ไม่ใช่สิ? รวยขนาดนี้แล้ว ยังจะเป็นหมาคอยตามผู้หญิงทำไม?
ต้องซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ในฝันสักหลัง
แล้วหาสาวน้อยน่ารักสิบคน สาวสวยเซ็กซี่สิบคน น้องสาวอีกสิบคน
ใช้ชีวิตให้สบาย... เอ่อ ใช้ชีวิตแบบเก็บตัวไปสักพักดีกว่า!
ขณะเดียวกัน คนขับรถที่กำลังขับไปพลางดูคลิป ‘เล่นไพ่’ ไปพลาง ก็หันมามองเจียงเฉินด้วยสายตาแปลก ๆ
เห็นแก่เงินห้าพันหยวน เขาจึงแอบปรับจุดหมายปลายทางในแอปนำทางอย่างเงียบ ๆ
“กำลังนำทางให้คุณ โรงพยาบาลจิตเวชจินเซี่ย เขตใต้เมือง...”
เด็กนี่สมองมีปัญหาแปดส่วนแน่ ๆ
เจียงเฉินมุมปากกระตุก คนขับครับ อย่างน้อยก็ช่วยแสดงให้แนบเนียนหน่อยได้ไหม?
เจียงเฉินเหลือบมองหน้าจอ “จุ๊ ๆ คนขับนี่มีสุนทรีย์ดีนะ ขับรถอยู่ยังไม่ลืมดูละครอีก”
คนขับหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง “นี่ไม่ใช่ละคร นี่กล้องวงจรปิดบ้านผม...”
เจียงเฉินปิดปาก แล้วขยับไปนั่งเบาะหลังอย่างเงียบ ๆ
ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลเจียง
ภายในห้องทำงานชั้นสอง
เจียงชิงลีนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กำลังจัดการเรื่องที่ต้องสะสางของตระกูลเจียง
หางตาเธอเหลือบเห็นรถบรรทุกของเจียงเฉินแล่นออกจากตระกูลเจียงนอกหน้าต่าง
เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ให้ตายสิ แค่โครงการพื้นฐานโครงการเดียว คนในบริษัทตั้งมากมายยังจัดการไม่ได้อีก!
เจียงชิงลีขมวดคิ้ว ยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำที่ควรอยู่ทางขวามือตามความเคยชิน แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
แก้วน้ำหายไป น้ำร้อนใส่เก๋ากี้ที่ควรมีอยู่ก็หายไปด้วย
เจียงชิงลีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจทันที
เธอพูดไว้ตั้งหลายครั้งแล้วว่า เวลาทำงานต้องมีน้ำร้อนใส่เก๋ากี้วางไว้ทางขวามือเสมอ!
เรื่องแบบนี้เจียงเฉินไม่เคยลืมเลยไม่ใช่หรือ?
“เจียงเฉิน?”
เจียงชิงลีเผลอเรียกชื่อเจียงเฉินออกมา
แต่ทันทีที่เรียก เธอก็นึกอะไรขึ้นได้
เมื่อครู่เธอเพิ่งพูดกับปากตัวเองว่าให้เจียงเฉินออกจากตระกูลเจียงไป...
แต่... เธอบอกให้เขาไป เขาก็ไปจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
“คุณหนูครับ คุณหนูมีเรื่องอะไรให้คุณชายเจียงช่วยหรือครับ?”
พ่อบ้านหลี่ได้ยินเสียง จึงรีบเดินเข้ามาพร้อมยื่นน้ำร้อนให้แก้วหนึ่ง
เจียงชิงลีเพิ่งจิบไปคำเดียวก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
นี่มันน้ำเปล่านี่นา?
เพราะงานยุ่ง เธอมักจะทำงานจนลืมกินข้าวอยู่บ่อย ๆ
เพราะอย่างนั้นเธอถึงดื่มชาร้อนใส่เก๋ากี้มาตลอดไม่ใช่หรือ?
พ่อบ้านหลี่กับคนอื่น ๆ อยู่ข้างกายเธอทุกวัน
แต่กลับไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ ที่เจียงเฉินทำเป็นประจำอย่างนั้นหรือ?
