ตอนที่ 3 คลิป 42 นาที ยอดวิวระเบิด
“ฉันคนเก่าตายไปแล้ว”
นั่นคือคำพูดสุดท้ายของหลินอวี่ในคาบเรียนนั้น
เสียงกริ่งดังไปเกือบสองนาทีแล้ว แต่ในห้องเรียนก็ยังไม่มีใครลุก
เด็กหนุ่มเสื้อฮู้ดที่นั่งหลังสุดในที่สุดก็หยิบโทรศัพท์จากข้างขวดน้ำแร่ขึ้นมา จ้องหน้าจอที่แสดงเวลาอัดวิดีโอ: 43 นาที 8 วินาที
เขาชื่อโจวฮ่าว นักศึกษาปีสาม
ตอนแรกที่เปิดอัดก็แค่อยากถ่ายแนว “อาจารย์น้ำเน่าเอื่อยเฉื่อยรายวัน” ลงติ๊กต็อกเรียกยอดวิว หาเงินค่าขนม
ตอนนี้เขาถือโทรศัพท์ค้างไว้ อ้าปากค้างอยู่ครู่ใหญ่ นึกคำพูดไม่ออกสักคำ
เพื่อนร่วมห้องข้าง ๆ สะกิดเขา: “นายอัดวิดีโอไว้เหรอ?”
“อัดแล้ว”
“อัดหมดเลย?”
“หมด...เลย”
เพื่อนร่วมห้องจ้องหน้าจอมือถือของเขา สูดหายใจเฮือก: “มึงรวยแล้วไอ้เวร”
โจวฮ่าวไม่ตอบ
สมองยังจมอยู่กับตัวอักษรที่มุมขวาล่างของกระดานดำ—จินทงเทคโนโลยี, 601327, พรุ่งนี้ราคาจะขึ้นประมาณ 7.3%
เขาไม่รู้เรื่องการเงิน ไม่รู้จักกราฟแท่งเทียน ไม่รู้ว่าแคลคูลัสเอามาใช้วิเคราะห์หุ้นยังไง
แต่เขารู้อยู่เรื่องหนึ่ง
ถ้าพรุ่งนี้หุ้นตัวนั้นขึ้นจริง ราคาของคลิปนี้จะไม่ได้วัดกันแค่หลักร้อยไลก์แล้ว
บนแท่นบรรยาย หลินอวี่เก็บหนังสือเรียน ไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินออกไป
เขาเดินเร็วมาก
ต้องการที่เงียบ ๆ ปลอดคนเพื่อย่อยสิ่งที่อยู่ในหัว
เดินออกจากตึกเรียน เลี้ยวเข้าทางเดินเล็กข้างแนวต้นไม้ หลินอวี่หยุดมองสองมือของตัวเอง
มือไม่สั่น
แต่ข้อมูลของโมเดลการเงินในหัวยังประมวลผลอยู่ เหมือนโปรแกรมพื้นหลังที่ปิดไม่ได้
เขาล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋า เปิดแอปหุ้น
ในบัญชีหลักทรัพย์ของร่างเดิมมีอยู่สองพันสามร้อยหยวน—นี่คงเป็นเศษเงินท้าย ๆ ของหนี้สินหนึ่งแสนสี่หมื่นแล้ว
จินทงเทคโนโลยี ราคาปิดวันนี้ 11.24 หยวน
สัญชาตญาณของเขา...ไม่ใช่สิ ไม่ใช่สัญชาตญาณ แต่เป็นระบบวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ที่สมบูรณ์บอกเขาว่า พรุ่งนี้หุ้นตัวนี้จะเปิดสูง
สาเหตุเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมตลาดรวม การหมุนเวียนกลุ่มอุตสาหกรรม ทิศทางเงินทุนหลัก และMACD golden cross ในแง่เทคนิค...ข้อมูลเหล่านี้หลอมรวมกันในสมองของเขาเป็นข้อสรุปเดียวโดยอัตโนมัติ
เขาจ้องหน้าจออยู่นานถึงสิบวินาที
กดซื้อ
All in
สองพันสามร้อยหยวน ทุ่มเข้าไปทั้งหมด
ถ้าชนะ ก็ได้หายใจหายคอหน่อย
ถ้าแพ้ ก็อดข้าวไปสองมื้อ
เขาล็อกหน้าจอ ลูบหน้าตัวเองแรง ๆ แล้วเดินไปที่สำนักงาน
ผ่านโรงอาหาร ได้ยินนักศึกษาคุยกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์เข้าแถว เสียงไม่ดังไม่เบา:
“ฉันบอกนายจริง ๆ นะ หลินอวี่วันนี้สอนเหมือนโดนยา เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย”
“เป็นไปได้ไง? เทอมที่แล้วตอนเปลี่ยนให้เขามาสอน วิชานั้นฉันโดดไปแปดคาบ สุดท้ายสอบก็ลอกเอา”
