ตอนนี้เหลือขั้นตอนสุดท้ายของการส่งมอบ นั่นคือให้ผู้ค้ำประกันจากสหรัฐฯ ลงนาม
สมิธหยิบเอกสารที่ฝ่ายหัวกั๋วและญี่ปุ่นลงนามไว้แล้วขึ้นมาอ่านทวนตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง
ในใจเขารู้สึกซับซ้อนมาก การลงนามครั้งนี้หมายความว่าสหรัฐฯ ยอมรับการชดใช้ค่าเสียหายก้อนนี้ เขาเป็นคนที่ยึดผลประโยชน์ของชาติเป็นหลักอย่างแท้จริง เงินก้อนนี้ไหลเข้ากระเป๋าหัวกั๋ว จึงเป็นภาพที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด
ในสนามรบ หัวกั๋วพิสูจน์ตัวเองให้เห็นแล้ว กองกำลังพันธมิตรจาก 17 ประเทศรวมตัวกัน ยังไม่อาจเอาเปรียบกองทัพหัวกั๋วได้แม้แต่น้อย พูดกันตามตรง แม้ประเทศพันธมิตรส่วนใหญ่จะมาแค่ร่วมวงให้ครบ ๆ แต่ถึงอย่างนั้น หัวกั๋วยังต้านทานการบุกของสหรัฐฯ ได้ตรง ๆ แค่นี้ก็น่ากลัวมากพอแล้ว
ตอนนี้เงินชดใช้ 999,999,000 ดอลลาร์สหรัฐกำลังจะเข้ากระเป๋าหัวกั๋ว แถมยังมีนักวิทยาศาสตร์ชั้นยอดที่ทยอยกลับจากสหรัฐฯ อีกด้วย
บุคลากร ทรัพยากร และเงินทุน ล้วนไหลไปสู่หัวกั๋ว
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อีก 10 หรือ 20 ปี หัวกั๋วจะกลายเป็นแบบไหนกันนะ?
สมิธไม่กล้าคิดต่อ
เขาส่ายหน้า สลัดความคิดน่ากลัวนั้นออกจากหัว
จะคิดมากไปทำไม? สหรัฐฯ อยู่ฝั่งตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก ส่วนหัวกั๋วอยู่ฝั่งตะวันตก ห่างกันด้วยมหาสมุทรกว้างใหญ่ทั้งผืน หัวกั๋วจะพัฒนาขีดความสามารถในการส่งกำลังทางทะเลได้ คงต้องใช้เวลาอีกหลายสิบปี
ส่วนภัยคุกคามทางบก ก็เป็นเรื่องที่คนสหภาพโซเวียตต้องปวดหัว
อย่างไรเสีย สหภาพโซเวียตก็มีพรมแดนติดกับหัวกั๋ว ยาวนับหมื่นกิโลเมตร หากหัวกั๋วพัฒนาขึ้นมาจริง ๆ คนที่นอนไม่หลับเป็นคนแรกคือพระราชวังเครมลิน ไม่ใช่ทำเนียบขาว
ปล่อยให้คนสหภาพโซเวียตปวดหัวไปก่อนแล้วกัน