เจียงชิงลีรู้สึกหงุดหงิด ขณะเดียวกันก็ปวดท้องขึ้นมาราวกับกระเพาะบิดเกร็ง
สุขภาพของเธอไม่ค่อยดีมาแต่ไหนแต่ไร อาการปวดท้องก็กำเริบอยู่เรื่อย ๆ คงเป็นเพราะช่วงนี้เหนื่อยเกินไป
เจียงชิงลีเปิดลิ้นชักตามความเคยชิน เตรียมหยิบยาแก้ปวดกับแผ่นประคบร้อนที่เก็บไว้ข้างใน
ปกติเจียงเฉินจะเตรียมของพวกนั้นไว้ให้เธอเสมอ
ไม่เคยขาดเลยสักครั้ง
แต่ครั้งนี้ มือของเธอกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
ในลิ้นชักไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
เหลือเพียงกระดาษโน้ตรูปหัวใจแผ่นหนึ่งที่เจียงเฉินเคยแปะไว้บนลิ้นชักเมื่อครั้งก่อน
สติกเกอร์แปะมานานจนมุมเริ่มม้วนขึ้นแล้ว
บนนั้นเขียนด้วยลายมือของเจียงเฉินว่า “จำไว้ว่าต้องเปลี่ยนแผ่นใหม่ทุกหกชั่วโมงนะ! เจียงเฉินที่คอยปกป้องเธออยู่เงียบ ๆ (หัวใจ)!”
เมื่อมองกระดาษโน้ตเก่าที่มุมม้วนขึ้นเล็กน้อยแผ่นนั้น
หัวใจของเจียงชิงลีก็รู้สึกปวดแปลบและว่างเปล่าขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก
อารมณ์ของเธอยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
เธอบอกให้เขาไป เขาก็ไปจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
“เจียงเฉินไปถึงไหนแล้ว?”
น้ำเสียงของเจียงชิงลีเย็นเยียบลงใต้ริมฝีปากสีแดง เธอวางแก้วน้ำร้อนลงโดยไม่แม้แต่จะดื่ม แล้วถามขึ้น
เธอไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเจียงเฉินจะออกจากตระกูลเจียงไปจริง ๆ
ที่ผ่านมาไม่ว่าครั้งไหน เจียงเฉินก็ร้องไห้อ้อนวอน กอดขาเธอหน้าด้านหน้าทนขออยู่ในตระกูลเจียงต่อ ขอแค่อยู่ข้างกายเธอไม่ใช่หรือ
ผ่านมาตั้งนาน เขาก็น่าจะก่อเรื่องจนพอแล้วหรือเปล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้เธอโกรธจริง ๆ แล้ว
เมื่อก่อนต่อให้เจียงเฉินก่อเรื่องยังไง ก็ไม่เคยทำให้เรื่องของเธอเสียหาย
แต่ตอนนี้ยังไม่กลับมาอีกหรือ?
นี่ผ่านไปห้าชั่วโมงสามสิบสี่นาทีกับอีกห้าวินาทีแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เตรียมดูว่าเจียงเฉินส่งข้อความมาขอโทษเป็นชุดเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า
แต่ผลที่ได้กลับว่างเปล่า
“?”
ใบหน้าเล็ก ๆ แสนงดงามเย็นชาของเจียงชิงลีถึงกับขำออกมาด้วยความโมโห “ดี ดีมาก! ถ้าแน่จริงก็อย่ากลับมาเลย!”
“พ่อบ้านหลี่ ยกเกาะส่วนตัวของฉันที่บารีให้เขา แล้วก็ให้เงินเขาอีกสิบล้านหยวน บอกเขาด้วยว่า ต่อไปนี้เขาไม่ใช่น้องชายของฉันแล้ว”
“ต่อจากนี้เจียงชิงลีกับเขาขาดกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก”
ฮึ เธอไม่เชื่อหรอกว่าพอได้ยินว่าจะถูกไล่ออกจากตระกูลเจียงและต้องจากเธอไปจริง ๆ
เขาจะยังแสดงต่อได้อีก
อีกอย่าง เธอรู้จักนิสัยของเจียงเฉินดี เขามองเงินเป็นของไร้ค่า และเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นใช้เงินมาตีค่าความรู้สึกของเขา
ต่อให้ให้เงินเขาเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์
“ครับ!”
