เขากล้าบล็อกเธองั้นเหรอ?!
เขาบ้าไปแล้วหรือไง?
มองเจียงเฉินที่อยู่ชั้นล่างกำลังแทรกตัวฝ่าฝูงชน ท่าทางเหมือนกำลังจะหนีออกจากงาน
ใบหน้าสวยเย็นชาของเจียงชิงลีค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืด
ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นฉายแววโกรธเกรี้ยวที่ถูกข่มกลั้นจนถึงขีดสุด
ดี! ดีมาก!
หนีงั้นเหรอ? เขาคิดว่าตัวเองจะหนีรอดหรือไง?
เธออยากเห็นนักว่าเขาจะอธิบายยังไง!
“พ่อบ้านหลี่ ไปขวางเขาไว้”
เจียงชิงลีสั่งเสียงเย็น
ส่วนเจียงเฉินที่อยู่ในงานกลับรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จึงรีบสาวเท้าวิ่งออกจากงานทันที
แม่งเอ๊ย อยู่ในที่แบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนทุกวินาทีจะมีเนื้อเรื่องในนิยายเกิดขึ้นเลย
แต่ภาพนี้เมื่อเข้าตาซูเจิ่นเยว่ กลับให้ความรู้สึกไปอีกแบบ
เจียงเฉินเขา… เขาเสียใจจนเป็นขนาดนี้แล้ว
ยังจะฝืนปากแข็งบอกว่าไม่เป็นไรอีก
“คุณหนู… คุณทำเกินไปจริง ๆ ค่ะ ดูคุณชายเจียงเฉินสิคะ เขาเสียใจจนแทบเดินไม่ไหวแล้ว…”
“คุณชายเจียงเฉิน… น่าสงสารจริง ๆ ค่ะ…”
เสี่ยวซู ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับขอบตาแดงก่ำ
ซูเจิ่นเยว่เองก็รู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
ที่จริงเธอก็ไม่อยากทำแบบนี้ เจียงเฉินเป็นคนดีจริง ๆ
แต่ถ้าจะให้เธอยอมรับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก ต่อให้ต้องตายเธอก็ทำไม่ได้
เธอทำได้เพียงชดเชยให้เขาด้วยสิ่งของเงินทองให้มากขึ้น “เสี่ยวซู เธอไปบอกทางบริษัทกับที่บ้านหน่อย ถ้าเจียงเฉินกลับมาหาฉัน ก็จัดการให้เขาเข้าทำงานที่บริษัท”