ด้านหลังดังเสียงคำรามคล้ายสัตว์ป่า ทุ้มต่ำและแหบพร่า
หลินเชียนหนังศีรษะตึงวาบ หันขวับกลับไป เห็นศพที่นอนบนเตียงดีดตัวตรงขึ้นมา ลูกตาที่เน่าเปื่อยหลุดร่วงไปข้างหนึ่ง อีกข้างกลอกไปมาอย่างน่าขนลุก ฟันดำเหลืองขบกันดังกรอด ๆ
“เชี่ย!”
เขาด่าในใจพลางควักปืนที่เพิ่งได้ออกมา ยกขึ้นเล็งไปที่หัวซอมบี้
“ปัง!”
หลินเชียนผู้ไม่เคยจับปืนมาก่อนประเมินแรงไกของรีวอลเวอร์ต่ำไป บวกกับระยะที่ค่อนข้างไกล กระสุนนัดหนึ่งเบี่ยงออกจากเป้า ทำได้แค่ยิงหูซอมบี้กระจุย เศษเนื้อปลิวว่อน
“ฮือออ!!!”
ถูกโจมตีเข้า ซอมบี้กลับไม่ได้รับผลกระทบ แถมยังล็อกเป้าหมายได้ทันที พุ่งเข้ามาตะปบหลินเชียนพร้อมกรงเล็บและฟัน
“สูด...หายใจ...”
เผชิญหน้ากับซอมบี้ที่กระโจนเข้าใส่ หลินเชียนไม่ยิงในทันที แต่สูดลมหายใจลึก ปรับจังหวะการหายใจของตน
เขาไม่อยากเสียกระสุนอีกแม้แต่นัดเดียว
ซอมบี้กลิ้งตกเตียง บิดแขนขาเกร็ง ๆ ยืนขึ้น ยกแขนที่เน่าส่งกลิ่น พุ่งเข้าใส่หน้าหลินเชียนพลางคำราม
หัวที่แกว่งไปมาส่งผลต่อการเล็งของหลินเชียนอย่างมาก จนกระทั่งซอมบี้ประชิดระยะในขั้นหนึ่งก้าวก็จะถึงตัว
“ปัง!”
กระสุนนัดเดียวเจาะกลางหน้าผาก สมองด้านหลังซอมบี้ระเบิดเปิดออก สีแดงปนขาวกระจายเต็มพื้น กลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้งยิ่งกว่าเดิม
ตุ้บ! ซอมบี้ที่ถูกยิงหัวล้มดังสนั่นหงายหลังลงกับพื้น กระตุกสองครั้งก็แน่นิ่งไป
【ติ๊ง!】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว
【ภารกิจล้างเบื้องต้นสำเร็จ: จัดการความยุ่งเหยิงในห้อง รางวัล: (พื้นที่จัดเก็บ: 1 ลูกบาศก์เมตร)】
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าผู้รอดชีวิตปฏิบัติภารกิจสำเร็จเป็นคนแรก ได้รับรางวัลผู้พิชิตคนแรก: เข็มฉีดยาย่อยสลายสิ่งผิดปกติ*1】
【เข็มฉีดยาย่อยสลายสิ่งผิดปกติ: หลังฉีด จะได้รับคุณสมบัติพิเศษ: (การย่อยสลายสิ่งผิดปกติ) เพิ่มประสิทธิภาพการย่อยอาหารอย่างมาก】
“ฮ่า...”