พ่อบ้านหลี่รู้สึกสงสารเจียงเฉินอยู่บ้าง
เฮ้อ คุณชายเจียงเฉินรักคุณหนูขนาดนั้น ต่อให้มีเงินมากมายแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยสักนิด
คราวนี้เจียงชิงลีจึงหันไปมองช่องข้อความของเจียงเฉิน
ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกบล็อกไปแล้ว
นิ้วของเธอหยุดอยู่บนหน้าจอแชต กำลังจะขยับ ก็มีเสียงหัวเราะของแม่เจียงดังมาจากด้านหลัง
“โอ๊ย! ชิงลี รีบดูสิว่าใครกลับมาแล้ว!”
“เฮ่าเอ๋อร์ ค่อย ๆ เดินนะ!”
เจียงชิงลีหันไปตามเสียง แล้วเห็นแม่เจียงประคองชายหนุ่มคนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกับเจียงเฉิน
ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ หน้าตาคล้ายแม่เจียงอยู่บ้าง เดินขึ้นมาจากชั้นล่าง
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณชายตัวจริงของตระกูลเจียง ลูกชายแท้ ๆ ของแม่เจียง เจียงเฮ่าเทียน
“พี่!”
ตอนนี้เจียงเฮ่าเทียนสวมชุดผู้ป่วย มีเฝือกพันอยู่ที่ขาและแขน พอเห็นเจียงชิงลีก็ขอบตาแดงขึ้นมาทันที พูดพลางทำท่าจะโผเข้าไปหาเธอ
แต่เจียงชิงลีกลับหลบอย่างแนบเนียน
เธอขมวดคิ้วถาม “แม่ ทำไมถึงพาเฮ่าเทียนมาด้วยล่ะ? เขาไม่ได้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหรือ?”
เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลเลยนี่นา?
“โธ่ ก็เพราะน้องชายของลูกเพิ่งกลับมา แม่เลยคิดว่าจะจัดงานต้อนรับให้เขาคืนนี้ไง”
“อีกอย่าง ที่โรงพยาบาลมีอะไร ที่บ้านเราก็ไม่มีหรือไง?”
แม่เจียงพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่
ส่วนเจียงเฮ่าเทียนหน้าคล้ำลง ซ่อนความขุ่นเคืองในดวงตาไว้ แล้วถามว่า “พี่ครับ พี่ไม่ดีใจที่ผมกลับมาเหรอ?”
“ผมรู้ว่าความผูกพันระหว่างผมกับพี่สู้พี่ชายเฉินกับพี่ไม่ได้”
“ผมโตมาในสลัม ถูกคนดูถูกและเมินเฉยสารพัด ชีวิตก็สู้พี่ชายเฉินที่มีทุกอย่างพร้อมไม่ได้ แต่ผมก็แค่อยากอยู่ข้างพ่อกับแม่เท่านั้นเอง”
“ถ้าพี่ชายเฉินไม่พอใจ ผมย้ายออกไปอยู่ข้างนอกก็ได้”
“ผมขอแค่พี่ อย่าให้ผมต้องจากพ่อกับแม่ไปได้ไหมครับ?”
ดวงตาของเจียงเฮ่าเทียนเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
คำพูดชุดนี้ฟังดูราวกับเขาถูกทำให้เจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็รู้ความจนชวนให้คนสงสาร
แม่เจียงสงสารจับใจจนแทบจะทนไม่ไหว รีบเข้าไปปลอบ “เฮ่าเอ๋อร์! พูดอะไรน่ะ ลูกต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของแม่!”
“เจียงเฉินคนนั้นก็แค่หมาที่เราเลี้ยงไว้แก้เบื่อ จะเอามาเทียบกับลูกได้ยังไง!”
หมาตัวหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
คำพูดนี้ทำให้เจียงชิงลีขมวดคิ้ว
เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย เจียงเฮ่าเทียนก็พูดออกมาตั้งมากมาย
ราวกับปักใจว่าเจียงเฉินเป็นคนชั่วร้ายไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดเหล่านี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
หรือเธอจะคิดมากไปเอง?
