ต้นเดือนธันวาคม หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาเหนือเมืองหลวง
หิมะตกไม่หนัก แค่เคลือบพื้นบาง ๆ ไม่นานก็ละลาย
แต่ไอหนาวในอากาศกลับทวีความรุนแรงขึ้น แค่หายใจออกก็เห็นไอขาวลอยอยู่ตรงหน้า ราวกับลมหายใจกลายเป็นน้ำค้างแข็ง
หลินหย่วนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วเปิดหน้าต่างตามความเคยชินเพื่อให้ตัวเองตาสว่าง แต่ลมหนาวพัดปะทะหน้า จนเขาหดคอหนีไปนิดหนึ่ง
ในลานบ้าน จู้จื่อกำลังกวาดหิมะอยู่ เขาหยุดถูมือเป็นระยะ ๆ พลางพ่นไอขาวออกจากปากไม่ขาด
“คุณหลิน ตื่นแล้วหรือครับ?” จู้จื่อเห็นเขาลุกขึ้นก็วางไม้กวาด ยืดตัวตรง “ผมไปตักน้ำร้อนมาให้ครับ!”
“ไม่ต้องรีบ” หลินหย่วนโบกมือ พิงกรอบหน้าต่างไว้
เขามองหิมะบาง ๆ ในลานบ้าน แล้วปล่อยใจล่องลอยไปไกล
ดูท่าแม้แต่หลินหย่วนที่เพิ่งตื่นนอน ก็ยังต้องมึนงงอยู่พักหนึ่ง
เขามองหิมะที่ตกลงบนกองถ่าน สีดำตัดกับสีขาว ให้ความรู้สึกแปลกตาอย่างบอกไม่ถูก
พิงอยู่ครู่หนึ่ง หลินหย่วนสูดอากาศเย็นเข้าไปลึก ๆ แล้วสั่นสะท้านตามแรงหนาว สมองจึงปลอดโปร่งขึ้นมาก
เมื่อคืน เขาปรับแก้แผนแบบจรวดต่อสู้อากาศยานสำหรับทหารราบอีกครั้ง
หัวใจสำคัญคือการย่อส่วนชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย
เมื่อเทียบกันแล้ว ชนวนระเบิดเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายที่ใช้กับปืนใหญ่อัตตาจรสองลำกล้องมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ใส่ในกระสุนปืนใหญ่ยังพอไหว
แต่จรวดของทหารราบมีเส้นผ่านศูนย์กลางเล็ก ชนวนจึงต้องเล็กและเบากว่านี้ นี่แหละคือจุดยากทางเทคนิค
ไม่ว่าสิ่งของจะใหญ่ถึงระดับหนึ่ง หรือเล็กถึงระดับหนึ่ง การทำให้สำเร็จในทางเทคนิคล้วนยากมาก
แต่หลังจากเพิ่มอัตราการผลิตหลอดอิเล็กตรอนที่ได้มาตรฐานขึ้นแล้ว เรื่องที่เมื่อก่อนยังไม่กล้าคิด ตอนนี้ก็เริ่มลองคิดดูได้