“เจ็ดคน... สมาชิกสภาระดับลำดับ 3 ตั้งเจ็ดคนเชียวนะ!”
หวังอวิ๋นเทียนพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับหวนกลับไปยังค่ำคืนที่นองเลือดอีกครั้ง
“พวกเราเปิดไพ่ตายทุกใบ วัตถุต้องห้าม อุปกรณ์เหนือมนุษย์ วงเวท... งัดออกมาใช้หมด!”
“พวกเราล้อมมันไว้ตรงกลาง เตรียมรวมพลังสังหารมันให้ได้!”
“แต่ผลเป็นอย่างไรล่ะ?”
หวังอวิ๋นเทียนหัวเราะอย่างขมขื่นและสิ้นหวัง
“มันไม่ได้ใช้ความสามารถพิเศษอะไรด้วยซ้ำ แค่กวัดแกว่งกระบี่เท่านั้น”
“ความเร็วแบบนั้น พละกำลังแบบนั้น เป็นการบดขยี้ที่ไร้เหตุผลสิ้นดี!”
“วัตถุต้องห้ามป้องกันตัวของเหล่าหลี่ถูกมันฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยกระบี่เดียว ร่างของเหล่าหลี่ก็ถูกผ่ากลางไปด้วย”
“อาณาเขตเพลิงของสมาชิกสภาจ้าว ถูกปราณกระบี่ของมันบดขยี้จนแหลกละเอียด”
“นั่นเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว”
“ฉันได้แต่มองสหายเก่าระดับเดียวกันทั้งหกคน ถูกมันฟันหัวขาดไปทีละคนภายในเวลาไม่ถึงสามนาที”
“ถ้าฉันไม่ยอมเผาผลาญพลังวิญญาณเพื่อใช้การกระโดดข้ามมิติ... วันนี้พวกคุณคงไม่มีทางได้เห็นฉันแล้ว!”
อกของหวังอวิ๋นเทียนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นไหลหยดจากคาง
กู้ชางหลานมีสีหน้าเคร่งขรึม “สัตว์ประหลาดตัวนั้นเป็นลำดับ 2 หรือ?”
ตัวตนที่จัดการยอดฝีมือลำดับ 3 เจ็ดคนซึ่งร่วมมือกันได้ภายในสามนาที หากไม่ใช่ลำดับ 2 แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
แต่หวังอวิ๋นเทียนกลับลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า ผิดไปจากที่กู้ชางหลานคาดไว้