เมื่อมหาปุโรหิตคุกเข่ากราบไหว้ เหล่าผู้ศรัทธาที่ยังเหลือรอดอยู่รอบข้างก็ราวกับพบที่ยึดเหนี่ยวจิตใจแห่งใหม่
ศรัทธาที่เคยพังทลายของพวกเขา ได้พบสิ่งที่เป็นรูปธรรมซึ่งทรงพลังและชัดเจนยิ่งกว่าเดิมในชั่วขณะนี้
“เทพแท้จริงเสด็จลงมาแล้ว!”
“ขอบพระคุณเทพเจ้าที่ช่วยไถ่บาป!”
ฝูงชนทะมึนดำพากันล้มลงราวกับคลื่นรวงข้าว ผู้ศรัทธานับไม่ถ้วนหมอบกราบกับพื้น หน้าผากแนบสนิทกับแผ่นหินเย็นเยียบ แล้วโขกศีรษะกราบไหว้ไปทางหลินไป๋
พลังศรัทธาสีขาวอันเข้มข้นพวยพุ่งขึ้นจากร่างของพวกเขา ไปรวมตัวเป็นทะเลแสงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเหนือจัตุรัส
แสงนั้นเจิดจ้าจนแสบตาแทบลืมไม่ขึ้น
หลินไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาแตะปลายเท้าลงบนแผ่นหิน ก่อนร่างจะทะยานขึ้นสู่อากาศในฉับพลัน
การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวจุดชนวนความคลุ้มคลั่งของผู้ศรัทธาอย่างสิ้นเชิง ฝูงชนด้านล่างมองร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศประหนึ่งเทพเจ้า เสียงสวดอ้อนวอนพลันดังขึ้นอีกหลายเดซิเบล ราวกับจะพลิกฟ้าบนยอดเขาให้คว่ำลงมา
หลินไป๋หักเลี้ยวกลางอากาศ ก่อนร่อนลงตรงหน้าเฉินโม่
เฉินโม่ยังคงอยู่ในท่าทึ้งผม สีหน้าว่างเปล่าจ้องมองหลินไป๋
โลกทัศน์ของเขาแตกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี
ศาสตราของมารดาเทพถูกทำลายราวกับเป็นเรื่องตลก ทำให้เขาไม่เหลือแม้แต่ความคิดที่จะต่อต้าน
“คุ...คุณเป็นตัวอะไรกันแน่...” เฉินโม่พึมพำ
หลินไป๋ไม่มีอารมณ์จะพูดไร้สาระ
เขายกขาขึ้น เตะเข้าที่ท้องน้อยของเฉินโม่อย่างฉับไวและเด็ดขาด
“ปัง!”
พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งบดขยี้ข้อต่อทุกแห่งในร่างของเฉินโม่จนแหลกละเอียด