สีหน้าของเจียงชิงลีเย็นลงเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดว่า “เฮ่าเทียน อย่าคิดมากเลย เจียงเฉินไม่ใช่คนแบบนั้น”
“เขาไม่ได้ก่อเรื่อง เขาไปแล้ว ต่อจากนี้ก็ไม่ใช่คนของตระกูลเจียงอีก”
“ไปแล้วเหรอ?!”
เจียงเฮ่าเทียนเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง
ไปแล้ว? แค่นี้ก็ไปแล้วหรือ?
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยยอมไปไม่ใช่หรือ? หรือว่ากำลังรอจะมาก่อกวนงานต้อนรับของเขาอยู่?
ไม่ได้ เขาต้องกลับไปตรวจสอบเรื่องนี้สักหน่อย
แต่ไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นความไม่พอใจในดวงตาของเจียงชิงลี
“ขอโทษครับพี่ ผมแค่กลัวเพราะเรื่องก่อนหน้านี้นิดหน่อย”
เจียงเฮ่าเทียนรีบทำท่าอ่อนแอ พลางมองแขนกับขาที่พันผ้าพันแผลของตัวเอง
สีหน้าของเจียงชิงลีจึงผ่อนคลายลง
บางทีเธออาจคิดมากไปเองก็ได้
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น เธอก็ยังสงสัยอยู่บ้างว่าเจียงเฉินอาจมาป่วนงานต้อนรับ
ถึงตอนนั้นเธอคงต้องห้ามเขาไม่ให้ก่อเรื่องอีก
“ไปพักผ่อนเถอะ เรื่องงานต้อนรับฉันจัดการเอง”
เจียงชิงลีถอนหายใจแล้วสั่ง
ขณะเดียวกัน รถขนของของเจียงเฉินก็จอดลงหน้าทางเข้าโรงพยาบาลจิตเวชเขตใต้เมืองแล้ว
เขาโบกมืออย่างใจกว้าง แล้วควักเงินสดออกมาปึกหนึ่ง
ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ แล้วเช่าห้องชุดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นแถวนี้
เขาล็อกของทุกชิ้นที่เจียงชิงลีเคยให้ไว้ในห้องราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า จากนั้นก็ลงประกาศขายทีละชิ้นในแอปขายของมือสองตามราคาตลาด
เมื่อจัดการเสร็จ เขาก็พอใจเป็นอย่างยิ่ง หยิบบัตรที่มีเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน แล้วสแกนเช่าจักรยานสาธารณะ
เฮ้ รอบนี้ก็ได้กำไรอีกแล้ว! ชาตินี้ก็ใช้เงินไม่หมดแล้ว!
เจียงเฉินกลั้นความอยากหัวเราะเอาไว้สุดชีวิต
เขากำลังจะตั้งเส้นทางไปไนต์คลับ ก็เห็นข้อความหลายรายการเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์
“ติ๊ง เกาะส่วนตัวบารีได้รับการอนุมัติให้โอนกรรมสิทธิ์มาเป็นชื่อของคุณแล้ว หากยอมรับ กรุณาเข้าแอปพลิเคชันบนโทรศัพท์เพื่อลงนามในสัญญาออนไลน์”
“ติ๊ง บัญชีที่ลงท้ายด้วย 0621 ได้รับเงินสิบล้านหยวน...”
“คุณชายเจียงเฉินครับ ผมพ่อบ้านหลี่ คุณหนูใหญ่ให้ผมบอกคุณว่าเตรียมใจไว้ให้ดี อย่าเสียใจมากเกินไปนะครับ”
“คุณหนูใหญ่บอกว่า เกาะแห่งนี้กับเงินสิบล้านหยวน ถือเป็นการชดเชยให้คุณเล็กน้อยสำหรับหลายปีที่ผ่านมา ต่อจากนี้เธอจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณอีก เธอบอกว่า... ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมรับคุณเป็นน้องชายแล้ว”
“คุณชาย อย่าเสียใจไปนะครับ ต้องอดทนไว้ให้ได้!”
“ถึงคุณจะไม่มีความรักแล้ว แต่คุณยังมีเงินนะครับ...”