หลินเชียนถอนหายใจยาว จนกระทั่งได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ ประสาทที่ตึงเครียดจึงผ่อนคลายลง มือที่ถือปืนค่อย ๆ ลดต่ำลง สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
แต่ไม่นานเขาก็ปรับอารมณ์ได้ และเริ่มตรวจสอบรางวัลจากระบบ
เพียงแค่นึกในใจ ปืนพกในมือก็หายวับกลายเป็นแสงสีขาว คิดอีกครั้งก็ปรากฏขึ้นในมืออีกครา
หลินเชียนลืมตา ดวงตาเปล่งประกาย
“แบบนี้แสดงว่าพื้นที่จัดเก็บไม่ได้ใช้แค่เก็บของ แต่ยังใช้ซ่อนอาวุธร้ายแรงไว้เป็นไม้ตายได้ด้วย”
ต่อมา เขาเลือกรับรางวัลสังหารแรก
วินาทีถัดมา กระบอกฉีดยาที่หุ้มด้วยโลหะทั้งแท่งปรากฏขึ้นในมือ
กระบอกฉีดทรงกระบอกขนาดพอ ๆ กับท่อนอ้อยเล็ก ๆ มีน้ำหนักมาก และใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก บิดฝาด้านล่างออก เข็มฉีดยาเผยออกมาสู่อากาศ ดูเหมือนแค่กดปุ่มด้านบนก็จะฉีดอัตโนมัติ
แต่หลินเชียนไม่รีบฉีดยา กลับปิดฝาแล้วเก็บกลับเข้าพื้นที่จัดเก็บ ใครจะรู้ว่าฉีดแล้วจะมีผลข้างเคียงประหลาดอะไรหรือไม่ รอให้พร้อมก่อนค่อยว่ากัน
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการค้นห้องนี้ให้ละเอียดถี่ถ้วน
เขาถือปืนพกเตรียมรับมือกับภัยที่ซ่อนอยู่
หลินเชียนเปิดตู้เสื้อผ้า พบชุดสูทสีดำตัดเย็บดีตัวหนึ่ง และซองปืนหนังวัว
กระเป๋าชุดสูทมีบุหรี่ครึ่งซองกับไฟแช็ก กุญแจรถหนึ่งดอก และเอกสารรับรองหนึ่งเล่ม
สิ่งที่น่าผิดหวังสำหรับหลินเชียนคือ พลิกหาทั่วห้อง แม้กระทั่งยอมทนคลื่นไส้ค้นตัวซอมบี้ ก็ไม่พบกระสุนเลยสักนัด
ตอนนี้ ปืนเขาเหลือกระสุนเพียงสามนัด ดูท่าจะต้องใช้อย่างประหยัดแล้ว
“ต่อไปก็จัดการกวาดเรียบซะ...”
เดินออกจากห้องนอนมองไปยังครัวด้านนอก หลินเชียนเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างขนานใหญ่
เขาเก็บกวาดเหล้าทั้งหมดในตู้เหล้า ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ เอาไว้ก่อน
มีดทำครัวก็เก็บใส่กระเป๋าหมด ในเมื่อปืนใช้เป็นไม้ตายสุดท้าย อาวุธธรรมดาเหล่านี้ก็ยังมีประโยชน์มาก
น่าเสียดายที่หลินเชียนค้นตู้กับข้าวและตู้เย็นจนทั่วก็ไม่พบอาหารเลยแม้แต่กระป๋อง
“ครัวนี้มีไว้โชว์หรือไงกัน?”
เขาด่าในใจก่อนจะค้นของต่อไป
พบน้ำดื่มสองสามขวด จากนั้นก็กวาดหมอน ผ้าห่มจากห้องนอนแขก หน้ากากกันไฟ ชุดปฐมพยาบาล และสุดท้ายแม้แต่เครื่องดับเพลิงก็ไม่เว้น เก็บใส่ถุงไปทั้งหมด
“เอาเท่านี้ก่อน ถ้าไม่ได้ก็ค่อยกลับมาใหม่...”
แน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรน่าเอาไปอีก หลินเชียนถือผ้าห่มผลักประตูออกจากห้อง
พื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตรยังจำกัด ผ้าห่มผืนนี้ยัดเข้าไปก็ค่อนข้างแออัด หลินเชียนกลัวของขวดโหลจะแตก เลยถือไว้ก่อน เพราะเดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องตัวเองแล้ว
ก้าวออกจากห้อง 605 หลินเชียนรู้สึกชัดว่าโถงทางเดินอึกทึกครึกโครมขึ้น มีคนสองสามคนยืนรวมกันคุยอะไรสักอย่างอยู่ไกล ๆ แต่ดูท่าทางไม่สนิทสนมกัน
หลินเชียนไม่สนใจ และไม่คิดเข้าไปข้องเกี่ยว ถือผ้าห่มกลับไปยังห้องตน ก่อนเข้าห้องเหลือบมองห้อง 608 ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไฟแสดงสถานะเป็นสีแดง หมายความว่าสาวผมหยิกฟูคนนั้นเลือกออกไปสำรวจแล้ว
