ตอนออกจากห้องทำงานของฟางจื้อหย่วน ก็เป็นเวลาสี่โมงกว่าในช่วงบ่ายแล้ว
ขบวนรถของโจวเจิ้นปังจอดอยู่ในลาน คนหลายคนทยอยขึ้นรถ
จ้าวเจียจวิ้นกับหวังจื้อหย่วนและคนอื่น ๆ ไม่ได้ไปกับพวกเขาด้วย แต่ยืนอยู่หน้าตึกสำนักงานเพื่อกล่าวลาหลินหย่วน
「สหายหลินหย่วน ฉันต้องกลับมหาวิทยาลัยหัวชิงก่อน」จ้าวเจียจวิ้นชี้ไปทางมหาวิทยาลัยหัวชิง 「ทางด้านเซมิคอนดักเตอร์มีข้อมูลบางส่วนที่ต้องจัดระเบียบ อีกทั้งต้องแจ้งภาควิชาไว้ล่วงหน้าด้วย」
หวังจื้อหย่วนกล่าวเสริมว่า 「ฉันก็ต้องกลับสถาบันวิทยาศาสตร์จีนเหมือนกัน ต้องจัดเตรียมข้อมูลการทดลองเกี่ยวกับหลอดสุญญากาศให้เรียบร้อย ไว้ใช้ตอนประชุม」
หลินหย่วนพยักหน้า 「ได้ งั้นพวกนายกลับไปก่อน แจ้งรายละเอียดให้ผู้บริหารสถาบันทราบก็พอ อย่าเปิดเผยเรื่องนี้กับคนนอกมากเกินไป」
「วางใจเถอะ」จ้าวเจียจวิ้นกล่าวอย่างจริงจัง 「พวกเรารู้ว่าอะไรควรไม่ควร」
จากนั้นทุกคนก็หันหลัง แยกย้ายกันขึ้นรถกลับไป
เฉียนมู่เฟยก็กลับสถาบันสื่อสารไปจัดระเบียบข้อมูลที่เกี่ยวข้องเช่นกัน พอเขาลงจากรถไปแล้ว ภายในรถก็เหลือเพียงหลินหย่วน โจวเจิ้นปัง คนขับรถ และทหารหนุ่มอีกคน
โจวเจิ้นปังสั่งคนขับให้ออกรถกลับ
ทั้งสองยังคงดื่มด่ำกับความยินดีที่โครงการคอมพิวเตอร์ได้รับอนุมัติ จึงเงียบกันไปชั่วขณะ
······
ในเวลาเดียวกัน ณ สถาบันปืนใหญ่
หวังเต๋อเซิ่งจามอีกครั้ง
「ฮัดเช้ย!」
เขาถูจมูกแล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือ
นี่ก็ผ่านไปสามชั่วโมงกว่าแล้ว ทำไมวิศวกรใหญ่หลินกับพวกเขายังไม่มากันอีก?
ทหารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า 「ผู้อำนวยการหวัง หรือท่านไปหาอะไรทานก่อนดีไหมครับ?」
「จะกินอะไรล่ะ!」หวังเต๋อเซิ่งถลึงตา 「วิศวกรใหญ่หลินกับพวกเขายังไม่มาเลย!」
เขาบ่นพึมพำอีกว่า 「นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว สถาบันสื่อสารก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่สักหน่อย...」
จู่ ๆ เขาก็ตบหน้าผาก
「แย่แล้ว! วิศวกรใหญ่หลินคงไม่ได้ลืมแล้วหรอกนะ?」
พวกทหารมองหน้ากันไปมา
หวังเต๋อเซิ่งกลับรู้สึกว่าไม่น่าใช่ 「มันเป็นไปไม่ได้หรอก ปืนใหญ่ขนาด 152 มิลลิเมตรของเรานะ! รอกันมาตั้งครึ่งปีแล้ว เรื่องสำคัญขนาดนี้จะลืมได้ยังไง!」
เขาหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา พลิกดูแล้วว่า 「ไม่ไหว ๆ ฉันต้องโทรไปถามดู!」