“นายสนใจอะไรล่ะว่าเพราะอะไร วันนี้วิธีสอนเขา...ฉันเข้าใจหมดเลยนะ ให้ตายสิ ฉันน่ะเลข ม.ปลายยังไม่เคยสอบผ่านเลย”
หลินอวี่ไม่ได้ชะงักฝีเท้า
คำชมแบบนี้ เขาเคยได้ยินตั้งแต่ชาติก่อนที่โรงเรียนกวดวิชา
ตอนนั้นผู้ปกครองบอกเขาว่า “อาจารย์หลินครับ ลูกชายผมตั้งแต่เรียนกับคุณ กลับบ้านมานั่งทำการบ้านเองเลย”
คำพูดเหมือน ๆ กัน ต่างภพ
แต่ความรู้สึกนั้น คืออันเดียวกันเป๊ะ
หนึ่งทุ่ม หลินอวี่กลับมาถึงห้องเช่า
ห้องเดี่ยวสี่สิบตารางเมตร บนเตามีคราบมันหนา ในเครื่องซักผ้าเสื้อที่ยัดไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนยังไม่ได้ตาก
สายทวงหนี้ก็มาอีกแล้ว
เขากดตัดไปสามสาย สายที่สี่กดรับ
“คุณหลินครับ ยอดเงินกู้ของคุณบนแพลตฟอร์ม...”
“ผมรู้แล้ว สิ้นเดือนจะคืน”
“คุณก็พูดแบบนี้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว”
“เดือนนี้ไม่เหมือนเดิม”
เขาวางสาย หยิบเอกสารประเมินการสอนที่ร่างเดิมกองไว้บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาอ่านอีกรอบ
วิธีการประเมิน: สุ่มเลือกคาบเรียนหนึ่งคาบเพื่ออัดวิดีโอประเมินผล โดยกลุ่มผู้ตรวจการสอน ผู้นำคณะ และตัวแทนนักศึกษาร่วมให้คะแนน
เวลา: เช้าวันศุกร์
เกณฑ์การให้คะแนน: เนื้อหาการสอน (30%) วิธีการสอน (30%) ปฏิสัมพันธ์ในชั้นเรียน (20%) การประเมินโดยนักศึกษา (20%)
คะแนนจากนักศึกษาคิดเป็นสองส่วน
หลินอวี่วางเอกสารลง เอนหัวนอนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
คาบวันนั้นคือเรื่องเหนือความคาดหมาย
ระบบเปิดใช้งานแล้ว ข้อมูลย้อนกลับของความรู้ สิ่งพวกนี้ถาโถมเข้าใส่เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
แต่ตอนนี้เขาต้องสงบสติอารมณ์คิดให้เคลียร์สักสองสามเรื่อง
หนึ่ง กฎของระบบ: ต้อง “สอนจริง” นักศึกษาต้อง “เข้าใจจริง” การยัดเยียดหรืออ่านPPTไม่มีผล นั่นหมายความว่าเขาต้องใช้ความสามารถจริงในการเตรียมสอน ห้ามมักง่าย
สอง นักศึกษากลุ่มเดิม เนื้อหาจุดเดิม ข้อมูลย้อนกลับจะลดลงตามลำดับ สอนเรื่องเดิมซ้ำไปมาไม่ได้
สาม และสำคัญที่สุด ตอนนี้เขามีตัวตนสองสถานะ
ในหัวคือคนธรรมดาที่เป็นติวเตอร์สอนพิเศษมาสิบปี ตายในแม่น้ำเพื่อช่วยลูกศิษย์
แต่ในสายตาทุกคน เขาคือ “ไอ้หลินอวี่” คนนั้น อาจารย์น้ำเน่า ลามก คุกคามนักศึกษาหญิง อาจารย์ขยะคนนั้น
จดหมายร้องเรียนของซูหว่านยังอยู่ที่คณะ
ท่าทีของจางเสี่ยวมั่นที่มีต่อเขา เขาจับสังเกตไว้ทั้งหมด
หนี้พวกนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องใช้
แต่ไม่ใช่ด้วยการอธิบาย
อธิบายหัวควยอะไร
สิ่งที่ร่างเดิมทำไว้มันตอกฝาโลงแล้ว ต่อให้เปลี่ยนวิญญาณก็ลบล้างความเจ็บปวดที่พวกเด็กผู้หญิงได้รับไม่ได้
เขาทำได้แค่ลงมือ
หน้าจอมือถือสว่างขึ้น ข้อความในวีแชทเด้งขึ้นมา
ไอ้อ้วนหลิว: “พี่อวี่คืนนี้ไม่มา?? เรื่องนั้นนายรับปากไว้แล้วนะ!”
