】
【ร่างกาย: 3.1】
【สติ: 100/100】
เพิ่มขึ้น 0.1 อย่างนั้นหรือ? ไป๋อี้ดีใจวาบในใจ ดูท่าจะต้องเพิ่มการออกกำลังเข้าไปในรายการที่ต้องทำทุกวันเสียแล้ว ไม่มีใครไม่ชอบความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้น
หลังจากวอร์มอัพสั้น ๆ ไป๋อี้ก็เดินไปที่บ่อน้ำขอพร ข้างบ่อมีผลไม้ป่าห้าลูก ไม้ห้าท่อน หินห้าก้อน หญ้าหนึ่งกำมือ และซากกระต่ายที่ปนเปื้อนอีกหนึ่งตัว นี่คือสมบัติทั้งหมดที่มีของไป๋อี้
ไป๋อี้รู้สึกตื่นเต้น เขาถูมือไปมา เขาจะลองเสี่ยงโชคแล้ว
ปากบ่อน้ำขอพรมีหมอกสีเทาจาง ๆ ลอยอยู่ มองไม่เห็นสภาพภายในบ่อ ผนังด้านในปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ
เขามองซ้ายมองขวา หยิบผลไม้ป่าขึ้นมาก่อน เมื่อโยนผลไม้ป่าลูกแรกเข้าไป ก็ได้ยินเสียงตุ้บดังมาจากก้นบ่อ
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนผลไม้ป่า: 4/5】
【ขนมปังขึ้นรา】
ขนมปังดำ ๆ ชิ้นหนึ่งพุ่งออกมาจากในบ่อ ตกลงข้างเท้าไป๋อี้
ผลไม้ป่าลูกที่สองวาดโค้งกลางอากาศ:
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนผลไม้ป่า: 3/5】
【น้ำบริสุทธิ์ 500 มล.】
ลูกที่สาม ลูกที่สี่
【หญ้าแห้ง 1】
【ไม้ 1】
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนผลไม้ป่า: 1/5】
"เฮ้?" ไป๋อี้เลิกคิ้ว ทำไมโชคร้ายขนาดนี้? คิดแล้ว เขาก็วางผลไม้ป่าลูกสุดท้ายลง เปลี่ยนเป็นไม้แทน
ไม้ 1 หน่วยร่วงลงในบ่อ
【ก้อนกระดาษยับยู่ยี่】
ก้อนกระดาษก้อนหนึ่งลอยออกมาจากบ่อ ไป๋อี้ยื่นมือคว้าไว้
"มีตัวอักษรบนนี้?"
ไป๋อี้คลี่ก้อนกระดาษออก แล้วหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา
【แปลนประดิษฐ์พลั่วหินประณีต】
【คุณภาพ: ชั้นดี】
【ความทนทาน: 20/20】
【คำอธิบาย: ไม้ 1 หิน 3 ตุ้ง ตุ้ง ตุ้ง ตุ้ง ง่ายใช่ไหมล่ะ?】
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนไม้: 4/5】
ได้ของแล้ว แถมเป็นของดีด้วย ไป๋อี้ดีใจในใจ เขารู้สึกว่าดวงกำลังมาแล้ว
เขาโยนไม้ลงไป 4 ท่อน
"หลอกกันชัด ๆ!" ไป๋อี้ขว้างหญ้าสี่เส้นในมือลงพื้นอย่างหัวเสีย
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนไม้ 0/5】
เอาล่ะ ต่อไปจะใช้ไม้มาขอพรไม่ได้แล้ว
ไป๋อี้หันไปยกหิน เทลงไปทีละก้อน
【หญ้าแห้ง 1】
【ไม้ 1】
【หิน 2】
【ผลไม้ป่า 1】
