สิ้นเสียงของหลินหย่วน ก็มีคนยกมือขึ้นจากด้านล่างเวที
ศาสตราจารย์หัวลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก
เขาดันแว่นขึ้น น้ำเสียงสุขุมพลางกล่าวว่า “สหายหลินหย่วน ข้าเคยศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับหน่วยความจำแกนแม่เหล็กตอนอยู่ประเทศอิงกั๋วมาบ้าง”
“ปัญหาใหญ่ของสิ่งนี้คือการรบกวนระหว่างอ่านและเขียน เพราะเวลาที่เจ้าอ่านข้อมูลตำแหน่งหนึ่ง แกนแม่เหล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย”
“เท่าที่ข้ารู้ อีดแซ็กใช้สายหน่วงเวลา ซึ่งไม่มีปัญหานี้ เจ้ามีแนวทางแก้ปัญหานี้อยู่ในใจแล้วหรือยัง?”
หลินหย่วนพยักหน้า
“ศะ...ศาสตราจารย์หัว ท่านถามได้ดี”
เดิมทีเขาตั้งใจจะเรียกอีกฝ่ายว่า “ท่านหัว” แต่พอคิดอีกที ปีนี้ศาสตราจารย์หัวเพิ่งอายุ 40 ปี ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ เรียกว่า “ท่านหัว” คงไม่เหมาะนัก
“สำหรับปัญหานี้ คนอเมริกันเพิ่งเสนอวิธีแก้ขึ้นมาในปีนี้ เรียกว่า วิธีใช้กระแสไฟฟ้าซ้อนทับ”
“พูดไปแล้ว วิธีนี้ได้มาจากความบังเอิญอยู่บ้าง”
“หลังจากข้ากลับประเทศ ข้าก็ฝากห้องสมุดสถาบันวิทยาศาสตร์จีนช่วยบอกรับวารสารวิชาการจากต่างประเทศมาโดยตลอด”
“เมื่อไม่กี่เดือนก่อน สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ตีพิมพ์บทความฉบับหนึ่ง ซึ่งอธิบายหลักการในส่วนนี้ไว้อย่างละเอียด”
“พอข้าอ่านบทความฉบับนี้ ก็รู้สึกว่าวิธีนี้น่าจะใช้ได้”
เขาหยิบชอล์กขึ้นมา วาดช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนกระดานดำ แล้วเริ่มอธิบาย
“หมายความว่าอย่างไร? วิธีใช้กระแสไฟฟ้าซ้อนทับคือการร้อยสายไฟสองเส้นผ่านแกนแม่เหล็กแต่ละอัน เส้นหนึ่งวางตามแนวนอน อีกเส้นวางตามแนวตั้ง จะเปลี่ยนสถานะของแกนแม่เหล็กตรงจุดตัดได้ก็ต่อเมื่อมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านสายทั้งแนวนอนและแนวตั้งพร้อมกันเท่านั้น”