รูม่านตาของหวังย่าหดแคบลงเล็กน้อย
“แน่ใจหรือว่ารักษาหายแล้ว?” หวังย่าถาม
“แน่ใจครับ ผมไปตรวจสอบด้วยตัวเองมาแล้ว”
“ขาทั้งสองข้างที่หักของหลี่ขาเป๋งอกกลับมาแล้ว ตอนนี้กระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิม”
ภายในห้องหนังสือพลันเงียบกริบ
แขนขางอกขึ้นมาใหม่อย่างนั้นหรือ?
หวังย่าทำงานอยู่ในกองกำลังป้องกันเมืองรุ่งอรุณมาหลายปี และเคยพบเห็นผู้เหนือมนุษย์จากลำดับการรักษาขั้นสูงมาไม่น้อย แต่เรื่องที่กระดูกและเนื้อหนังงอกขึ้นมาเองเช่นนี้พบเห็นได้น้อยมาก
“คนคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร?” หวังย่าถาม
ลูกน้องรีบบรรยายลักษณะภายนอกของหลินไป๋
“จริงสิ ใต้เท้า คนคนนั้นเหมือนจะตั้งองค์กรที่ชื่อ...ลัทธิเทพเพลิงปฐมกาลขึ้นมาด้วยครับ”
“ช่วงสองสามวันนี้ แถวย่านสลัมมีเสียงตอบรับแรงมาก”
“ได้ยินว่าคนคนนั้นเรียกตัวเองว่าเทพ...พวกเราจะ...”
กล้าเรียกตัวเองว่าเทพในเมืองที่อยู่ใกล้นครศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เท่ากับรนหาที่ตาย
นั่นเป็นเพราะตอนนี้นครศักดิ์สิทธิ์ปิดเมืองอยู่เท่านั้น
ไม่อย่างนั้น เรื่องแบบนี้ องค์กรแบบนี้ คงอยู่ไม่ถึงวันรุ่งขึ้นด้วยซ้ำ ก่อนจะถูกถอนรากถอนโคนจนสิ้นซาก
ยิ่งฟังหวังย่าก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เขาโบกมือ
“ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้...เก็บให้ตายไปกับตัว”
“อีกอย่าง...ไปหยั่งเชิงพวกยามแถบเขตตะวันตก ดูว่ามีใครรู้เรื่องนี้บ้าง”
“ใครไม่ใช่พวกเดียวกับเรา...ก็จัดการเสีย”
“ครับ!” ลูกน้องลุกขึ้น แล้วรีบเดินออกจากห้องหนังสือ
ประตูปิดลง
หวังย่าพิงพนักเก้าอี้ ก้มหน้าครุ่นคิด