“เรื่องการสื่อสาร ผมก็มั่นใจว่าจะหาทางออกได้เหมือนกัน” หลินหย่วนพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ทั้งวิทยุสื่อสารและเครื่องส่งวิทยุ ผมทำได้หมด”
เขาพูดอย่างสบาย ๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาทั่วไป
แต่คำพูดนั้นกลับทำเอาโจวเจิ้นปังแทบช็อก
“เดี๋ยวก่อน...” โจวเจิ้นปังโน้มตัวเข้ามาอีกนิด เถ้าบุหรี่ร่วงแหมะลงบนกางเกง แต่เขาไม่แม้แต่จะก้มลงมอง
“วิศวกรหลิน นายถนัดงานเครื่องจักรนี่ ทั้งเครื่องยิงจรวด ปืนเล็กยาวอัตโนมัติ ปืนใหญ่จรวด นั่นเป็นความสามารถของนาย”
“แต่พวกวิทยุสื่อสารกับเครื่องส่งวิทยุ งานอิเล็กทรอนิกส์ละเอียด ๆ แบบนั้น นายไปรู้ได้ยังไง?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เรื่องการสื่อสารเป็นปัญหาที่ทำให้เขาปวดหัวมานานแล้ว
เดิมทีคนเก่งด้านวิทยุในประเทศก็มีน้อยอยู่แล้ว ส่วนคนที่เชี่ยวชาญการสื่อสารทางทหารยิ่งหาได้ยากมาก
ทางสถาบันวิทยาศาสตร์จีนมีผู้เชี่ยวชาญอยู่สองสามคนก็จริง แต่พวกเขาทำงานวิจัยด้านทฤษฎี ยังห่างจากการนำไปใช้จริงอยู่พอสมควร
เขาถึงกับเตรียมใจจะไปเชิญคนมาช่วยแล้ว
แต่จู่ ๆ หลินหย่วนก็พูดเรียบ ๆ ว่า “ผมทำได้เหมือนกัน” ทำเอาเขามึนตึ้บไปเลย
“เมื่อหลายปีก่อน ตอนอยู่ข้างนอก ผมเคยศึกษาด้านนี้อยู่พักหนึ่งพอดี” หลินหย่วนพูดเหมือนไม่ใส่ใจ ทว่าหนังศีรษะยังรู้สึกชาวาบอยู่เล็กน้อย
เป็นอาการตกค้างหลังจากความรู้จากระบบไหลเข้าสู่สมอง ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต “ไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้”
“ศึกษาอยู่พักหนึ่ง?” โจวเจิ้นปังจ้องเขา ราวกับกำลังมองอัจฉริยะที่คนธรรมดาไม่มีวันเข้าใจ “นายศึกษากว้างขวางเกินไปแล้วมั้ง?”