เข้ากลับมาในห้อง หลินเชียนเอาของทั้งหมดจากพื้นที่จัดเก็บออกมา แยกประเภทกองไว้ที่มุมห้อง จัดให้เรียบร้อย แล้วปูผ้าห่มบนเตียง
ห้องที่ว่างเปล่ามีของกระจุกกระจิกเพิ่มขึ้น ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว
มองนาฬิกาข้อมือ การออกไปข้างนอกครั้งนี้ใช้เวลาไปสองชั่วโมงครึ่ง ส่วนใหญ่หมดไปกับการค้นหา เวลาสำรวจอย่างปลอดภัยเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่ง
เปิดช่องแชทประจำพื้นที่อีกครั้ง อ่านข้อความภายใน
【พระเจ้า ห้องข้าง ๆ ฉันเป็นห้องเย็น มีปลาเนื้อเต็มไปหมด!】
【อิจฉาท่านเทพจัง ฉันกลัวจะมีสัตว์ประหลาดน่ากลัวในห้อง ไม่กล้าเปิดประตูห้องอื่นเลย】
【อ้าว นายกลัวอะไรล่ะ ไม่ใช่บอกว่ามีระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่สามวันไง】
【ผิดปกติแล้ว! ฉันเห็นกับตาคนห้องตรงข้ามเข้าไปในห้องข้าง ๆ หายไปกว่าชั่วโมงก็ไม่ออกมา เมื่อกี้ไฟแดงที่ประตูเขาดับไปแล้วนะ!】
หนึ่งข้อความสร้างความตื่นตระหนกให้ฝูงชน
【อะไรนะ! จะมีคนตายจริง ๆ เหรอ!】
【ฉันนึกว่าเป็นปฏิบัติการทดลองทางสังคมขององค์กรลึกลับเสียอีก ที่ไหนได้เอาจริง!!】
【เป็นไปได้ไหมว่าใช้เทคโนโลยีความเป็นจริงเสมือน เราทุกคนเก็บสติสัมปชัญญะไว้ในตัวกลาง ประสบการณ์ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งลวง...】
มีคนตั้งสมมติฐานอย่างกล้าหาญ
【แล้วริดสีดวงของฉันอธิบายยังไง? นี่ก็จำลองด้วยเหรอ?】
ก็มีคนตั้งข้อสงสัยในการคาดเดาของเขา
【ขอซื้ออาวุธป้องกันตัว ไม้เบสบอลหรือดาบก็ได้ แลกกับอาหารแช่แข็ง!】
【ฉันเพิ่งเข้าห้องคล้ายโกดัง มีท่อเหล็กกับไม้พลองอยู่บ้าง ข้างบนเอาไหม?】
【เอา! เยี่ยมเลย!】
【นายโชว์เลขห้องหน่อย ฉันจะไปหา】
หลินเชียนเพิ่งสังเกตเห็นว่าในช่องแชทประจำพื้นที่ ใต้รูปโปรไฟล์ของตัวเองมีตัวเลือกให้แสดงเลขห้อง
【781: นายมาสิ ถ้าได้ช่วยเอาท่อเหล็กมาเพิ่มหน่อยนะ ราคาค่อยคุยกันต่อหน้า】
คนพูดคือคนที่เจอห้องเย็นอย่างชัดเจน เขาเลือกแสดงเลขห้อง
หลินเชียนส่ายหน้า ถอนหายใจ ช่างมีคนโง่เขลาเปิดเผยข้อมูลเลขห้องตัวเองง่าย ๆ แบบนี้จริง ๆ ฝ่ายตรงข้ามมีอาวุธอยู่แล้ว แล้วยังรู้เลขห้องนายอีก จะทำอะไรก็คาดเดาไม่ได้
เพราะในที่แห่งนี้ ศีลธรรมและกฎหมายยังจะมีอยู่หรือไม่นั้นยากจะบอก
เป็นไปตามคาด...
【781: พี่น้อง? ทำไมไม่พูดแล้ว?】
【781: ?】
【781: เดี๋ยว! พวกนายทำไมเงียบกันหมด?】
【แนะนำให้คุณข้างบนรีบหลบเถอะ ฝั่งนั้นคงไปเอาของแล้ว...】
มีคนไม่กลัวความวุ่นวาย
ปิดช่องแชท หลินเชียนเริ่มครุ่นคิด
โอกาสเปิดประตูเหลืออีกครั้งเดียว ต้องเลือกอย่างระมัดระวัง
ห้องที่ยังไม่ได้สำรวจคือทรัพยากร ข้อนี้เริ่มมีคนตระหนักแล้ว
แต่ความเสี่ยงและผลตอบแทนนั้นเท่าเทียมกัน อย่างเสือในห้อง 607 หากเป็นคนที่ปฏิกิริยาช้ากว่านี้ คงตายทั้งกลมไปแล้ว
ส่วนซอมบี้ในห้อง 605 ด้วยระยะเตรียมโจมตีที่ยาวและปืนรีวอลเวอร์นั่น ก็ไม่ได้ฆ่ายากนัก
“จะฆ่าเสือนั่นดีไหม อาจมีรางวัล”
มองปืนในมือ หลินเชียนส่ายหัว
“ช่างเถอะ สัตว์นั่นไม่เหมือนซอมบี้ กระสุนสามนัดคงไม่แน่ใจ ลองไปสำรวจห้องอื่นดีกว่า”
เมื่อตัดสินใจได้ หลินเชียนก็ผลักประตูออกจากห้องอีกครั้ง...