เดือนตุลาคมในหางเฉิง ดอกหอมหมื่นลี้บานสะพรั่งไปทั่วถนนหนานฟาง
หลีเวิ่นยืนอยู่ตรงปากถนน มือชูถังหูลู่ขึ้นมาเปลือกน้ำตาลวาววับใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง เพียงแต่มันเริ่มละลายแล้ว หยดลงบนมือเล็กน้อยจนเหนียวหนึบ
“หลีเวิ่น ค่อย ๆ กินสิ!” เหมยอิงตะโกนตามหลัง “เดี๋ยวน้ำตาลก็เลอะเสื้ออีกหรอก”
หลีเวิ่นหันกลับมายิ้ม มุมปากติดเศษน้ำตาลอยู่เล็กน้อย เด็กชายวัย 10 ขวบสวมเสื้อฮู้ดสีเทาอ่อน ยืนยิ้มอยู่ใต้แสงแดดเดือนตุลาคม ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
“Adrien! LOOK!”
หลีอวิ้นน้องสาวของเขานั่งยอง ๆ อยู่หน้าร้านขายของสร้างสรรค์ริมถนน
เด็กหญิงวัย 5 ขวบมัดจุกเล็ก ๆ สองข้าง กำลังยื่นมือไปหาส้มแมวด้วยความตื่นเต้น
ส้มแมวนอนหมอบอย่างเกียจคร้านใต้ป้าย “มีแมวน่ารักอยู่ด้านใน” เปลือกตาปรือขึ้นลง หางสะบัดไปมาเป็นระยะ
หลีเวิ่นเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ แล้วลูบหัวแมวหนึ่งที
ส้มแมวครางหงิง ๆ ก่อนจะพลิกตัวหงายพุง
เหมยอิงถือโทรศัพท์ถอยไปสองสามก้าวเพื่อหามุมถ่าย “พวกหนูขยับมาใกล้กันอีกหน่อย แม่จะถ่ายรูปนะ”
หลีเวิ่นวางแขนซ้ายพาดไหล่น้องสาว ด้านในท่อนแขนมีรอยแผลเป็นจาง ๆ หากไม่สังเกตดี ๆ ก็แทบมองไม่เห็น สีของมันจางลงมากแล้ว
รอยแผลนี้เกิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนนั้นเหมยอิงกำลังขับรถไปรับเขาหลังเลิกเรียน มีคนขับรถเมาสุราพุ่งชนรถของพวกเธอ
ท่อนแขนซ้ายของเขากระดูกร้าว ต้องพักรักษาตัวอยู่ 3 เดือน
ตอนนี้กระดูกหายดีแล้ว ใช้ชีวิตประจำวันได้ไม่มีปัญหา แต่การควบคุมมืออย่างละเอียดที่จำเป็นต่อการเล่นเชลโลซึ่งฝึกมานาน 5 ปี กลับทำได้ไม่ดีเหมือนเดิม
ส่วนคลาสเทนนิสก็ถูกสั่งให้หยุดไปแล้ว
“เรียบร้อยแล้ว มองมาทางนี้นะ”
ขณะที่เหมยอิงกดชัตเตอร์ ชายคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปยืนอยู่ข้าง ๆ มาสักพักแล้ว
เขาน่าจะอายุสามสิบต้น ๆ สวมเสื้อแขนสั้นสีเทาเข้ม ดูไม่ต่างจากนักท่องเที่ยวที่ถือกล้องอยู่บนถนนเส้นนี้เท่าไรนัก
แต่เขาไม่ได้ถ่ายภาพวิว กลับเอาแต่จับตามองหลีเวิ่น
พูดให้ถูกคือ เขาเริ่มมองตั้งแต่หลีเวิ่นถือถังหูลู่เดินมาถึงปากถนนแล้ว
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบต้นหอมหมื่นลี้ ทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของเด็กชาย ในชั่วขณะที่แสงและเงาตัดกัน เด็กชายหันกลับมา เผยดวงตาที่มีทั้งรอยยิ้มและหยาดน้ำตาอยู่ในนั้น
ทำให้เขาหยุดเดิน
คำคำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างเหมาะเจาะเหลือเกิน ความเศร้าอันเจิดจ้า
“สวัสดีครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ”
ชายคนนั้นเดินเข้าไปพยักหน้าให้เหมยอิง ก่อนจะล้วงนามบัตรจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ บนนามบัตรสีขาวด้านพิมพ์ตัวอักษรสีดำสนิท
「บริษัทสื่อบันเทิงซินไห่ ฝ่ายพัฒนาศิลปิน เหยาตงฮุย」
“ผมชื่อเหยาตงฮุย เป็นแมวมองของซินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ขอเสียมารยาทถามหน่อยครับ นี่ลูกของคุณหรือเปล่า?”