ไป๋อี้หลับตาลง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นของปอน ๆ พวกนี้
วินาทีถัดมา ปืนกระบอกหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ในพริบตาเดียว ไป๋อี้ใช้สายตาและมือที่ว่องไว คว้าเอาไว้แน่น เขาไม่ยอมให้สมบัติชิ้นนี้หล่นลงพื้นเด็ดขาด
【ความเมตตาของคนเลี้ยงแกะ (ชำรุด)】
【คุณภาพ: ชั้นเยี่ยม】
【ความทนทาน: 5/5】
【คำอธิบาย: นี่เคยเป็นผลงานที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของปรมาจารย์ท่านหนึ่ง น่าเสียดายที่กาลเวลาผ่านไป ปืนกระบอกนี้ชำรุดหนักมาก เหลือเพียงแสงวิญญาณริบหรี่สุดท้ายเกาะเกี่ยวอยู่
การยิงปืนแต่ละครั้งจะลดความทนทานไป 1 หน่วย เมื่อความทนทานเป็นศูนย์อาวุธจะพังเสียหาย ทุกชั่วโมงอาวุธจะฟื้นฟูความทนทาน 1 หน่วยโดยอัตโนมัติ กระสุนแต่ละนัดมีโอกาส 5% ที่จะทำให้เกิด "เสียงคร่ำครวญเจ็บปวด" (ทำให้เป้าหมายอยู่ในสภาวะชะงัก 1 วินาที)】
นี่คือปืนลูกโม่สีเงินที่เปื้อนคราบเลือด ความจุแม็กกาซีนสิบนัด ในนั้นห้านัดถูกวัตถุประหลาดอุดตัน ใช้การไม่ได้อีก
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนหิน 0/5】
ลมหายใจของไป๋อี้เริ่มหนักขึ้น นี่แหละคืออาวุธที่เขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ ถึงแม้หลังจากปลุกพรสวรรค์แล้วเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าปกติเขาเป็นคนกระจอกที่มีค่าสถานะแค่ 3 เลย
รวบรวมกำลังฮึด ไป๋อี้ไม่ลังเลที่จะโยนซากกระต่ายที่ปนเปื้อนลงไป
คราวนี้ น้ำในบ่อเดือดพล่านซัดสาด คลื่นลมที่พวยพุ่งพัดปอยผมบนหน้าผากของเขาให้ปลิว วัตถุที่ได้จากการแลกเปลี่ยนส่งเสียงดังแกล้งแก๋งจนรูม่านตาไป๋อี้หดตัวทันที—มันคือครึ่งหนึ่งของหัวใจที่กำลังเต้นตุบ ๆ
【คุณค้นพบหัวใจที่กำลังเต้น สติ -15】
ไป๋อี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าปืนลูกโม่ออกมา เล็ง ยิง อย่างต่อเนื่องรวดเดียว
ปัง!
มือไป๋อี้ชาไปหมด แรงถีบมหาศาลทำให้ปืนเกือบหลุดมือ
หัวใจที่เต้นนั้นระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยตรง
"ฮู้—"
ไป๋อี้ถอนหายใจยาว แต่ในวินาทีต่อมาก็รีบกลั้นหายใจกะทันหัน เขาหากิ่งไม้มาคนเศษชิ้นส่วน ยืนยันว่ามันไม่เคลื่อนไหวแน่นอนแล้ว จึงลองสูดลมหายใจเบา ๆ
จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว จึงเริ่มหายใจแรง ๆ