หลินอวี่พิมพ์ไปสี่คำ: “หลังจากนี้ไม่ต้องหาแล้ว”
ส่งปุ๊บ บล็อกทันที
“เพื่อนฝูง” ที่ร่างเดิมทิ้งไว้ต้องเคลียร์ให้หมด รายละเอียดของพวกนั้นเขาลองนึกทบทวนจากความทรงจำดู ไม่มีสักคนที่ดูเป็นสุภาพชน
เขาเลื่อนดูรายชื่อในวีแชทอีกครั้ง เจออีกชื่อหนึ่ง
ซูหว่าน
ในกล่องแชท ข้อความสุดท้ายยังค้างอยู่ที่ประโยคที่ซูหว่านส่งมาเมื่อคืนวาน
นิ้วของหลินอวี่ค้างอยู่บนคีย์บอร์ดนานมาก สุดท้ายก็ไม่ได้พิมพ์อะไรลงไป
จะพิมพ์อะไร?
“ฉันไม่ใช่คนคนนั้นแล้ว”?
บ้าชัด ๆ ใครจะเชื่อ?
เขาล็อกหน้าจอ ปิดตาลง
ทั้งคืนแทบไม่ได้หลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น 8 โมง 15 นาที
ตอนหลินอวี่แปรงฟันในออฟฟิศ ข้อความก็เด้งขึ้นมาในมือถือ
ข้อความมาจากโจวฮ่าว เด็กหนุ่มที่อัดคลิปไว้ เมื่อคืนเขาตัดคลิปไฮไลต์สามนาทีลงติ๊กต็อก
ตั้งหัวข้อว่า: 《อาจารย์ห่วยที่สุดในมหา’ลัยติ๊งต๊อง อยู่ดี ๆ ก็ตื่นรู้? ทำนายแนวโน้มหุ้นในคาบเรียน》
ตอนที่หลินอวี่กดเข้าไป ตัวเลขยอดวิวใต้วิดีโอกำลังกระโดดขึ้นเร็วจนตาเปล่าเห็นได้
เผยแพร่ไปแล้ว 12 ชั่วโมง
ยอดวิว: 6.7 แสน
คอมเมนต์สามอันดับแรก:
“ปลอมป่ะ จ้างคนมาแสดงหรือเปล่า”
“ผมเป็นเด็กในห้องเขา วันนั้นอยู่ด้วย ให้ตายเถอะ เรื่องจริง ไม่มีPPT แกะสดทั้งหมด”
“จินทงเทคโนโลยี 601327? ขอจำรหัสไว้หน่อย พรุ่งนี้ตลาดเปิดจะดูสักตาหน่อย ถ้าขึ้นจริงจะแชร์คลิปนี้ร้อยรอบ”
ฟองยาสีฟันในปากหลินอวี่ยังไม่ได้ถ่ม มือถือก็สั่นอีก
สายจากคณบดี จางกั๋วตง nเขาเรอฟองทิ้งแล้วกดรับ
เสียงปลายสายกระแทกใส่ไม่ยั้ง: “หลินอวี่! แกสอนเล่นหุ้นในคาบ? สอนเล่นหุ้น?? แกรู้มั้ยว่าตอนนี้คลิปนี้มีคนดูอยู่เท่าไหร่? ถ้าสำนักการศึกษาเกิดสืบลงมา...”
“คณบดีจาง”
หลินอวี่พูดแทรกทันที
“คุณช่วย...”
