เมื่อเห็นหลินหย่วนอธิบายจบ กรรมการฟางก็รับช่วงพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ «ที่สหายหลินหย่วนพูดเมื่อครู่ ทุกคนเข้าใจแล้วใช่ไหม?»
«กำลังคนมีจำกัด ช่วงนี้ให้สหายจากสถาบันคอมพิวเตอร์ช่วยป้อนข้อมูลเข้าเครื่องไปก่อน»
«พอเครื่องรุ่นเต็มรูปแบบกับภาษาการเขียนโปรแกรมออกมาแล้ว ค่อยจัดอบรมพร้อมกัน ให้คนของแต่ละกระทรวงมาลงมือเอง»
«ส่วนจะจัดสรรเวลาใช้เครื่องอย่างไร...»
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ทุกคนกลั้นหายใจรอฟังคำพูดต่อไป
«ให้แต่ละกระทรวงส่งโจทย์ที่ต้องคำนวณขึ้นมาก่อน สถาบันคอมพิวเตอร์จะจัดลำดับตามความเร่งด่วนและความสำคัญ»
«อย่างเช่นการพยากรณ์น้ำท่วม จัดให้ก่อนก็ได้ รวมถึงโครงการสำคัญระดับชาติด้วย ส่วนงานวิจัยทั่วไปก็เลื่อนไปทีหลังสักหน่อย»
พูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็กวาดไปยังเจ้าหน้าที่เทคนิคจากฝ่ายเสนาธิการทหารที่นั่งอยู่แถวหลังสุด ก่อนจะหันกลับมา
«อีกอย่าง โครงการที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงและการป้องกันประเทศ ให้จัดการแยกต่างหาก»
«ไม่ต้องเข้าคิวจัดลำดับแบบเปิดเผย แต่เวลาที่ใช้เครื่องก็คำนวณตามจริง ไม่มีสิทธิพิเศษ»
คนในห้องคอมพิวเตอร์ต่างเข้าใจเรื่องนี้ดี และไม่มีใครรู้สึกว่ามันผิดคาด
หลี่เจี้ยนหัวเองยังคิดว่าจัดแบบนี้ยิ่งสะดวก อย่างน้อยก็ไม่ต้องแย่งเครื่องกับคนจากฝ่ายเสนาธิการทหารอีก เพราะเขาเคยเข้าร่วมโครงการลับระดับชาติอยู่บ้าง แม้จะมีส่วนร่วมเพียงเล็กน้อย แต่โครงสร้างโครงการที่ใหญ่โตและงานคำนวณอันซับซ้อนนั้น เขายังจำได้ขึ้นใจ
ดังนั้น เขาจึงเห็นด้วยเต็มที่ที่จะแยกงานทหารกับงานพลเรือนใช้เครื่องกัน อีกอย่าง เขาก็ไม่คิดว่าจะมีหน่วยงานไหนนอกจากกระทรวงชลประทานที่แย่งชิงกับ «พี่ใหญ่การรถไฟ» ของพวกเขาได้