ไป๋อี้สงบอารมณ์ลง แล้วทำการจับรางวัลต่อ ถัดมาคือหญ้า
【หิน 1】
【หิน 1】
【หิน 1】
【หิน 2】
【หิน 1】
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนหญ้า: 0/5】
หยิบผลไม้ป่าที่เหลือจากก่อนหน้านี้ โยนลงไป มองดูผลไม้ป่าลูกสุดท้าย ไป๋อี้มีลางสังหรณ์ว่า ของดีกำลังจะออกแล้ว
【หญ้าแห้ง 1】
【จำนวนครั้งในการแลกเปลี่ยนผลไม้ป่า: 0/5】
ไป๋อี้ทำหน้าตาเรียบเฉย รับหญ้าเส้นนั้นไว้ แล้วฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ของที่เตรียมมาแลกเปลี่ยนหมดแล้ว แต่วินาทีต่อมา ไป๋อี้ก็หยิบขนมปังขึ้นราออกมา เขาดูในฟอรั่มมาแล้วว่าของที่แลกเปลี่ยนออกมาจากบ่อน้ำขอพรก็สามารถนำมาแลกเปลี่ยนต่อได้
แน่นอนว่า สมุดบันทึกไม่สามารถทำได้ มันดูจะเป็นของเฉพาะตัว จะถูกส่งกลับไปยังที่หลบภัยโดยตรง
ไป๋อี้ยกมือโยนขนมปังลงไป
【ไฟแช็กกันลม】
【คุณภาพ: ธรรมดา】
【ความทนทาน: 100/100】
"ของดี ไม่ต้องกินเนื้อดิบแล้วล่ะ"
ไป๋อี้พอใจกับการจับรางวัลครั้งนี้มาก เขาตั้งใจจะพอแค่นี้ แม้ว่าเขาจะยังมีของที่ใช้จับรางวัลได้อีก เช่น ก้อนเนื้อเลือดนั่น หรือปืนในมือ
ของอย่างแรกที่มามีเบื้องหลังใหญ่เกินไป ไป๋อี้กลัวว่าจะได้เซอร์ไพรส์ ส่วนอย่างหลัง เมื่อนึกถึงพวกนักพนันหน้าเลือดที่ด่าทอกันในฟอรั่ม เขาก็ตัดสินใจหยุดเมื่อได้ดีกว่า
ต่อไป ไป๋อี้ไม่ได้ตั้งใจจะตัดไม้ ด้วยค่าสถานะแค่สามของเขา ต่อให้ตัดทั้งวันก็คงได้ไม้ไม่มากเท่าไร แถมยังมีแปลนพลั่วหินที่เพิ่งจับได้มา ไป๋อี้จึงตัดสินใจทำพลั่วหินหลาย ๆ อัน เอาไปขายที่ลานกลาง
นี่เป็นวันที่สามแล้ว ผู้เล่นจำนวนมากจำเป็นต้องขุดหินมาอัปเกรดที่หลบภัย แต่เพราะตอนเริ่มต้นมีแค่ขวานหินเก่า ๆ คุณภาพธรรมดา ไม่มีแม้แต่พลั่ว
นั่นทำให้ช่วงนี้ราคาพลั่วธรรมดาพุ่งสูงลิ่ว ไม่ต้องพูดถึงพลั่วคุณภาพดีเลย
คิดถึงตรงนี้ ไป๋อี้ยิ่งไม่กังวล มือซ้ายถือขวานหิน มือขวาถือสมุดบันทึก ที่เอวหนีบปืนลูกโม่ที่เพิ่งบรรจุกระสุนเต็มแม็ก เขาออกสำรวจรอบทิศโดยพร้อมอาวุธครบมือ เพื่อตามหาเหยื่อ
ผ่านฟอรั่มไป๋อี้รู้แล้วว่าสมุดบันทึกไม่มีทางหาย ถึงแม้จะเสียหายหรือถูกทิ้งไว้ข้างนอก มันก็จะถูกส่งกลับไปยังที่หลบภัย
ไม่กลัวพัง ไม่มีทางหาย แถมยังดูข้อมูลสิ่งของได้ นับเป็นยาวิเศษที่จำเป็นสำหรับการสำรวจและเก็บรวบรวมในแดนหมอกอย่างแท้จริง!