หลินอวี่แทรกอีกเป็นครั้งที่สอง
“คุณเปิดดูฮอตเสิร์ชเวยป๋อสักตาก่อน”
ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที มีเสียงนิ้วปัดหน้าจอ
แล้วจางกั๋วตงก็เงียบสนิท
ฮอตเสิร์ชเวยป๋ออันดับที่ 38 มีแฮชแท็กหนึ่งติดอยู่:
#อาจารย์มหาลัยติ๊งต๊องทำนายแนวโน้มหุ้นในคาบเรียน#
ชื่อมหาวิทยาลัยเจียงไห่ติดหราอยู่ในทุกแชร์
มหา’ลัยอันดับท้าย ๆ ของมณฑล ไม่เคยขึ้นฮอตเสิร์ชมาก่อน
จากจางกั๋วตงมีเสียงหายใจแรงลอดมา
“แก...เรื่องการประเมินวันศุกร์ของแก ฉันขอคิดดูอีกรอบ”
วางสายไป
หลินอวี่วางมือถือ เปิดแอปหุ้น
วันนี้วันพุธ ตลาดเปิดตอนเก้าโมงครึ่ง
เขาจ้องข้อมูลการประมูลราคาของจินทงเทคโนโลยี
ตัวเลขกระโดดขึ้นลงทีละนิด
9:30:00 ตลาดเปิด
จินทงเทคโนโลยี ราคาเปิด: 11.87 เพิ่มขึ้น 5.6%
ตอนนี้มือถือหลินอวี่เริ่มสั่นเป็นเจ้าเข้า
กรุ๊ปวีแชทแตกตื่น
“เหี้ยยย เหี้ยยย เหี้ยยย ขึ้นจริง!”
“เปิดสูง 5.6%! คำทำนายของหลินอวี่...”
“เมื่อวานไม่กล้าซื้อ ตอนนี้ลำไส้เป็นสีเขียวหมดแล้ว!”
หลินอวี่ไม่ได้ดูข้อความในกรุ๊ป
เขาจ้องแต่ตัวเลขที่กระโดดนั่น
9:47:23—12.02 เพิ่มขึ้น 6.9%
มือถือเด้งข้อความพุชอีก
ข้อความส่วนตัวติ๊กต็อก 99+
ข้อความ@เขาในเวยป๋อ 999+
ในคอมเมนต์มีคนสแปมอย่างบ้าคลั่ง: “ให้ตายเหอะ ขึ้นจริง! อาจารย์คนนี้เป็นเซียนหรือไง?”
“เมื่อวานฉันเองก็ว่าโกหก ตอนนี้ยื่นหน้ามาให้ตบ”
“พี่น้องครับ เมื่อวานผมซื้อไปหมื่นนึง ตอนนี้กำไรหกร้อยกว่าแล้ว!”
ในบัญชีของหลินอวี่ สองพันสามร้อยหยวนกลายเป็นสองพันสี่ร้อยห้าสิบแปดหยวน
เพิ่มขึ้น 158 หยวน
เขาไม่มีสีหน้าอะไร
จ้องหน้าจอต่อไป
10:15:41—12.06
เพิ่มขึ้น: 7.29%
มือของหลินอวี่หยุดนิ่งบนหน้าจอ
7.29%
ที่เขาเขียนบนกระดานดำคือ “ประมาณ 7.3%”
คลาดเคลื่อน 0.01%
ตอนนี้เอง มือถือของเขาแทบระเบิด
กรุ๊ปวีแชท ข้อความ สายที่ไม่ได้รับ ข้อความส่วนตัวติ๊กต็อก ถาโถมมาจากทั่วทุกทิศ
โจวฮ่าวส่งข้อความมา: “อาจารย์หลินครับ คลิปผมวิวทะลุสองล้านแล้ว!”
มีนักศึกษาโพสต์ในกรุ๊ป: “อาจารย์หลินโคตรเจ๋ง! เมื่อวานผมซื้อไปห้าพัน วันนี้กำไรสามร้อยกว่าแล้ว!”
“อาจารย์หลินมีหุ้นตัวอื่นแนะนำอีกมั้ย?”
“อาจารย์หลิน ผมขอแอดวีแชทได้ไหมครับ?”
หลินอวี่ไม่ได้ตอบข้อความใด ๆ
เขาล็อกหน้าจอ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้
เงินในบัญชีสองพันสี่ร้อยห้าสิบแปดหยวนนั้น คือรายได้ก้อนแรกนับตั้งแต่เขาเกิดใหม่ที่มีความหมายอย่างแท้จริง
ไม่ใช่ระบบให้มา
คือเขาหามาเอง
ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปยี่สิบกิโลเมตรกลางใจเมือง ในอาคารสีเทาไม่สะดุดตาหลังหนึ่ง
มีคนเปิดคลิปสั้นที่ยอดวิวทะลุสองล้านขึ้นมาบนจอในห้องประชุม
“มหาวิทยาลัยเจียงไห่ อาจารย์คณิตศาสตร์ หลินอวี่”
“ไปสืบคนนี้มา”