เหมยอิงรับนามบัตรมา สายตาหยุดอยู่บนนั้นสองวินาที ไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทมาก่อน สงสัยจะเป็นมิจฉาชีพอีกคน
“คืออย่างนี้ครับ”
เหยาตงฮุยเห็นแววตาของเธอก็รู้ทันทีว่าเธอคงคิดว่าเขาเป็นมิจฉาชีพ จึงรีบอธิบายต่อ “รูปร่างหน้าตาและบุคลิกของลูกคุณดีมากเลยครับ”
“เคยคิดไหมครับว่าจะให้ลูกลองเป็นเด็กฝึกหัดดู?”
สมัยนี้มิจฉาชีพมีอยู่ทุกที่จริง ๆ
เหมยอิงดึงลูกทั้งสองเข้ามาใกล้ “ขอบคุณค่ะ แต่เราไม่สนใจ—”
“แม่ครับ” หลีเวิ่นเอ่ยขัดขึ้นมา “ผมอยากลองฟังรายละเอียดดูครับ”
เหมยอิงชะงักไปนิดหนึ่ง ก้มมองลูกชายที่ดูจริงจังอย่างสงสัย ปกติเด็กคนนี้ก็ไม่ได้คลั่งไคล้ดาราสักหน่อย ทำไมจู่ ๆ ถึงสนใจเรื่องแบบนี้ขึ้นมา?
“อาเวิ่น ลูกพูดจริงเหรอ?”
“ครับ” เขากัดถังหูลู่ไปคำหนึ่ง เปลือกน้ำตาลแตกดังกรอบแกรบ “ยังไงลองฟังดูก่อนก็ได้ ไม่ได้แปลว่าต้องไปสักหน่อย จริงไหมครับ?”
ตอนถามว่า ‘จริงไหมครับ’ เขายิ้มให้เหยาตงฮุย
สดใสและมีชีวิตชีวา
เหยาตงฮุยยิ่งดีใจ ไม่ใช่แค่หน้าตาดีเท่านั้น เด็กคนนี้ยังชวนให้คนเอ็นดู อนาคตต้องเป็นที่รักของผู้ชมแน่นอน
เหมยอิงยังคงกังขาอยู่ครึ่งหนึ่ง
เธอไม่ได้หลงเชื่อคำพูดโอ้อวดของเหยาตงฮุย รับนามบัตรมาแล้วก็พาลูกทั้งสองเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
.
“คุณกลับมาแล้ว”
“พ่อครับ พวกเรากลับมาแล้ว”
หลีเวิ่นกับหลีอวิ้นเข้าบ้านไปล้างมือ ก่อนจะกอดหลีเฉิงหย่วน แล้ววิ่งปรู๊ดไปเปิดโทรทัศน์ดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่น
เหมยอิงเดินเข้าไปในห้องกินข้าว แล้วยื่นนามบัตรให้หลีเฉิงหย่วนที่เริ่มทำงานล่วงเวลาตั้งแต่เช้าและยังทำงานอยู่
หลีเฉิงหย่วนมองนามบัตรที่คุ้นตา แล้วดันแว่นขึ้น “แมวมองคนที่เคยมาดักอาเวิ่นหน้าสนามเทนนิสอีกแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอก อีกบริษัทหนึ่ง” เหมยอิงส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขา “ตอนแรกฉันไม่อยากสนใจ แต่จู่ ๆ อาเวิ่นก็พูดขึ้นมาเองว่าอยากลองฟังรายละเอียดดู”
หลีเฉิงหย่วนหยุดงานในมือ แล้วตั้งใจอ่านนามบัตรที่เหมยอิงเพิ่งยื่นให้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันจะให้คนช่วยสืบเรื่องบริษัทนี้ดู”
หลังส่งข้อความแล้ว เหมยอิงกับหลีเฉิงหย่วนก็หันไปมองห้องนั่งเล่น
บนโทรทัศน์กำลังฉายการ์ตูนภาษาอังกฤษ
ก็พวกเขาเป็นครอบครัวชนชั้นกลางนี่นะ จะไม่แข่งกันเรื่องภาษาอังกฤษได้ยังไง