ไป๋อี้เหยียบย่ำลงบนใบไม้เน่าเปื่อย มุ่งหน้าสู่ป่าลึกอย่างช้า ๆ ลำกล้องเงินของปืนลูกโม่ที่เอวสะท้อนแสงเยือกเย็น
เขาใช้เวลาครึ่งวันสำรวจพื้นที่โดยรอบหนึ่งกิโลเมตรจนหมด ไม่พบเหยื่ออะไรเลย มีเพียงผลไม้ป่าหนึ่งพวงกับแหล่งน้ำจืดไม่กี่แห่ง
ดังนั้น เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาจึงก้าวออกจากเขตปลอดภัยหนึ่งกิโลเมตร และตอนนี้เขายิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น
ทันใดนั้น ไป๋อี้รู้สึกเหมือนเท้าสะดุดอะไรบางอย่าง มันคือพงหนามที่ฝังอยู่ใต้ใบไม้ ในจังหวะที่ไป๋อี้กำลังจะล้มไปข้างหน้า เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหมอกด้านหลัง
วินาทีที่ได้ยินเสียงคำรามต่ำ ไป๋อี้ก็รู้สึกว่าไม่ดีแล้ว ขนที่ต้นคอลุกซู่ขึ้นทันที
ไป๋อี้ฉวยโอกาสนั้นทิ้งตัวไปข้างหน้า พร้อมกับปล่อยมือขวาจากสมุดบันทึก ยื่นไปข้างหน้าลำตัว เมื่องอแขนรับพื้นเล็กน้อยก็ออกแรงพลิกตัว หงายไปทางซ้าย
เงาดำผ่านเฉียดเหนือแขนขวาไป๋อี้ เขารู้สึกชาแปลบที่แขนขวา จากนั้นของเหลวร้อน ๆ ก็ค่อย ๆ ไหลรินตามแขนลงมา
ไป๋อี้ไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นเลย เขาใช้แรงเฉื่อยกลิ้งตัวไปหนึ่งรอบแล้วรีบลุกขึ้นยืน ปืนลูกโม่มาอยู่ในมือขวาแล้ว
โจมตีไม่เข้า เงาดำหมุนตัวกลับมาประจันหน้าอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไป๋อี้ยกปืนเล็ง แต่ไม่รีบยิง
สำหรับไป๋อี้ที่ไม่มีประสบการณ์ยิงปืนมาก่อน การยิงปืนที่มีแรงถีบมากขนาดนี้จากระยะไกล โอกาสที่จะยิงเข้าเป้านั้นน้อยมาก
อย่างที่พูดกันว่า เจ็ดก้าวออกไป ปืนเร็วกว่า แต่ในเจ็ดก้าว ปืนทั้งเร็วทั้งแม่น
ตอนนี้แหละ ไป๋อี้เพ่งสมาธิ สายตานิ่ง กระสุนนัดหนึ่งพุ่งออกไป
หัวของเงาดำระเบิดเหมือนแตงโม ร่างไร้แรงร่วงลงข้างเท้าไป๋อี้ สี่ขายังกระตุกเล็กน้อย
สิ่งที่ตายอยู่ตรงหน้าไป๋อี้คือหมาป่าสีเทาตัวหนึ่ง
ไป๋อี้ยืนอยู่กับที่ อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมามากมายทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อย นี่คือการต่อสู้ครั้งแรกของไป๋อี้ และยังเป็นการถูกซุ่มโจมตี แต่ผลคือเขาชนะ
ไป๋อี้กวาดตามองแขนขวา มีบาดแผลยาว 10 เซนติเมตร ไม่ลึกมาก แต่เลือดออกไม่หยุด เขาหยิบผ้าพันแผลที่เตรียมไว้มาพันรอบต้นแขน ใช้มือซ้ายกับปากช่วยกันทำปม
"หง่าววว~ หง่าววว~"
หนึ่งตัว สองตัว สามตัว…
หมาป่าสิบตัวเต็มคลานย่องออกมาจากหมอก น้ำลายบนเขี้ยวหยดลงบนใบไม้ผุ พวกมันค่อย ๆ ล้อมรอบไป๋อี้อย่างไม่เร่งรีบ
ไป๋อี้นิ่งเงียบ ไม่มีท่าทีอื่นใด ยังคงผูกปมต่อไป เมื่อมือซ้ายและปากกระตุกดึง เลือดที่แขนขวาก็หยุดไหล
จากนั้นเขาสลับปืนกับขวาน เปลี่ยนมาเป็นมือซ้ายถือปืน มือขวาถือขวาน
ไป๋อี้อ้าปากเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำฟังแหบพร่า แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมราวกับสู้สุดชีวิต:
"ซวยจริง"