คนกลุ่มหนึ่งกรูกันไปทางแผ่นเหล็ก
หลินหย่วนลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินตามไป
พอเดินมาถึงหน้าแผ่นเหล็ก ทุกคนก็หยุดกึก
จากนั้นก็สูดลมหายใจเฮือก
ตรงกลางแผ่นเหล็กปรากฏรูโหว่กลม ๆ อยู่รูหนึ่ง
ขอบรูมีรอยหลอมละลาย และยังร้อนระอุอยู่เล็กน้อย
รูไม่ใหญ่ แค่พอ ๆ กับกำปั้น แต่เจาะทะลุไปอีกด้านอย่างเรียบร้อย
กระสอบทรายด้านหลังก็ถูกระเบิดจนเป็นหลุมใหญ่ ทรายดำเกรียมไปหมด
“โอ้แม่เจ้า...” หลี่ต้าซานอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลงได้ “ทะ...ทะลุจริง ๆ เหรอ?”
“นี่มันเหล็กเกราะหนา 100 มิลลิเมตรเลยนะ...” หวังกังก็ยืนอึ้ง “ยิงแค่นัดเดียวก็ทะลุแล้วเหรอ?”
หลี่ต้าซานย่อตัวลงอย่างไม่อยากเชื่อ เขาหากิ่งไม้มาจิ้มรูใหญ่ตรงนั้น
ทะลุแล้ว!
ทะลุจริง ๆ!
เหล็กเกราะหนา 100 มิลลิเมตรกลับเหมือนทำจากกระดาษ
เขาเงยหน้ามองหลินหย่วน ดวงตาแดงก่ำ
“เสี่ยวหลิน...” น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง “เครื่องยิงจรวดของนาย...ใช้ยิงรถถังได้จริง ๆ!”
“ได้แน่นอน! แถมเจาะเกราะได้ลึกถึง 100 มิลลิเมตรด้วย เกราะด้านหน้าของเอ็มสี่เชอร์แมนยังหนาไม่ถึงขนาดนี้เลย”
“เกราะส่วนบนด้านหน้าของรถถังหนักเพอร์ชิงหนากว่าหน่อย แม้ความหนาเทียบเท่าจะถึง 120 มิลลิเมตร แต่เรายิงด้านข้างหรือด้านหลังก็ทะลุได้เหมือนกัน”
“หรือจะเข้าไปใกล้แล้วยิงเกราะด้านหน้าก็ยังทะลุได้”
หลี่ต้าซานลุกขึ้นยืน
เขามองรูบนแผ่นเหล็ก แล้วหันมามองหลินหย่วน ก่อนจะหันไปมองเครื่องยิงจรวดกระบอกนั้นอีกครั้ง
จากนั้นก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หัวเราะเสียงดังจนน้ำตาไหล
“ดี! ดี! ดีจริง ๆ!” เขาตบต้นขาฉาด “แม่งเอ๊ย ดีสุด ๆ!”
“เสี่ยวหลิน นายสร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว!”
“โรงงานเราก็สร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว!”