ก่อนหลีเวิ่นอายุ 4 ขวบ เหมยอิงกับหลีเฉิงหย่วนคุยกับเขาเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น การ์ตูนที่เปิดให้ดูก็เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด โรงเรียนอนุบาลที่เข้าเรียนก็เป็นโรงเรียนสองภาษา
พอหลีเวิ่นอายุ 5 ขวบ หลีอวิ้นน้องสาวก็เกิดมา ขั้นตอนทั้งหมดที่ว่ามาจึงเริ่มต้นซ้ำอีกรอบ เขาเลยชินกับการที่ที่บ้านมีแต่การ์ตูนภาษาอังกฤษให้ดู
“อาเวิ่น อาอวิ้น มากินข้าวได้แล้ว”
“ครับ มาแล้ว”
หลีเวิ่นนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเรียบร้อย รอให้ทุกคนเริ่มกินข้าว
ป้าจ้าว พี่เลี้ยงที่อยู่ข้าง ๆ กำลังผูกผ้ากันเปื้อนให้หลีอวิ้น พลางถามว่า “วันนี้หนูจะเอาข้าวจานใหญ่หรือจานเล็กจ๊ะ?”
หลีอวิ้นตอบเสียงอ้อแอ้ว่า “big size”
ตั้งแต่เข้าอนุบาลปีนี้ เธอก็ฟังภาษาจีนรู้เรื่องขึ้นเยอะแล้ว เพียงแต่เวลาคุยกันยังไม่ค่อยอยากพูดเท่าไร
ป้าจ้าวถามว่า “big size? ok.”
ป้าจ้าวอยู่บ้านนี้มา 10 ปี จึงพลอยเรียนภาษาอังกฤษไปได้บ้าง
อย่างที่เธอชอบพูดก็คือ
อายุปูนนี้แล้วยังกลายเป็นคน international ไปกับเขาได้เหมือนกัน
ช่วงสองปีมานี้ เหมยอิงยังพยายามให้หลีเวิ่นเรียนภาษาฝรั่งเศสเพิ่มอีกภาษาหนึ่ง เธอคุยกับลูกชายเป็นภาษาฝรั่งเศสทุกวัน แต่หลีเวิ่นโตเกินกว่าจะซึมซับภาษาใหม่ได้แล้วจริง ๆ
ฟังอยู่สองปี เขาก็พูดได้แค่บทสนทนาทั่วไปไม่กี่ประโยค
ประมาณว่า “ชอบกินอะไร? ฉันชอบอาหารจีน”
ถ้าซับซ้อนกว่านั้นก็ไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะเรื่องตัวเลขที่พูดไม่ออกและฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด
พักหลังเหมยอิงเลิกพยายามให้หลีเวิ่นเรียนภาษาฝรั่งเศสแล้ว แต่บางครั้งก็ยังเผยให้เห็นร่องรอยของความพยายามอยู่บ้าง
อย่างเช่นตอนนี้ “Adrien, as-tu vécu de nouvelles expériences au café à chats où tu es allé aujourd’hui ? (อาเดรียง วันนี้ไปคาเฟ่แมวมา มีอะไรใหม่ ๆ เกิดขึ้นบ้างไหม?)”
หลีเวิ่นมีสูตรสำเร็จสำหรับตอบคำถามประเภทนี้แล้ว นั่นก็คือแกล้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ “mommy, I don't understand your question.”
ความพยายามล้มเหลว +1
“ฟังไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ” เหมยอิงยอมแพ้โดยสมบูรณ์ คีบผักบรอกโคลีให้หลีเวิ่น “กินผักเยอะ ๆ หน่อย”
“Adrien โง่” หลีอวิ้นส่งเสียงหัวเราะคล้ายกำลังเยาะเย้ยอยู่ข้าง ๆ
หลีเวิ่น “……”
สมกับเป็นตอนพูดภาษาจีนเลยนะ คำแบบนี้พูดคล่องที่สุดแล้ว
เขารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ?
ก็เพราะตอนเพิ่งเข้าอนุบาล เขาก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
……